Ik loop wat achter met mijn blog en hik dus ook al enige dagen op tegen het schrijven van een nieuw bericht. Want waar te beginnen... Laten we maar beginnen met vandaag. Ik geloof dat die mag gelden als één van de meest luie dagen van mijn reis tot dusver. Ik heb mijn bedbank hier in Bogotá nauwelijks verlaten. Maar lui is het eigenlijk niet echt te noemen, want met nog minder dan twee maanden te gaan hier ben ik me langzaam aan het voorbereiden op mijn terugkeer naar Nederland. En heb ik dus mijn cv maar eens bijgewerkt, een heuse sollicitatiebrief geschreven, het huurcontract met mijn onderhuurders opgezegd en nog meer van dit soort praktisch gedoe. Het is misschien niet helemaal ´in het nu´ leven, maar stiekem ben ik al best veel bezig met mijn terugkeer naar Nederland. Enerzijds kijk ik er naar uit om weer omringd te zijn door familie en vrienden en snak ik naar een bruine boterham met pindakaas, een vers glas melk, stamppot boerenkool en gezellige herfstavonden. Maar hoewel ik vol inspiratie en ideeën zit, jaagt het me ook angst aan dat ik weer op zoek moet naar werk, wellicht ga verhuizen en mijn leven weer op orde moet krijgen. Vandaag was dus een eerste stap in de voorbereiding daarop. Maar daar laat ik het voorlopig dan ook maar bij denk ik.
Ik ben dus terug in Colombia, nadat ik mijn verblijf in Pucará succesvol met drie weken had weten te verlengen. Het was wellicht een beetje raden voor jullie de afgelopen weken waar ik nu precies uithing, maar na twee zeer frusterende dagen rond de grens kon ik een nieuwe visa krijgen en dus terugkeren naar Ecuador. En gelukkig zonder iemand om te kopen, want hoewel dat in eerste instantie de bedoeling was had ik daar toch wat morele bezwaren tegen.
Prachtig uitzicht op de Cotacachi vulkaan
Terug in Pucará werd ik met veel enthousiasme ontvangen. Amber en ik gingen meteen voortvarend aan de slag met een actielijst voor de school: website afmaken, format voor de beginnerslessen maken, laatste workshops met de docentes organiseren, promotie email sturen naar de diverse reisgidsen, folders verspreiden in de Intag vallei, handout met basis Spaans en Engels maken voor de gastgezinnen en een handleiding voor de volgende coördinator. En daarnaast gaven we ook nog Engelse les, improles, trainden we de lokale jongeren tot gidsen en maakten we een bibliotheek. Genoeg om Pucará met een gerust hart te kunnen verlaten, plichtsgetrouw als ik ben.
Maykita & Ambercita
Maar wat heb ik het naar mijn zin gehad daar. Het vrijwilligerswerk pakte perfect uit, veel verantwoordelijkheid en ruimte voor eigen inbreng. Ik vind het lastig om het over te brengen wat het leven er zo fijn maakte: de kinderen, de pubers, Teresa, Paula & Fernando, de familie Flores, Don Fausto, workshops met de enthousiaste docentes, werken op Peter´s boerderij, improworkshops, de kleine rotmugjes waardoor je nooit een korte broek kunt dragen, Engelse les geven met Amber: ´love class´ en ´slang class´, kaarten bij de beervrijwilligers, taarten bakken, rijst, rijst rijst, kaarten maken samen met Amber, de heerlijke Rio Intag koffie, de logistieke onmogelijkheid om even naar Apuela te gaan, liefde en liefdesverdriet, het concert van Gerardo Moran, voetballen met de lokale jeugd, liften achterin een pickup truck, aardappelsoep, de wolken die zomaar opkomen en alles in mist hullen, alles wat je maar van suikerriet kan maken, de superzoete Ecuadoriaanse kwijlmuziek, Tango galletas, salticas, hutspot eten, schudden met je kont op Bomba muziek, de kleurrijke festivals, bier drinken @ el Paradero, de lokale jongens die als vliegen om je heen blijven zoemen, zoveel verschillende soorten bananen, wandelingen door de vallei, Pilsener, de gidsencursus met opstandige maar gemotiveerde pubers, het ontvangen en rondleiden van vrijwilligers, de prachtige omgeving, het sociaal activisme, Peter en zijn dochters, hiken, raften, zipline, Maykita & Ambercita, ya mismo ya, como le va, no te vayas!.
Het afscheid was dus ook emotioneel, zowel voor mij als voor de families bij wie ik gewoond heb. Ik hoop er ooit nog eens terug te keren. En nu ben ik dus weer op pad. De afgelopen week nog met Amber die me zeer dierbaar is geworden en met wie ik zoveel lol heb gehad en zoveel lief en leed heb gedeeld. Opnieuw een moeilijk afscheid dus. Ik ben eigenlijk moe van het opnieuw vrienden maken en hoewel ik nog steeds geniet van de prachtige landen en lieve mensen, zie ik op tegen het alleen onderweg zijn. Ik denk dat de houdbaarheidsdatum van het alleen reizen inmiddels wel verstreken is. Ik heb geen behoefte meer aan nieuwe vrienden, maar tegelijkertijd vind ik het lastiger worden om alleen te zijn en mis ik mijn vrienden en familie om mijn ervaringen mee te delen. Daarom ben ik dolblij om Chris over enkele weken te ontmoeten in Belize of Guatemala vanwaar we doorreizen naar Mexico. En na drie weken samen reizen met Chris is het echt al bijna tijd om naar huis te gaan.
Maar misschien klinkt dit allemaal wat somber, maar dat ben ik zeker niet. Ik voel me nog steeds gezegend dat ik deze prachtige reis mag maken en ook trots dat ik het (bijna) een jaar alleen heb weten te redden. De komende weken ga ik genieten van zon, zee en strand en heb ik nog een flinke roadtrip voor de boeg. De tickets naar Mexico zijn zo duur dat ik er voor kies om vier dagen met een bus Midden-Amerika te doorkruisen wat me eigenlijk wel een grappig avontuur lijkt. Ik zie jullie snel!
Meer foto´s vinden jullie hier en hier. En nog wat meer videos ter jullie vermaak:
Dansoptreden klein zusje Saharita
Folkoristisch (en onder begeleiding van voldoende alcohol) dansen in Apuela:
Colombia is chevere. Chevere is een favoriet stopwoordje in Colombia, wat zoiets betekent als cool, leuk of goed. Maar chevere is het dus zeker. Na mijn intensieve reisschema waar ik de vorige keer over schreef was ik wel even aan een pauze toe. Dat heeft geresulteerd in bijna twee weken Bogotá. De eerste week logeerde ik bij Diana en haar moeder en zusje plus een Golden Retriever met vijf pups. Ik werd erg hartelijk ontvangen, volgestopt met eten en met de auto overal naar toe gebracht (ondanks mijn protesten dat dat toch echt niet nodig was). Dat de Colombiaanse gastvrijheid ver gaat had ik hier dus al gemerkt, maar werd nog eens bevestigd door mijn verblijf bij Dario waar ik via mijn neef Jasper terecht kwam. Zonder me ontmoet te hebben bood hij me al een slaapplaats aan voor zolang ik wilde en van alle moderne gemakken voorzien. Na een korte kennismaking leek het me geen slecht idee om daar een tijdje te vertoeven en verhuisde Dario naar de bank (protesteren had geen zin) en kreeg ik zijn slaapkamer tot mijn beschikking plus privé badkamer. De moderne gemakken bestonden o.a. uit een interactief digitaal systeem waardoor ik mijn yoga kunsten kon verbeteren gebruikmakende van het yoga kanaal op de tv, een fiets en wederom een chauffeur die er op stond me overal naar toe te brengen. Dario werkt in de media branche en is nogal een feestbeest, dus voor ik het wist bevond ik me op de hipste plekken van de stad omringd door de creatieve klasse van Bogotá. En de Colombianen houden zéker van een feestje op zijn tijd!
Verjaardagsfeestje van Diana
Bogotá is een stad met vele tegenstellingen: arm en rijk, westers (Amerikaans) en latino, druk en rustig. Met z´n 8,5 miljoen inwoners is het mij een slagje te groot. Het duurt tijden om ergens te komen, omdat de stad verstopt is met verkeer. Daarom moeten alle autobezitters twee dagen per week hun auto laten staan, de dagen zijn afhankelijk van het laatste nummer van het nummerbord. Deze maatregel heet pico y placa en als ik het goed begrepen heb betekent dat letterlijk zoiets als kiss & ride. Ze hebben sowieso originele benamingen in Bogotá voor nieuw beleid (kan Amsterdam nog iets van leren). Een ander voorbeeld is ´ley zanahoria´ oftewel de wortelwet die inhoud dat café´s en clubs uiterlijk om 3 uur ´s nachts moeten sluiten. Wortel = goed voor je, net zoals op tijd naar huis gaan. Helaas pakt niet al het beleid even goed uit. Op dit moment ligt de hele stad open in verband met de aanleg van de Transmillenio - een soort bus die als metro moet voldoen - maar helaas is de aannemer er met het geld vandoor en schiet het werk dus niet op.
Bogotá
Colombianen zijn enorm trots op hun land en laten je dat ook graag weten. Daarnaast zijn ze ook flink gefrustreerd met de reputatie die het land heeft: cocaïne, guerilla, etc. Van de guerillastrijd en de paramilitairen heb ik tot dusver eigenlijk nog weinig gemerkt. Wel komt er af en toe een zwaarbewapende auto voorbij en zie je letterlijk politie op elke straathoek. De laatste jaren is de veiligheidssituatie in Colombia flink verbeterd. Maar er zijn nog steeds regio´s waar je als toerist beter niet naar toe kunt gaan en Colombia is nog steeds cocaine producent nummer 1. Maar al met al voel ik me hier eigenlijk heel erg veilig.
Naast uitgaan heb ik in Bogotá veel musea bezocht, geoefend met gitaar spelen en yoga en eigenlijk gewoon een beetje gerelaxed. Verder heb ik een klein uitstapje gemaakt naar het koloniale stadje Villa de Leyva. Erg mooi, maar vanwege de paasvakantie ook erg druk. Ik besloot dus daarom de natuur maar in te gaan, maar dit resulteerde in een hike van 8 uur door de modder tegen de berg op waar ik halverwege nog een greppel in tuimelde. Maar desalniettemin vermakelijk.
Villa de Leyva
Villa de Leyva
Waterval in Santuario de Flora y Fuana de Iquaque
Santuario de Flora y Fauna de Iguaque
Na twee weken Bogotá was het wel weer tijd om op pad te gaan en dus vertrok ik naar het zuiden van Colombia om in Popayan de befaamde processies mee te maken. Colombia heeft erg veel last van extreme regenval het afgelopen jaar en ik moet ook bekennen dat sinds ik hier ben het voornamelijk geregend heeft. Mijn busreis van 12 uur werd dus een busreis van 17 uur waardoor ik om 4 uur ´s nachts aan kwam in Popayan. Popayan was letterlijk overladen met (lokale) toeristen, maar ik vond het eigenlijk wel een gezellige drukte. De processies waren iets minder kleurrijk dan ik had verwacht, maar toch indrukwekkend. Helaas was ook hier de regen regelmatig spelbreker en moesten de religeuze beelden rennend de kerk in worden gebracht. Mijn laatste dag ben ik gaan fietsen in de bergen. Dat wil zeggen bergafwaarts, want ik werd met de auto naar boven gebracht. Maar eerst even lekker naar de ´hotsprings´ geweest en toen waren we klaar voor de afdeling. De omgeving was prachtig groen en bergachtig, zoals heel Colombia tot dusver. De busreizen zijn dus ook zeker niet saai. De volgende dag (eergisteren) vertrok ik richting Pasto om daar één nacht te blijven en vanaf daar door te reizen naar de grens met Ecuador. Gisteren was het tijd voor deel twee van de etappen en bezocht ik onderweg nog een spectaculaire kathedraal.
Protest jezus in Popayan
Processie
Processie
Processie
Processie
Onderweg op de fiets
En nu ben ik Colombia alweer uit en in Ecuador! Ik was van plan om vanaf nu geheel zonder plan te reizen, maar eigenlijk lukte me dat niet zo goed en had ik toch behoefte aan iets van een plan. Irritant af en toe, die idealen. Dus ik heb een week lang rusteloos nagedacht wel of niet Ecuador en ik besloot wél te gaan toen bleek dat ik kon werken op een biologische boerderij niet ver van de grens. Daarnaast kan ik hier eventueel een paar maanden vrijwilligerswerk doen wat bestaat uit het coördineren van een spaanse school en community tourism programma in een dorpje in de bergen. Maar ik heb ook een optie om in Guatamala aan de slag te gaan bij een vrouwen coöperatie die handwerk maakt en waar nog het één en ander valt te verbeteren. Lastige keuze, maar wel heel fijn dat ik een keuze heb tussen twee leuke opties.
Vanmorgen heb ik Peter ontmoet wie de eigenaar van de boerderij is en vele programma´s heeft opgezet voor community development & tourism. Vanmorgen ben ik met hem meegeweest naar een vergadering over een heraanplantingsproject (?) in een dorpje gelegen aan de voet van een vulkaan. Door de intensieve landbouw is de grond arm en de oogst laag, er is een tekort aan water en veel erosie, Het plan is daarom om opnieuw een bos aan te planten wat werk verschaft en hopelijk een inkomen in de toekomst door verkoop van een deel van de kleine boompjes. Ik was blij te merken dat ik alles grotendeels kon volgen in het Spaans. En het zou een goede leerschool kunnen zijn voor mijn ongeduld. Waar ik in Amsterdam soms al bijna tegen de muren omhoog vloog van frustratie gaan hier de zaken nog een stukje langzamer en met vele omwegen. Hopelijk lukt het de gemeenschap om binnenkort te starten met het project.
Al met al inspirerend! Ik merk dat het me goed doet om af en toe wat meer inhoud aan mijn reis toe te voegen. Ik verheug me dus op komende week in het dorp Pucará (2,5 uur van Otavalo) waar ik bij een familie logeer, op de boerderij werk en Spaanse les ga volgen. Genoeg om me voorlopig even bezig te houden dus!
