Chile

Na twee maanden heb ik gisteren Chili verlaten. Twee maanden en dat terwijl ik Chili eigenlijk nauwelijks in mijn reisplannen had opgenomen. Omdat het het meest westerse land in Zuid Amerika is had ik er geen hoge verwachtingen van. Misschien juist wel daarom is het me hier enorm goed bevallen en laat ik Chili dus ook met pijn in mijn hart achter. Ik heb opnieuw gemerkt dat één van de leukste aspecten van reizen voor mij het ontdekken en ´kennen´ van een land is. En meestal begin je het na zo´n zes weken allemaal een beetje te begrijpen. Een beetje, want om een nieuw land echt te kunnen begrijpen is zes weken natuurlijk nooit genoeg. Maar ik denk dat het genoeg is om jullie een klein inkijkje te geven.

Voor wie het nog niet wist: dit is de Chileense vlag

Ik bekeek in Valparaíso een aflevering van de vpro serie ¨Beagle, in het kielzog van Darwin¨ (zeker een aanrader en online te bekijken mocht je het gemist hebben op tv) over Chili en daaruit bleek dat Darwin hetzelfde gevoel had als ik hier heb in Chili. Je zit recht boven, naast, op, in de elementen en de kracht van moeder aarde die over miljoenen jaren het landschap hier gevormd heeft. Dit werd me natuurlijk nog eens flink duidelijk gemaakt door de aardbeving in Púcon, maar ook wanneer ik naar de Stille Oceaan kijk met z´n enorme golven, naar de Andes of naar een krater met suisend lava. Een groot contrast met ons moderne, gecultiveerde kikkerlandje.

Volcano Osorno @ Puerto Varas

Torres del Paine

Chiloë

Pali Aike

Waterval @ Pucon

Cajon del Maipo

Lava kanaal @ Pali Aike

Naast het prachtige landschap wat continu veranderd als je van het Zuiden naar het Noorden reist, ben ik erg enthousiast over de Chilenen. Dé Chileen bestaat niet, zoals Maxima gezegd zou hebben. De Chileense populatie is een potpourri van allerlei invloeden met een vrij recente instroom van immigranten. In het merengebied zijn met name de Duitsers goed vertegenwoordigd en zie je naast empenadas overal kuchen aangeboden. En ik heb me het Duits Chileense bier¨Kunstmann´ goed laten smaken. Veel mensen die ik ontmoet heb lijken ook vrij dichtbij Europese voorouders te hebben. Volgens mijn Spaanse leraar benadrukt men dit ook graag, liever dan een Spaanse of Indiaanse afkomst. Van de inheemse bevolking is helaas weinig meer over en degene die er nog zijn leven vaak in slechte omstandigheden. De Chilenen hebben overigens de reputatie de saaiste mensen van Zuid Amerika te zijn. Ik geloof dat ik het wel prettig vind dat ze iets bescheidener zijn dan de Argentijnen en tegelijkertijd zijn ze weer een stuk socialer dan b.v. de Bolivianen die erg verlegen en afstandelijk zijn. Op een paar uitzonderingen na heb ik alleen maar goede ervaringen gehad en waren mensen altijd behulpzaam en vriendelijk. Maar goed, dat schijnt ook te maken te hebben met mijn blauwe ogen en blonde haren. Ik ben heel blij dat ik ben gaan couchsurfen, want ik heb een aantal super leuke mensen hierdoor ontmoet die ik hopelijk nog eens terug zie. Het heeft mijn verblijf in Chile zeker verrijkt!

Chili is rijk en heeft een goede economie. Het lijkt zich sneller hersteld te hebben van het dictatoriale regime dan Argentinië. Tegelijkertijd is het verschil tussen arm en rijk enorm. Op de ´economic inequality´ ranglijst scoort Chili slechter dan Peru, Mexico en Argentinië. Als toerist is het makkelijk alleen de succesvolle kant van Chili te zien, maar er bestaat ook een andere kant. Aan de ene kant zie je enorme villa's in ´gated communities´ en 500 meter verder woont een gemeenschap omsloten door een muur zonder riool en electriciteit. Wat dat betreft heeft het land nog een lange weg te gaan.

Eten, ook niet een onbelangrijk element in mijn verblijf hier. Ik heb helaas er wat kilo´s bijgegeten en beschouw dat maar als een compliment voor de Chileense keuken. Ik vind zeevruchten een raar woord, maar ik geloof dat dat toch het woord is dat ik hier moet gebruiken aangezien dat is wat de pot hier graag schaft. Mijn vader had hier de tijd van zijn leven (hmm..) gehad met alle mosselen, schelpen en alle andere gekke dingen die ik op mijn bord ben tegen gekomen. En ik overweeg serieus een carrière switch. Ik begin mijn eigen empanada toko in Nederland. Mjam mjam, ik heb nog steeds niet alle smaken uitgeprobeerd maar ik kan er geen genoeg van krijgen. De empanadas hier zijn enorm in vergelijking met die in Argentinië. Wat iedereen inclusief mijzelf altijd verbaast is de koffie cultuur hier in Zuid Amerika. Of eerder het gebrek eraan. Oploskoffie is de norm. Maar dat wordt gelukkig dan weer gecompenseerd door de vele verse jugo´s (verse fruitsapjes) die je overal kunt krijgen. En niet te vergeten pisco sour, de nationale cocktail!

Cochayuyo: een zeewierdelicatesse die ik aan me voorbij heb laten gaan

Kunstmann brouwerij in Valdivia

Worst + brood = choripan = heel lekker

Paila Marina: soep met heel veel ondefinieerbare dingen

Chili was dus al met al een leuke verassing waarvan er hopelijk nog meer gaan komen. Want ik denk dat ik het met name zo waardeer omdat het Zuid Amerika is wat toch echt mijn hart heeft gestolen. Het is Westers, maar tegelijkertijd heeft het de typische (en soms rare) dingetjes die het interessant maken. In Valparaíso hoorde ik iedere dag de drumsolo´s van de mannetjes die gastanks rondbrengen. Om te laten weten dat ze er aan komen, drummen ze op de gastanks. Daar werd ik iedere keer weer blij van. Iets wat ik na twee maanden nog steeds niet begrijp, is het feit dat ze 5 mensen nodig hebben om 1 ding te verkopen. Een paar dagen geleden wilde ik shampoo kopen. Eerst is er een meisje die de shampoo aangeeft, vervolgens betaal je de shampoo bij een ander persoon die je een bonnetje geeft, met dat bonnetje kan je uiteindelijk je shampoo ophalen. Dit systeem heb ik overigens ook in een bar meegemaakt, dus voordat je je biertje hebt ben je een kwartier verder.

Altijd overal straathonden

De melkboer

Muziek en Chileense mannetjes @ Valparaiso

Peace y´all

Schaakmannetjes @ Santiago

Straatveger @ Santiago

Mijn laatste avond in Chili werd ik nog getrakteerd op een gezellige avond met wijn en hapjes door Judith en Waldo, mijn huisbazen. Judith begon al bijna als een tweede moeder te voelen en zoals moeders zijn, kreeg ik dus een gesmeerd boterhammetje mee voor in de bus. Hopelijk zie ik ze nog eens terug. En nu ben ik weer in Argentinië waar ik toch ook alweer heel erg van geniet. Weer van alles om te verkennen en ontdekken!

Afscheidsborreltje in Valparaíso met huisgenoot Temu en mijn ´huisbazen´