Ik ging naar Ecuador om wederom op een biologische boerderij te werken, maar mijn verblijf in de Intag vallei werd een stuk meer dan enkel dat. Ondanks mijn mindere ervaringen in Uruguay, vind ik het af en toe werken op een boerderij een fijne manier van reizen. Je verblijft voor geen of weinig geld op een prachtige plek, het is ontspannend om te werken met je handen in de natuur en je leert er ook nog wat van. Mijn verblijf op Finca La Fé was een groot contrast met La Vigna in Uruguay. Ditmaal geen pretenties, enkel veel idealen. Minder glamorous, maar een stuk eerlijker. Eigenaar Peter gaf me de ruimte om vooral te doen wat ik leuk vond en was dankbaar voor al mijn inzet. Ik heb mijn dagen voornamelijk gevuld met fruit plukken (granadillas, avocados en citroenen) , onkruid wieden en assisteren bij de aanleg van een wateropvang -en irrigatiesysteem.
 |
| De boerderij op de berg aan de rechterkant |
 |
| Niet verkeerd uitzicht toch? |
Finca La Fe is de boerderij van Peter met wie ik in contact kwam via zijn nichtje die ik in Uruguay had leren kennen. Peter, van oorsprong Amerikaans, woont al zo´n 20 jaar in Latijns Amerika. Sinds twee jaar is hij de trotse eigenaar van Finca la Fey waar hij biologisch en op duurzame wijze onder meer koffie (
website koffiecoöperatie), citroenen, avocados, mais, bonen en ananas verbouwt. Dit alles vanuit de filosofie van ´permaculture´ en ´selfsufficiency´ (en dat zonder al teveel hippiegedoe). Een voorbeeld hiervan is bijvoorbeeld een ´bananacircle´ wat dient als composthoop, maar tevens als zuivering voor afvoerwater. Naast zijn boerderij runt Peter een
NGO met een groot aantal projecten op het gebied van gemeenschapsontwikkeling, lokale economie en duurzame landbouw en dat het liefst in combinatie met elkaar.
 |
| Op de boerderij |
 |
| Ananas in het wild |
 |
| Naranjilla |
 |
| Papaya |
 |
| Avocado |
 |
| De oogst (granadillas) |
 |
| De zogenaamde bananencirkel |
 |
| Aanleg van terassen |
 |
| Onkruid wieden: heel mindfull |
 |
| En ondertussen werkten Peter en Erin aan een ´wateropvangsysteem´ |
Eén van de projecten die Peter opgezet heeft is een spaanse school en een homestay programma in het dorpje Pucará waar ook zijn boerderij te vinden is. Pucará ligt in de prachtige Intag vallei, omringd door ´cloud forest´ (sorry.. wolkenbos klinkt echt niet). Een gemeenschap van zo´n 300 mensen en behalve landbouw is er nauwelijks een bron van inkomsten. Met name voor vrouwen is het lastig. De jonge mensen trekken dus naar de stad en een arme, oude populatie blijft over. Om een andere bron van inkomsten te bieden en de lokale jeugd een alternatief is dit project opgezet. Een groep jonge mensen heeft een jaar lang een training gevolgd tot gecertificeerde leraar Spaans en een groep van 25 families stelt in een roulatiesysteem hun huis open voor de studenten en vrijwilligers die naar het dorp komen.
 |
| Mijn gastvrouw Selia die iedere dag 3 maaltijden voor me klaarmaakte |
 |
| Mijn onderkomen voor een week |
In dat kader verbleef ik dus bij een familie en besloot ik ook een aantal spaanse lessen te volgen om mijn spaans weer wat verder op te krikken. Ik verbleef bij de zeer dove Inez en haar zoon Luis. Het duurde even voordat ik de familie verhoudingen precies begreep, want ook kokkin Selia (gescheiden, vijf kinderen) en haar 7-jarige dochter verbleven in dezelfde woning, hoewel Selia zelf een huis heeft waar de rest van haar kinderen wonen. Selia kookt iedere dag voor de vrijwilligers van een beerbeschermingsproject en woont daarom hier, dicherbij haar werk. Haar oudste dochter zorgt voor de rest van de kinderen.
Zoon Luis (gescheiden, één kind) stelde zijn kamer aan mij beschikbaar. Een klein, behoorlijk muffe ruimte zonder raam en met een matras die oncomfortabeler was dan een campingmatje. Maar wel met tv. Die ik welgeteld nul keer heb gebruikt. Toilet en douche zijn buiten de woning samen met heel veel kippen en kuikentjes. Een woonkamer is er niet echt, behalve een soort bijkeuken waar de maaltijden worden geserveerd. Drie keer per dag en vooral heel veel rijst en kip en heel veel koolhydraten. Ik moet dus bekennen dat het me best zwaar viel om in zulke primitieve omstandigheden te leven. Men staat om 5 uur, half 6 op (lezen jullie mee Stadgenoot collega´s?) en gaat om 8 uur naar bed. Het leven is met name rond veel en heel hard werken georganiseerd en ontspanning of vermaak is er nauwelijks. Met uitzondering van zaterdagavond wanneer men samenkomt in de lokale dorpshut voor muziek, drank en de productie van bijzondere caramelcreaties (zie foto).
 |
| Tja... |
 |
| Carameldingen in wording |
 |
| Pucará |
 |
| Pucará |
 |
| Typische lunch: soep met kip |
 |
| Ontbijt: empanada met kaas |
 |
| Zeepsopthee (zo smaakt het namelijk) |
 |
| Diner: Soep met popcorn |
Mijn Spaanse lessen werden gegeven door Carmen, 26 jaar oud. Ik was ontroerd door haar overgave en inzet waarmee ze haar lessen gaf wetende uit wat voor situatie ze komt. De moeder van Carmen stierf in het kraambed toen Carmen 14 jaar was en als oudste thuiswonende dochter was zij vanaf dat moment verantwoordelijk voor de zorg voor haar jongere broers en zussen. Carmen woont inmiddels in een ander dorp samen met haar man en dochtertje. Voor de lessen reist zij speciaal 2,5 uur naar Pucará om daar een paar dagen te blijven zonder man en dochter, aangezien dit een stuk beter betaalt dan het handwerk wat zij normaal gesproken doet. Carmen nodigde me uit om na mijn werk op de boerderij een paar dagen in haar dorp Paraíso te verblijven waar ze met ondersteuning van een NGO enkele jaren geleden een handwerklokaal plus toeristenverblijf hebben opgezet. Helaas bleek hieruit maar weer dat het geen zin heeft om een project op te zetten en vervolgens je handen er vanaf te trekken voordat het zelfstandig functioneert. Er is nauwelijks markt voor de handwerkproducten en toeristen weten Paraíso niet te vinden. Samen met Carmen en haar man gebrainstormd over mogelijkheden om dit te verbeteren en wie weet kan ik vanuit Nederland nog wat voor hen betekenen. Ook hier werd ik geconfronteerd met de hardheid van het leven hier. De zus van Carmen is gescheiden (zoals bijna iedereen) en zorgt in haar eentje voor haar vijf kinderen. Met een inkomen van zo´n vijf dollar per dag kom je niet ver. En dan zijn de tien dollar die ik betaal voor eten en onderdak een zeer welkome bijdrage.
 |
| Carmen en dochter |
 |
| Paraíso |
 |
| Atelier in Paraíso |
Naast de Spaanse lessen, het runnen van het handwerklokaal is Carmen ook nog de vice-presidente van haar gemeenschap met wie ze een strijd voert tegen de buitenlandse mijnondernemingen die een mijn willen starten in het reservaat waar hun drinkwater vandaan komt. Er is een zeer goede documentaire over de eerdere (succesvolle) strijd tegen de mijnen in Intag:
Under Rich Earth
De afgelopen week ben ik geconfronteerd met werkloosheid, armoede, onderdrukking van vrouwen, ontbossing en erosie. Maar ik zag ook ambitie, warmte en vele kansen om verder te ontwikkelen. Tot nu toe had toerisme voor mij toch een nare bijsmaak. In Intag ontdekte ik dat toerisme ook veel kansen biedt, mits goed opgezet. Het biedt een gezin de kans om hun kinderen aan een universiteit te laten studeren, vrouwen de mogelijkheid een zelfstandig bestaan te voeren en uiteindelijk dus een nieuwe generatie met meer kansen.
Dus sta daar maar eens bij stil als je twijfelt of je dat handgemaakte tasje van dat vrouwtje in de bergen wel of niet moet kopen.. Het is meer dan alleen dat tasje.
