Vanmiddag zat ik even mijn mail te lezen toen ik me afvroeg waarom mijn bovenbuurman zo heen en weer zat te schudden op het stapelbed. Alleen zat er niemand op het stapelbed. Vervolgens dacht ik dat mijn bovenburen op de eerste verdieping erg enthousiast aan het rondstampen waren. Maar dat was ook niet het geval. Het was een aardbeving. Ons kleine hostelhuisje was flink heen en weer aan het schudden wat het gevoel gaf van enorm dronken zijn in combinatie met het gevoel van een schip in een ruige zee. We gingen daarom maar met z´n allen naar buiten waar op straat de Chilenen zich weinig aan leken te trekken van rondschuddend Pucón. Toen het eenmaal afgelopen was dacht ik dus dat het gewoon ´daily business´was, maar na wat googelen bleek het een flinke aardbeving met de kracht van 7.1 op de schaal van Richter te zijn geweest zo´n 150 km hier vandaan. We hadden allemaal een gevoel van spanning en sensatie in combinatie met angst. Pucón, het dorpje waar ik nu verblijf ligt namelijk naast een enorme vulkaan, Villarica, die nog steeds actief is. Ook deze borden die ik de afgelopen dagen heb gespot, maken duidelijk dat er hier wel degelijk gevaar is:
Februari 2010 vond er nog een flinke aardbeving plaats in Chili waarbij bijna 800 mensen om het leven kwamen. Op het eiland Chiloë en in Valdivia zag ik de gevolgen van de aardbeving van 1960. De zwaarste aardbeving ooit waargenomen met een kracht van 9,5 op de schaal van Richter. De aardbeving had een enorme tsunami als gevolg wat het landschap flink veranderd heeft. Overal vind je zogenaamde verdronken bossen. Als je op de kaart de ´Pacific ring of fire´ bekijkt, een gebied waar enorm veel aardbevingen en vulkaanuitbarstingen plaatsvinden, dan beslaat dat zo ongeveer heel Chili. Tijdens mijn vorige reis vertelde iemand in Peru me dat er de komende vijftig jaar een massaramp staat te wachten wanneer de twee aardplaten zo ver over elkaar heen schuiven dat een deel van Peru of Chili letterlijk zal verdwijnen. Ik hoop dat het in ieder geval nog even een jaartje wacht, laat staan nooit zal plaatsvinden.
Tijdens mijn vorige reis in Zuid Amerika ervoer ik ook al het gevoel dat er hier veel grotere krachten aan het werk lijken te zijn en zijn geweest. Nederland is zo gecultiveerd dat je soms bijna vergeet dat het niet alleen de mens, maar met name de aarde zelf is die het landschap vormgeeft. De Andes is zo indrukwekkend met z´n gletsjers, meren, enorme bergpieken (zoals in El Chaltén en Torres del Paine). Jaren en jaren van regen, ijs, aardbevingen, zeeën die verplaatst zijn, wind.. Je voelt je een nietig mensje omringd door dat alles. Misschien een beetje gek dus om af te sluiten met mijn plan om de komende dagen de vulkaan Villarica te gaan beklimmen. Maar als je de kans hebt om in een krater te kijken met het geluid van bubbelend lava, dan kan je dat niet voorbij laten gaan toch? Ik zal de dieren in ieder goed in de gaten houden. Als zij gaan rennen, ren ik ook. Achter hen aan.
 |
| Verdronken bos op Chiloë (Drowned Forest klinkt toch beter) |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten