Ik word gestraft voor mijn hebberigheid. Mijn oproep om vooral veel cadeautjes te sturen werd door mijn moeder vol enthousiasme beantwoord met een pakket vol cadeautjes. Maar.. dat gaat zo makkelijk nog niet. Allereerst deed het pakket er ruim een maand over om te arriveren, maar goed.. dat was te verwachten. Toen was het daadwerkelijk gearriveerd. Maar moest ik een groot aantal stappen doorlopen voordat ik het daadwerkelijk mee kon nemen. Die stappen konden niet allemaal in één dag worden uitgevoerd en dus keerde ik met lege handen terug naar Pucará (waar ze geen adressen hebben en waar geen post wordt bezorgd). Ik had Peter vervolgens opgezadeld met het verzamelen van de benodigde informatie. Maar de Ecuadoriaanse TNT liet niets van zich horen, dus dat leverde ook niets op. Dus vandaag terug naar Otavalo om opnieuw een poging te wagen. Aangekomen in het postkantoor bleek de desbetreffende dame niet aanwezig en moest ik later dus maar weer terugkomen. Toen ik haar eindelijk trof - we kennen elkaar inmiddels goed - leek het verrassend makkelijk. Ik kreeg een formulier en moest hiermee bij de bank betalen en daarna kon ik dan eindelijk mijn cadeautjes uitpakken. Máár.. de bank had een storing en dus kon ik niet betalen. Dus nu ben ik nog steeds in Otavalo, zonder mijn cadeautjes en ga ik het morgen opnieuw proberen. In het ergste geval kan ik het pas volgende week ophalen en vertrek ik de volgende dag naar Colombia met 8 kg extra bagage. En dat terwijl de bevolking van Pucará reikhalzend uitkijkt naar ´los caramelos salados´ oftewel zoute snoepjes oftewel drop. En voor de lieve mensen die me kaartjes hebben gestuurd, dank jullie wel!! Dat ging een stuk makkelijker dan dat pakket.
In Pucará geniet ik nog steeds van elke dag. Mijn dagen zijn gevuld met het bezoeken van families, workshops geven aan de docentes, werken aan de evaluatie, Engelse les geven aan kinderen, jongeren en de docentes, het ontvangen en begeleiden van vrijwilligers, heel veel heen en weer lopen berg op en berg af, werken op de boerderij, improviseren met de kinderen, het verorberen van suikerriet in elke mogelijke vorm en mijn nieuwe hobby voetballen. Ik heb inmiddels versterking gekregen van Amber, die mijn werk gaat voortzetten als ik over ruim een week vertrek. Amber en ik kunnen het bijzonder goed met elkaar vinden, dus dat maakt het extra gezellig. Ik woon inmiddels bij een andere familie, Spaanse lerares Paula en haar echtgenoot Fernando en hun twee kinderen Sajara en Yurel. Paula en Fernando zijn iets jonger dan ik, dus ik heb meteen aangegeven dat ik graag actief meedraai in het huishouden. Want het voelt bijzonder ongemakkelijk om continu verzorgd en gevoerd te worden door iemand die je vriendin zou kunnen zijn. Ik heb inmiddels iets meer luxe: een comfortabel bed, een plavuizen vloer, een tv en een dvd speler, maar heb mijn warme douche moeten inruilen voor koud water. Ook het eten is verbeterd: veel fruit en groenten, minder vet en vooral geen aardappelsoep meer! Althans, niet iedere dag.
Wel blijf ik me verbazen over sommige lokale gebruiken. Het strakke slaapritme wat men in Nederland hanteert voor kinderen is hier zeker geen gewoonte. Met als gevolg dat Sajara en Yurel of al liggen te slapen rond etenstijd en vervolgens om 2 uur ´s nachts wakker worden met honger waardoor Paula om 2 uur ´s nachts eten staat te maken. Of twee knikkebollende kindjes die met moeite hun eten naar binnen werken zonder in slaap te vallen. Koffie is hier volstrekt normaal voor kinderen, ook al zijn ze nog maar twee jaar. En mijn opmerking dat dat in Nederland toch niet echt gebruikelijk is werd met verbazing ontvangen. Het is een zoete inval bij Paula en Fernando en iedere avond eet één van de buurkinderen wel mee en Estefania van twaalf drinkt ook gerust een glaasje Puro mee (een soort rietsuiker jenever). En dat terwijl Paula en Fernando tot de meer ontwikkelde families van Pucará gerekend kunnen worden. Ook heb ik mijn appeltaartbakkunsten opnieuw vertoond, want (voormalig) broertje Jonathan werd 16 jaar en kennelijk werd dat niet gevierd. Maar ik als verjaardagfan vond dat niet kunnen en gaf hem dus een appeltaart cadeau die vol enthousiasme werd ontvangen door de familie: ¨Dat God me maar mag betalen¨
 |
| Hike met Amber, Luis en Jonathan |
 |
| Voetbalwedstrijd met lokale damesteams |
Ik voel me hier bijzonder gelukkig. Ik probeer te achterhalen wat precies die geluksfactoren zijn, zodat ik ze in Nederland hopelijk ook kan toepassen in mijn leven. Ik geloof dat het vele buiten zijn, het omringd zijn door mensen en het dagelijkse voetballen me zeker goed doen. Ik was nooit zo´n voetbalfan wat voornamelijk komt doordat mijn broers me vroeger wijsmaakten dat ik zo´n goede keeper was zodat ze vervolgens al hun ballen op me konden afvuren. Maar ik heb er nu bijzonder veel plezier in en het is een goede dagelijkse training op 2.000 meter hoogte. Ook geniet ik van de kneuterigheid en de vele gesprekjes die ik elke dag heb, ook al gaan ze nergens over. Of ik hier voorgoed zou kunnen wonen weet ik niet, maar ik vind het jammer dat mijn verblijf alweer bijna tot een einde komt. En ik besef me dat ik eigenlijk een beetje uitgereisd ben. Ik wil nog niet naar huis, maar ik merk dat ik er tegen op kijk om opnieuw het backpackerscircuit in te gaan. Het voelt oppervlakkig, vluchtig en in zekere zin eenzaam, omdat ik inmiddels toch al 8 maanden alleen op pad ben. Máár.. gisteren kreeg ik het goede nieuws dat goede vriend Chris me op komt zoeken in Mexico! Maar ik ben er dus nog niet helemaal over uit wat mijn vervolgstap gaat zijn.
 |
| Improworkshop |
Naast mijn avonturen in Pucará was ik dus ook nog een paar dagen in de Amazone. Ik kon meerijden met Peter die samen met twee begeleiders het één en ander moesten voorbereiden voor een groep scholieren die een maand naar Ecuador komt voor uitwisseling en vrijwilligerswerk. Een echte roadtrip die eindigde in een gezellige avond met vele cocktails en dus liepen we al zingend ¨Just like me, they long to be close to yooooooooouuuuu¨ over de brug terug naar het hotel. Daarna moesten zij aan het werk en had ik het druk met raften en door het oerwoud banjeren. Dat werd overigens nog een interessante ervaring. Ik bleek het enige groepslid te zijn, dus ging ik samen met een gids die ik na een uur al zat was (´Alle toeristen vinden het hier zooo geweldig, ik heb vrienden in de V.S., Duitsland, Frankrijk, ik doe zoooveel voor de gemeenschap bla bla bla¨) en zijn twee zoons de jungle in. De eerste nacht sliep ik in een cabaña en had ik me ingesteld op een rustieke, natuurlijke omgeving, maar in plaats daarvan bleek ik in een reggaeton openluchtdiscotheek beland. Dus vol enthousiasme de volgende dag daadwerkelijk de natuur in waar we de tweede nacht zouden kamperen. Ik bleek de enige te zijn die wist hoe we de tent moesten opzetten en ik vroeg me sterk af of we niet een buitentent waren vergeten. Maar nee, dit was echt de tent. En ja, toen ging het regenen... en na een paar uur kon ik me niet langer tussen de druppels manouvreren en verhuisde ik dus maar midden in de nacht naar het schuurtje waar de rest sliep. Maar ik kon er eigenlijk wel om lachen en keerde dus voldaan terug naar Pucará om daar weer enthousiast aan de slag te gaan.
 |
| De idyllische camping in het regenwoud |
Ik dacht eigenlijk dat ik niet zoveel te vertellen had, maar dat bleek wel mee te vallen... Hopelijk kan ik jullie melden dat ik misselijk ben van alle dropjes die me moeder me gestuurd heeft!
 |
| Best mooi in Pucará |
