Thuiskomen

Thuiskomen is best wel heel erg leuk. Vooral als er allemaal mensen je op staan te wachten op Schiphol. Zelfs om half 8 ´s ochtends en zelfs als dan ook nog je vliegtuig bijna een uur te vroeg landt. En als er dan ook nog een heuse surpriseparty voor je georganiseerd wordt kan het natuurlijk helemaal niet meer stuk. Dus die twijfel die ik eerder uitsprak ¨Zitten al die mensen nou wel zo op mij te wachten?¨ kan toch wel met een volmondig ja! beantwoord worden.  En dat is dus toch best wel heel erg leuk.

Het ontvangstcomité

Maar thuiskomen is ook best wel heel erg raar. Toen we na mijn aankomst met wat vrienden en familie bij mijn moeder in de huiskamer zaten, leek het alsof we daar nog maar een week eerder zaten om afscheid te nemen. En de Hollandse polders voelen vertrouwd, brood is nog steeds brood en Hollandse kaas smaakt lekker, maar niet alsof ik het een jaar niet gegeten heb.  Heel normaal allemaal dus. Maar ik merk ook dat ik het Nederlandse tempo hoog vind, ik overladen word met afspraken wat ik volstrekt niet meer gewend ben, versteld sta hoeveel tv programma´s je over een crisis kunt maken en ik hoor iedereen verzuchten dat ze het allemaal zo druk hebben. En dat in combinatie met dat het allemaal zo normaal is, maakt het toch best wel heel erg raar.

Hier is het toch ook best mooi

Ik ben dus heel blij dat ik er weer ben, maar heb nog even wat tijd nodig om ook figuurlijk te landen. Wordt vervolgd!

Naar huis

Nog twee dagen en twee nachtjes dacht ik toen ik vanmorgen wakker werd. En zo gaat het de afgelopen week eigenlijk iedere dag. ´Nu nog vier dagen.. nu nog maar drie dagen´. Ik ben echt aan het aftellen en klaar om naar huis te gaan. Ik heb alles gezien, alles gedaan, alles gehoord, alles meegemaakt, iedereen ontmoet en nu is het mooi geweest. Maar tegelijkertijd is het ook best spannend. ¨Val ik niet in een gat als ik thuis kom? Heb ik er zo naar uit gekeken en valt het dan misschien tegen? Zitten mensen wel zo op mij te wachten?´ En er moeten keuzes gemaakt worden. Wil ik mijn huis echt verkopen en naar Friesland verhuizen? Ga ik de uitdaging aan en als freelancer aan de slag? Of misschien toch terug naar Latijns Amerika om ontwikkelingswerk te gaan doen?


Maar los van al deze overpeinzingen is voor mij het allerbelangrijkste dat ik de inspiratie en idealen vast hou die ik tijdens deze reis heb opgedaan. En dat klinkt misschien cliché alsof ik alleen nog maar in mijn hangmat Eckhart Tolle ga liggen lezen, maar het is misschien wel het meest waardevolle wat deze reis me gebracht heeft. En wat ik dus niet wil kwijt raken. Een jaar afstand nemen van je dagelijkse leven, je familie en vrienden geeft ruimte. Ruimte om te voelen wat je belangrijk vindt en waar je gelukkig van wordt. En eigenlijk hoef ik mijn leven helemaal niet zo radicaal om te gooien, want mijn leven was al heel fijn en leuk. Daarom wil ik ook zo graag terug naar Nederland.

En terwijl ik dit schrijf, kom ik voor de tweede keer in twee dagen de onderstaande tekst tegen. Dat kan vast geen toeval zijn. Zeker omdat het eigenlijk wel aardig het gevoel verwoordt wat ik graag wil vasthouden. En ik geef het graag mee aan iedereen die het afgelopen jaar een beetje met me meegereisd heeft via mijn blog. Zo komen we die crisis samen wel door toch?

Rust

¨Misschien kan ik vanavond wel dat courgette gerecht maken wat ik ooit in Uruguay had gekookt. Dat was best makkelijk en gezond. Ik heb nog wel wat knoflook... Stop met denken! Adem in... adem uit. Hmm, hoe ging die meditatie oefening van die Vietnamese monnik ook alweer. ´Adem in en kom tot rust, adem uit en glimlach... ?´ Maar misschien is het beter om echt niets te denken, dus ook geen woorden. Jeetje, waarom denk ik zoveel na. wat maakt het nou uit hoe ik mediteer? En nu zit ik alweer na te denken over nadenken en ben ik dus weer niet in het Nu. En mijn voet slaapt.¨

Het is nog niet zo makkelijk om niets te doen, niets te denken, maar enkel te zijn. Vergelijkbare dialogen had ik de afgelopen dagen regelmatig met mezelf terwijl ik meerdere malen per dag een half uur achter elkaar moest mediteren in Las Piramides in Guatemala. Geen begeleiding, geen tingel muziek om naar te luisteren, geen yoga vooraf. Nee, ga zitten en focus op je ademhaling. En dat leverde dus in het begin een fikse strijd op met mezelf. En confrontatie, met bijvoorbeeld perfectionisme: ik moet hier heel goed in zijn, verwachtingen: ik wil ook allemaal van die dingen zien zoals dat Noorse meisje, mijn altijd alles analyserende ik: ik zie een kat, wat betekent dat?! Na een paar dagen had ik dus het gevoel dat ik eerder meer dan minder ging nadenken en hoewel ik wel genoot van de yoga ´s ochtends, de spirituele colleges en de rust werd ik dus toch een beetje down omdat het allemaal niet ging zoals ik wilde. Tijdens een oefening waarbij we ons moesten concentreren op ons gevoel en dat vervolgens moesten delen met een ander vertelde ik dat ik me onrustig voelde en een beetje eenzaam, maar dat ik ook het gevoel had dat er iets goeds te gebeuren stond. 

Tijdens mijn reis heb ik meerdere mensen ontmoet die een bijzondere spirituele ervaring hadden gehad onder invloed van ayahuasca, een plantenbrouwsel veelal ritueel gebruikt door Indianen in Zuid-Amerika. Ik was ook nieuwsgierig naar een dergelijke ervaring, maar tegelijkertijd bang om een zeer hallucinerende drug te gebruiken en uiteindelijk was het er dus niet meer van gekomen. Ik merkte dat ik dat wel jammer vond, omdat ik het gevoel had dat zo´n ceremonie me misschien verder zou kunnen helpen een aantal patronen te doorbreken waar ik steeds tegen aan blijf lopen. En toen kwam ik afgelopen zondag bij toeval terecht bij een oude Amerikaanse hippie (oordeel in mijn hoofd: ´weer zo´n new age gringo´) die gebruik maakt van cacao voor vergelijkbare sessies maar waarbij je in tegenstelling tot ayahuasca volledig bij bewustzijn blijft. Zonder enige verwachting, behalve met een voorgevoel dat het weleens emotioneel zou kunnen worden, dronk ik dus mijn warme chocolademelk op. En zonder teveel op de details in te gaan kan ik alleen maar zeggen dat het heel bijzonder was en ik me een lichter mens voel sindsdien. En dat het dus het beste is wat me in lange tijd is overkomen. Ik merk dat het continu oordelen in mijn hoofd weg is, ik ben opener en onbevangen naar vreemden toe, kan mezelf en anderen accepteren zoals ze zijn en begrijp ineens een hoop dingen die eerder weliswaar logisch leken, maar nu pas op zijn plek vallen. Het mediteren de twee dagen erna was fijn en ontspannend en de dialogen verdwenen. Geen verwachtingen, geen doelen meer, maar gewoon zitten en ademhalen. En dat allemaal van een beker warme chocolademelk... 

Simpel

Hoe ver kunnen verwachtingen en realiteit uit elkaar lopen? Voordat ik naar Pucará kwam schreef ik over mijn angst voor eenzaamheid, somberheid en verveling hier En nu, na twee maanden heb ik het zo naar mijn zin dat ik eigenlijk nog niet weg wil en voel ik me denk ik het gelukkigst tijdens mijn reis tot tot nu toe. Ook schreef ik eerder in mijn dagboek, bijna met medelijden, dat de mensen hier zoveel dingen moeten missen waar wij zoveel plezier aan beleven. Een avondje uit, kranten, een gezellige huiskamer, internet, festivals.. Maar is dat werkelijk wat telt (cliché?!) en wat gelukkig maakt? Ik sluit zeker mijn ogen niet voor de problemen hier: alcoholisme, slecht onderwijs, armoede, huiselijk geweld en wat al niet meer. Máár.. de mensen lijken hier gelukkig en het voelt hier – ondanks alle roddels – warm.

Vorige week schreef ik over de geluksfactoren die ik hier probeer te onderscheiden en ik geloof ik dat ik deze week een belangrijke heb ontdekt: simpel leven. Ik heb net als veel van mijn generatiegenoten last van zogenaamde ´keuzestress´. De wereld ligt aan onze voeten, je kan alles doen en worden wat je wilt. Op mijn computer bewerk ik mijn foto´s, lees tegelijkertijd mijn emails, volg ook nog even de laatste roddels op facebook, lees ondertussen een artikel op nrcnext.nl en zoek tussendoor informatie over werk, fotografie, interieur, muziek en reizen. In Amsterdam is elke avond van de week iets te doen en mis ik dus altijd iets. Altijd heb ik het gevoel dat ik nog een andere keuze of mogelijkheid heb die ik niet benut. En dat verlamt.

Ik realiseerde me dit toen ik één van de Nederlandse tijdschriften las die mijn moeder me had opgestuurd. Leuke kleren, tuindingetjes, spulletjes voor in huis. Dat wil ik, dat heb ik (nog) niet, dat heb ik nodig. Koop, koop, koop! Hier in Pucará zijn twee winkeltjes die bijna niets verkopen, mijn avonden besteed ik lezend, gitaar spelend of schrijvend en om 10 uur ga ik naar bed. Er valt weinig te kiezen en ik mis niks. En dat vind ik heerlijk.

Maar wie is werkelijk beter af? Want de jongeren hier willen al die dingen die ik in Nederland heb en hebben weinig te kiezen. Zij kunnen niet zomaar worden wat ze het liefst zouden willen doen. En ik voel me dus verwend dat ik klaag over teveel keuzes. Zoals zo vaak met mijn gedachten ben ik er dus nog niet over uit. Maar ik ben dankbaar voor dit inzicht dat mijn verblijf in Pucará me heeft gebracht en zal het koesteren. De mensen hier zijn en leven dan misschien wel simpel, maar ik kan nog veel van ze leren.  

Weet je wat? Ik blijf gewoon nog even.

Zo makkelijk kan een beslissing soms zijn. Ik ben nog niet klaar om Pucará te verlaten en heb tegelijkertijd niet echt de behoefte meer om allerlei nieuwe plekken te gaan ontdekken. Dus ik heb mijn verblijf met twee weken verlengd. Nu nog hopen dat de grenswachten me goed gezind zijn en ik mijn visa kan verlengen...

Een waardevol verblijf

Ik ging naar Ecuador om wederom op een biologische boerderij te werken, maar mijn verblijf in de Intag vallei werd een stuk meer dan enkel dat. Ondanks mijn mindere ervaringen in Uruguay, vind ik het af en toe werken op een boerderij een fijne manier van reizen. Je verblijft voor geen of weinig geld op een prachtige plek, het is ontspannend om te werken met je handen in de natuur en je leert er ook nog wat van. Mijn verblijf op Finca La Fé was een groot contrast met La Vigna in Uruguay. Ditmaal geen pretenties, enkel veel idealen. Minder glamorous, maar een stuk eerlijker. Eigenaar Peter gaf me de ruimte om vooral te doen wat ik leuk vond en was dankbaar voor al mijn inzet. Ik heb mijn dagen voornamelijk gevuld met fruit plukken (granadillas, avocados en citroenen) , onkruid wieden en assisteren bij de aanleg van een wateropvang -en irrigatiesysteem.

De boerderij op de berg aan de rechterkant

Niet verkeerd uitzicht toch?

Finca La Fe is de boerderij van Peter met wie ik in contact kwam via zijn nichtje die ik in Uruguay had leren kennen. Peter, van oorsprong Amerikaans, woont al zo´n 20 jaar in Latijns Amerika. Sinds twee jaar is hij de trotse eigenaar van Finca la Fey waar hij biologisch en op duurzame wijze onder meer koffie (website koffiecoöperatie), citroenen, avocados, mais, bonen en ananas verbouwt. Dit alles vanuit de filosofie van ´permaculture´ en ´selfsufficiency´ (en dat zonder al teveel hippiegedoe). Een voorbeeld hiervan is bijvoorbeeld een ´bananacircle´ wat dient als composthoop, maar tevens als zuivering voor afvoerwater. Naast zijn boerderij runt Peter een NGO met een groot aantal projecten op het gebied van gemeenschapsontwikkeling, lokale economie en duurzame landbouw en dat het liefst in combinatie met elkaar.

Op de boerderij

Ananas in het wild

Naranjilla

Papaya

Avocado

De oogst (granadillas) 

De zogenaamde bananencirkel

Aanleg van terassen

Onkruid wieden: heel mindfull

En ondertussen werkten Peter en Erin aan een ´wateropvangsysteem´

Eén van de projecten die Peter opgezet heeft is een spaanse school en een homestay programma in het dorpje Pucará waar ook zijn boerderij te vinden is. Pucará ligt in de prachtige Intag vallei, omringd door ´cloud forest´ (sorry.. wolkenbos klinkt echt niet). Een gemeenschap van zo´n 300 mensen en behalve landbouw is er nauwelijks een bron van inkomsten. Met name voor vrouwen is het lastig. De jonge mensen trekken dus naar de stad en een arme, oude populatie blijft over. Om een andere bron van inkomsten te bieden en de lokale jeugd een alternatief is dit project opgezet. Een groep jonge mensen heeft een jaar lang een training gevolgd tot gecertificeerde leraar Spaans en een groep van 25 families stelt in een roulatiesysteem hun huis open voor de studenten en vrijwilligers die naar het dorp komen.

Mijn gastvrouw Selia die iedere dag 3 maaltijden voor me klaarmaakte

Mijn onderkomen voor een week

In dat kader verbleef ik dus bij een familie en besloot ik ook een aantal spaanse lessen te volgen om mijn spaans weer wat verder op te krikken. Ik verbleef bij de zeer dove Inez en haar zoon Luis. Het duurde even voordat ik de familie verhoudingen precies begreep, want ook kokkin Selia (gescheiden, vijf kinderen) en haar 7-jarige dochter verbleven in dezelfde woning, hoewel Selia zelf een huis heeft waar de rest van haar kinderen wonen. Selia kookt iedere dag voor de vrijwilligers van een beerbeschermingsproject en woont daarom hier, dicherbij haar werk. Haar oudste dochter zorgt voor de rest van de kinderen.

Zoon Luis (gescheiden, één kind) stelde zijn kamer aan mij beschikbaar. Een klein, behoorlijk muffe ruimte zonder raam en met een matras die oncomfortabeler was dan een campingmatje. Maar wel met tv. Die ik welgeteld nul keer heb gebruikt. Toilet en douche zijn buiten de woning samen met heel veel kippen en kuikentjes. Een woonkamer is er niet echt, behalve een soort bijkeuken waar de maaltijden worden geserveerd. Drie keer per dag en vooral heel veel rijst en kip en heel veel koolhydraten. Ik moet dus bekennen dat het me best zwaar viel om in zulke primitieve omstandigheden te leven. Men staat om 5 uur, half 6 op (lezen jullie mee Stadgenoot collega´s?) en gaat om 8 uur naar bed. Het leven is met name rond veel en heel hard werken georganiseerd en ontspanning of vermaak is er nauwelijks. Met uitzondering van zaterdagavond wanneer men samenkomt in de lokale dorpshut voor muziek, drank en de productie van bijzondere caramelcreaties (zie foto).

Tja... 

Carameldingen in wording

Pucará

Pucará

Typische lunch: soep met kip

Ontbijt: empanada met kaas

Zeepsopthee (zo smaakt het namelijk)

Diner: Soep met popcorn

Mijn Spaanse lessen werden gegeven door Carmen, 26 jaar oud. Ik was ontroerd door haar overgave en inzet waarmee ze haar lessen gaf wetende uit wat voor situatie ze komt. De moeder van Carmen stierf in het kraambed toen Carmen 14 jaar was en als oudste thuiswonende dochter was zij vanaf dat moment verantwoordelijk voor de zorg voor haar jongere broers en zussen. Carmen woont inmiddels in een ander dorp samen met haar man en dochtertje. Voor de lessen reist zij speciaal 2,5 uur naar Pucará om daar een paar dagen te blijven zonder man en dochter, aangezien dit een stuk beter betaalt dan het handwerk wat zij normaal gesproken doet. Carmen nodigde me uit om na mijn werk op de boerderij een paar dagen in haar dorp Paraíso te verblijven waar ze met ondersteuning van een NGO enkele jaren geleden een handwerklokaal plus toeristenverblijf hebben opgezet. Helaas bleek hieruit maar weer dat het geen zin heeft om een project op te zetten en vervolgens je handen er vanaf te trekken voordat het zelfstandig functioneert. Er is nauwelijks markt voor de handwerkproducten en toeristen weten Paraíso niet te vinden. Samen met Carmen en haar man gebrainstormd over mogelijkheden om dit te verbeteren en wie weet kan ik vanuit Nederland nog wat voor hen betekenen. Ook hier werd ik  geconfronteerd met de hardheid van het leven hier. De zus van Carmen is gescheiden (zoals bijna iedereen) en zorgt in haar eentje voor haar vijf kinderen. Met een inkomen van zo´n vijf dollar per dag kom je niet ver. En dan zijn de tien dollar die ik betaal voor eten en onderdak een zeer welkome bijdrage. 

Carmen en dochter

Paraíso

Atelier in Paraíso

Naast de Spaanse lessen, het runnen van het handwerklokaal is Carmen ook nog de vice-presidente van haar gemeenschap met wie ze een strijd voert tegen de buitenlandse mijnondernemingen die een mijn willen starten in het reservaat waar hun drinkwater vandaan komt. Er is een zeer goede documentaire over de eerdere (succesvolle) strijd tegen de mijnen in Intag:  Under Rich Earth

De afgelopen week ben ik geconfronteerd met werkloosheid, armoede, onderdrukking van vrouwen, ontbossing en erosie. Maar ik zag ook ambitie, warmte en vele kansen om verder te ontwikkelen. Tot nu toe had toerisme voor mij toch een nare bijsmaak. In Intag ontdekte ik dat toerisme ook veel kansen biedt, mits goed opgezet. Het biedt een gezin de kans om hun kinderen aan een universiteit te laten studeren, vrouwen de mogelijkheid een zelfstandig bestaan te voeren en uiteindelijk dus een nieuwe generatie met meer kansen.

Dus sta daar maar eens bij stil als je twijfelt of je dat handgemaakte tasje van dat vrouwtje in de bergen wel of niet moet kopen.. Het is meer dan alleen dat tasje.

Een dag in een andere wereld

Soms pakt het heel goed uit wanneer je de plannen flink omgooit. Ik besloot vorige week naar Rio de Janeiro te gaan in plaats van op een tropisch eiland in de regen te zitten. Eerder had ik al gehoord over het project Favela painting van twee Nederlandse jongens. Ze hebben de afgelopen jaren een drietal kunstprojecten uitgevoerd in de favela´s (sloppenwijken) samen met lokale jeugd waar ik graag meer over wilde weten. Een paar emails verder bleek dat zij niet in Brazilië waren, maar ik werd doorverwezen naar Nanko van Buuren, directeur van stichting Ibiss die me wellicht verder kon helpen. Zo gezegd zo gedaan en voor ik het wist ging ik de volgende dag op pad met Nanko die toch een Belgische journalist moest rondleiden. En ik kan terugkijken op één van de meest indrukwekkende dagen tot dusver.

Mede met het oog op het toekomstige WK en de Olympische Spelen in Rio is de stad bezig met een flinke schoonveegactie. Een groot deel van de bevolking in Rio woont in favela´s die gecontroleerd worden door drie drugsbendes die al jarenlang een gewelddadige strijd met elkaar en de politie voeren. De politie is op zijn zachtst gezegd niet welkom en wie de favela wilt betreden moet langs een checkpoint waarbij de bendes controleren wie er binnen komt en uitgaat. November vorig jaar heeft het leger één van de favela´s, Vila Cruzeiro, overgenomen na een veldslag van twee weken met vele doden tot gevolg aan beide kanten. De drugsleiders zijn verjaagd en de favela is nu onder controle van het leger. Hoogstwaarschijnlijk zullen er nog meer wijken volgen. De journalist wilde in zijn artikel een vergelijking maken tussen Vila Cruzeiro en de wijken die nog onder het bewind van de drugsbendes vallen en dus bezochten we diverse favela´s om de verschillen te bekijken.

Vila Cruzeiro stond dus als eerst op het programma. Nanko stuurde ons er op uit om de kunst van favela painting te bewonderen. Ietwat huiverig klommen we de trappen op om vanaf daar te genieten van het uitzicht. De wijk voldeed aan mijn verwachtingen van een favela. Kleine straatjes opklimmend tegen de heuvels, muziek uit alle hoeken en gaten en het leven wat zich voornamelijk op straat afspeelt. Na ons korte excursie dronken we een biertje voor de plaatselijke mini market en eigenlijk voelde het wel gemoedelijk. Nanko bleek een waar instituut en wordt door alle bewoners met veel respect en enthousiasme begroet. Waar de overheid het liet afweten heeft Ibiss zich de afgelopen jaren op allerlei manieren ingezet voor de favela´s en zijn bewoners. We schudden dus vele handen. Hoe gemoedelijk ook, de vele kogelgaten in de muren herinnerden ons aan de veldslag die hier nog maar kort geleden plaats vond. Verderop in de wijk heeft Ibiss een groot wijkcentrum opgezet waar vele activiteiten zoals zwemles, gezondheidszorg, cultuur en sport plaatsvinden. Daarnaast biedt Ibiss jongens een kans wanneer zij er voor kiezen de bende te verlaten door ze een baan en/of training aan te bieden. Nu de drugsbende de wijk verlaten heeft, is er een bron van inkomsten weggevallen voor veel bewoners. Een goed moment dus voor jongens om het roer om te gooien. Een vijftal jongens in straatwerkers outfit waren daar een mooi voorbeeld van.

Vila Cruzeiro

Na Vila Cruzeiro gingen we door naar de volgende favela die nog onder het bewind van de drugsbendes valt. Waar het in Vila Cruzeiro eigenlijk wel veilig en misschien zelfs gezellig te noemen viel werd het hier wat grimmiger. Na de wegblokkade omzeild te hebben kwamen we langs een checkpoint waar Nanko ook weer met veel enthousiasme onthaald werd. Ook hier weer wat biertjes gedronken terwijl de journalist zijn interviews afnam. De heen en weer rennende jongens met walk en talkies plus de drugsdealer op de hoek maakten duidelijk dat we hier in een andere omgeving waren. Hier zou ik nooit en te nimmer zonder Nanko kunnen komen, wat ook erg onverstandig zou zijn. Dus absoluut geen foto´s en ook niet even je sms´jes lezen, want wie weet maak je foto´s met je mobiel die later in een krant opduiken. Nadat we wat lacherig opmerkingen maakten over twee jongens die steeds langs kwamen fladderen werden we snel terecht gewezen dat dit geen grapje is en dat zij de boel in de gaten hielden voor de bendeleider wiens hand ik zojuist geschud had. Hmm.. Terwijl we de wijk weer uitreden ving ik nog een korte glimp op van het pistool van één van de jongens bij het checkpoint. Ok.. geen kattepis dus. Dit alles werd nog eens bevestigd door de enorm heftige verhalen van Nanko en het feit dat hij de dag ervoor nog twee goede vrienden van Ibiss had moeten begraven.

Ik had via de media wel het één en ander meegekregen over de strijd tussen de politie en de bendeleiders. Na een dag het met eigen ogen aanschouwd te hebben is het lastig de balans op te maken. Buurtbewoners geven aan dat de wijk er voor hen niet zozeer op vooruit is gegaan. Er is nauwelijks geld meer in omloop, dus kleine ondernemers hebben geen inkomen meer. En hoe gewelddadig ook, de bendeleiders zorgden voor bescherming van hun eigen bewoners die zich dus veiliger voelden dan nu het leger de controle over heeft genomen. Tegelijkertijd is dit een kans voor veel jongeren om het bendeleven in te ruilen voor een normale baan, wordt de wijk toegankelijker voor buitenstaanders zoals ondernemers en hulpverleners en kan het voor geen enkel kind gezond zijn om op te groeien in een wereld die gedomineerd wordt door drugshandel. Een dag is niet genoeg om een oordeel te vellen over een wereld waar de politie zo corrupt is dat ze vijf keer meer uitgeven dan verdienen, jongens van 20 jaar oud al 300 politiemoorden op hun geweten hebben en toeristen vermoord worden omdat de TomTom ze per ongeluk de favela instuurden.

Maar indrukwekkend was het zeker. En hoopgevend om te zie hoe Ibiss in deze trieste omstandigheden geweldig werk verricht (bezoek de website!). De welzijnsstichtingen in Nederland kunnen nog wat leren van de voortvarendheid van Nanko en zijn collega´s. Dit werd nog eens benadrukt in het geweldige steak restaurant waar we de dag afsloten bediend door jongens uit de favela´s die hier een tweede kans gekregen hebben en ons trots voorzagen van veel, heel veel vlees.

Levenslessen op de boerderij

Er is alweer een einde gekomen aan mijn verblijf op de boerderij en ik kan terugkijken op drie intense weken. Al in Nederland had ik me voorgenomen om een aantal weken te werken op La Vigna, een biologische schapenkaasboerderij in combinatie met een hotel. Een kans om mijn jeugd te herleven, mijn jeugd op de boerderij die we helaas moesten verlaten toen ik 9 jaar oud was. Maar dergelijke verwachtingen zijn helaas gevaarlijk. Natuurlijk zou ik hier niet terug kunnen vinden waar ik zulke goede herinneringen aan heb omdat het simpelweg niet dezelfde plek is. En omdat iets nooit hetzelfde zal zijn als het misschien in je herinneringen is geworden. Iets wat helaas ten einde is gekomen en je dus niet meer kunt herleven.

Mijn huisje @ La Vigna

Het hotel

Skiepkes

Aangekomen op La Vigna bleek al snel teleurstelling nummer één. De schapen worden niet meer gemolken of geschoren, dus was er eigenlijk simpelweg weinig te doen met de beesten behalve ze elke ochtend naar buiten brengen en ´s middags weer naar binnen brengen wat de vast taak is van Alex, een man van 70 en voormalig eigenaar.  Ok.. prima, ik kan er in ieder geval naar kijken en ze horen en ruiken. Dat is ook best wat waard. Het merendeel van het huidige werk bleek in het hotel te zijn. Niet helemaal waar ik hiervoor gekomen was, maar goed.. ik heb altijd met veel plezier gewerkt in de horeca dus ik besloot me open op te stellen, bereidwillig alles aan te pakken. Dus mijn ochtenden bestonden uit het klaarmaken van het ontbijt en de gasten verwelkomen in de ochtend.

Panda in actie 

La Vigna wordt gerund door een jong Argentijns stel die hun droom hier verwezenlijkt hebben. Een leven op het platteland temidden van de natuur waar ze vrienden en familie kunnen verwelkomen met uitgebreide diners, kunst en de prachtige omgeving van Uruguay. Dit is langzamerhand uitgegroeid tot een klein hotel, een boerderij met 200 schapen en een flinke moestuin. Al met al een prachtige plek met gekke details,mooie architectuur en heerlijk eten.

Naast mijn werk in het hotel werkte ik ´s middags op de boerderij wat varieert van pecorino kazen schoonmaken, verfklusjes, onkruid wieden, groenten zaaien en plukken in de moestuin en .. misschien wel de leukste klus: Panda de bordercollie trainen met de schapen. Maar helaas bleek al snel dat er weinig tijd over bleef voor mijn werk op de boerderij omdat het hotel een groot deel van mijn tijd in beslag nam. Dit in combinatie met het feit dat ik me niet op mijn gemak voel bij de eigenaar heeft me doen besluiten eerder te vertrekken dan gepland. Agustin, de eigenaar is een gepassioneerde man, maar met name voor zijn eigen zaken. Toen ik hier enthousiast aankwam en vertelde over de boerderij van mijn ouders was er weinig interesse. Na een aantal weken is hierin weinig veranderd en weet hij eigenlijk weinig meer van me dat ik graag in de moestuin werk, ik een jaar reis en gek ben op Panda. Ik was van plan om vandaag te vertrekken, maar gisteren bleken de eigenaren ineens vertrokken voor een paar dagen, zonder mij in te lichten of gedag te zeggen. Ik had geen zin om nog een avond alleen op de boerderij te blijven, dus heb mijn spullen gepakt en ben naar Colonia vertrokken. Jammer om zo te moeten vertrekken. Vanavond logeer ik echter bij mijn collega Alicia wiens gastvrijheid veel goed maakt.

La Huerta oftewel de moestuin

Rucola in wording

In actie in de moestuin

Alex die ´s ochtends de schapen naar het land brengt

Maar ondanks de teleurstellingen ben ik er in geslaagd er het beste van te maken en heb ik het gezien als een kans om me te verdiepen en te ontwikkelen in een aantal zaken die al langer op mijn verlanglijstje stonden. Al met al kijk ik dus toch positief terug op mijn tijd hier en zal het zeker iets zijn waar ik nog vaak aan terug zal denken. Ik ben begonnen met yoga en meditatie, heb veel geleerd over tuinieren, heb allerlei geweldige gerechten uit mijn mouw geschud en leren improviseren met het eten wat de boerderij je op dat moment biedt, continu Spaans gesproken wat dus flink verbeterd is, veel nagedacht over verleden, heden en toekomst en simpelweg genoten van de prachtige omgeving en alle dieren op de boerderij. Ook heb ik een aantal geweldige mensen hier ontmoet. Rachel, een Engelse, met wie ik een week lang mijn huisje gedeeld heb, bleek een geweldige huisgenoot van wie ik veel geleerd heb en ik geloof dat ik nog nooit zoveel met iemand heb besproken in zo´n korte tijd. Alicia, mijn collega in het hotel, één van de liefste mensen die ik ooit ontmoet heb en bij wie ik het verjaardagsfeestje van haar tweeling heb bijgewoond en die me een prachtige wollen sjaal heeft geschonken. En Panda! Alleen is dat geen mens, maar een hond. Wat zal ik haar missen. Na een paar dagen mocht Panda bij mij komen wonen en sindsdien is ze niet meer van mijn zijde geweken. Af en toe voelde het alsof ik de reïncarnatie van onze hond Biko bij me had.

Vriendinnetje Alicia

Vriendinnetje Panda

Vriendinnetje Rachel en de beestenboel

Lamsvlees met groenten uit de oven, mjam!

Het heeft me doen realiseren hoeveel ik hou van het platteland en hoe belangrijk de simpele dingen des levens zijn. Misschien klink ik nu als een hippie die het licht heeft gezien, maar eigenlijk waren het zaken die ik altijd al wist maar waar ik nog eens opnieuw aan herinnerd ben. En ik ben nog steeds dezelfde Mayke. Ik kijk stiekem best uit naar feestjes met veel drank op het strand en winkelen in Montevideo. Maar ik wil zeker nog een keer gaan ´wwoofen´ (vrijwilligerswerk op biologische boerderijen), maar hoop dan op meer boerderij en meer warmte. De komende weken staan de kust van Uruguay, het zuiden van Brazilië, Foz de Iguazu (heel veel watervallen) en een stukje Paraguay op het programma. En 5 april vlieg ik naar Colombia! En daar heb ik heeel veeel zin in!

Maatjes voor het leven

Misschien geen afscheid van de eigenaren, maar wel een mooi afscheid van Pachamama

Chau amigos y amigas. Los extraño mucho pero estoy disfrutandome mucho tambien!