Ja, het is toeristisch en duur, maar hoe vaak krijg je de kans om te zwemmen en lopen tussen penguins, zeeleeuwen, haaien, iguanas, albatrossen en zeeschildpadden in zulke getalen dat je het bijna normaal gaat vinden na tien dagen? Geen spijt dus van mijn trip naar de Galápagos eilanden.
 |
| Ja, het zal allemaal wel met die evolutietheorie van Darwin |
Waarschuwing: Ditmaal een meer traditioneel reisverslag. Ik zal proberen het ´én toen.. én toen gehalte´ zoveel mogelijk te beperken!
De eerste dagen bracht ik door op Santa Cruz. Eerst op zoek gegaan naar een last minute boot cruise wat nog niet zo makkelijk bleek. Laagseizoen bestaat eigenlijk niet meer op de Galapagos. Maar uiteindelijk toch een boot gevonden voor vier dagen voor een redelijke prijs. De volgende dag bezocht ik het Darwin center waar je van alles te weten komt over hoe men de eilanden probeert te beschermen en bedreigde diersoorten probeert te redden. Kortom, best interessant. ´s Middags kwam ik na een mislukte snorkelsessie (ik zag enkel zand) op het strand galapageño Juan tegen die meteen zijn geheime wapen uit de kast trok: haaien. Die had ik niet gezien, dus ik was snel overgehaald voor een tweede snorkelsessie. En haaien (whitetip reef sharks) waren er inderdaad in overvloed. De dag erna bracht ik wederom door met Juan en zoals ik de vorige keer al schreef was dat - ondanks de vele versierpogingen en verzoeken om toch op de Galapagos te komen wonen -best gezellig. ´s Ochtends kon ik met korting (een beetje misbruik maken van de blonde lokken kan geen kwaad toch?) mee op een boottochtje waar ik voor de eerste keer zwom tussen de zeeleeuwen. De jonge zeeleeuwen vinden het razend interessant en komen graag met je spelen. Ook zag ik een marine iguana etend onder water wat vrij zeldzaam is. ´s Middags maakten we een hike in de hooglanden wat eindigde in een lavatunnel waar het licht ineens uit ging. Maar gentleman Juan had natuurlijk voor een zaklamp gezorgd.
 |
| Reuzenschildpad @ Darwin center |
 |
| Reuzenschildpadden @ Darwin Center |
 |
| Marine iguana: alsof je een miljoen jaar terug in de tijd gaat |
 |
| Reuzenschildpad @ hooglanden van Santa Cruz |
 |
| Lokale cactussoort met boomstam |
Zondag begon eindelijk mijn boottour met 16 passagiers uit o.a. Nieuw Zeeland, India, V.S., Israël en Frankrijk. Iedere dag stopten we op een ander eiland. Dit was iets minder idyllisch dan ik me had voorgesteld, want met ons waren er steeds vijf andere boten x 16 passagiers. Maar ik had me ingesteld op toeristen en omdat we om de beurt aan land gingen viel de drukte mee. Maar goed, het moet toch vreemd zijn voor die iguanas om iedere dag zo´n 100 toeristen met een zoomlens om je heen te hebben. Maar het deert ze weinig. Omdat de dieren geen natuurlijke vijanden (op het land) hebben kan je onvoorstelbaar dichtbij komen. De eerste dag zagen we o.a. iguanas, lava krabben en nesten van zeeschildpadden. Elke tour wordt vergezeld door een gids, opgeleid door het nationaal park. Onze gids, Ruben, was gelukkig zeer goed geïnformeerd. Wellicht niet de meest sociale persoon die je ooit tegen komt, maar dat werd gecompenseerd door de rest van de crew die wederom zeer gecharmeerd waren van mijn hollandse looks.
 |
| De Aida Maria: mijn onderkomen voor vier dagen |
 |
| Schildpadnesten |
 |
| Krabpaparazzi |
De tweede dag bezochten we het prachtige eiland Plazas waar je bijna struikelde over de land iguanas en in de zee scholen tropische vis kon zien zwemmen. Bij het eiland Santa Fé bevond ik me tijdens een korte snorkelsessie ineens tussen drie flink grote ´spotted eagle ray´s (gevlekte adelaarsrog). Het zwemmen met de zeeleeuwen beviel me deze keer iets minder omdat er meer toeristen dan zeeleeuwen in het water waren en ik het idee kreeg dat we ze daardoor vooral hard wegjaagden.
 |
| Land iguana @ Plazas |
Op dag 3 stond eiland Española op het programma. Wederom een prachtig eiland met een veelheid aan vogelsoorten. Met name de ´blue footed boobie´ is favoriet. Allereerst vanwege zijn gekke blauwe poten, maar ook vanwege de bijzondere en ietwat onhandige paringsdans die we live mochten aanschouwen. Verder zagen we de enorme albatros, masked boobies en opnieuw heel veel zeeleeuwen.
 |
| Mayke in snorkelactie |
 |
| Zeeleeuw! |
 |
| En nog meer zeeleeuwen! |
 |
| Familie albatros |
 |
| Marine iguana @ Española |
 |
| Española |
 |
| Blue footed boobies |
 |
| Masked boobies |
 |
| Het gaat best goed met me zoals je ziet |
 |
| Ik bedoel maar.. |
De vierde en mijn laatste dag stond snorkelen bij ´El corona del diablo´ op het programma. Ik presteerde het om als enige de haaien te missen omdat ik druk bezig was een zeeschildpad op de foto te zetten. Je kan niet altijd geluk hebben. De laatste stop was een bezoekje aan de lokale flamingos en daarna zetten we koers terug richting Santa Cruz. Op de terugweg miste ik -ditmaal vanwege een toiletbezoek van 2 minuten - de dolfijnen, maar dat werd al snel goedgemaakt door een rog die tweemaal ruim een meter boven het water uit sprong. Er is zoveel te zien op de Galapagos, dat je bijna niet teleurgesteld kan worden.
 |
| Flamingo @ Floreana |
In Santa Cruz weer terug in de bewoonde wereld. Ik kon de gids gelukkig overhalen om een extra nachtje (plus ontbijt) op de boot te kunnen blijven. Tja.. je bent een backpacker of niet toch? Op het vaste land ontdekte ik dat ik lijd aan omgekeerde zeeziekte. Op de boot had ik er in tegenstelling tot anderen weinig last van, maar op het land werd ik al snel misselijk en duizelig en voelde ik meer deining dan op de boot. Maar misschien waren het ook de zenuwen, want de volgende dag stond duiken op het programma! Na mijn open water course in Mozambique nooit meer gedoken en de theorie was dus inmiddels ver weggezakt. Maar geen zorgen, want als Holandesa wordt er natuurlijk goed voor je gezorgd! Dive master Ramiro hield maar al te graag mijn hand vast (wat van mij nou weer niet zo nodig hoefde). Maar na een korte opfriscursus was ik er weer helemaal klaar voor en na twee minuten kwamen we al hoogtepunt nr 1 tegen: hamerhaaien! Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik in de veronderstelling was dat het Galapagos haaien waren, maar toch... ik heb hamerhaaien gezien! De rest van de duik volgden (white tip) haaien, zeeschildpadden en een schol met barracudas en nog heel veel meer vissen waar ik allemaal de naam niet van weet. Tijdens de tweede duik wederom weer heel veel zeeschildpadden. Hoogtepunt nr 2 was een zeeschildpad die ruim een minuut rustig met me mee zwom. ´s Avonds tijdens een etentje met dive master Ramiro het tweede aanbod om op de Galapagos te komen wonen. Ramiro heeft zijn zinnen gezet op een lange, mooie buitenlandse vrouw om mooie, lange kinderen mee te krijgen. Ik zou alles krijgen wat mijn hartje begeerde, maar ik heb toch vriendelijk bedankt.
 |
| Mayke en een zeeschildpad |
 |
| OK! |
De laatste dagen besloot ik door te brengen op Isabela, het grootste eiland van de Galapagos. Isabela ligt niet op de route van de meeste goedkopere cruises en is dus een stuk rustiger dan de andere eilanden. Heerlijk om weer even op eigen gelegenheid op pad te gaan en dan is een reuzenschildpad die je tijdens een fietstochtje tegen komt toch nog net iets indrukwekkender. Ook beklom ik maar weer eens een vulkaan, alleen regende het, dus zag ik er weinig van. Maar toch lekker om weer even een flinke wandeling te maken. Mijn laatste keer snorkelen was super, met ditmaal - naast de gebruikelijke zeeleeuwen - penguins! Ook van het zwemmen met de zeeleeuwen krijg ik nooit genoeg. Hierna was ik eigenlijk van plan om nog een paar dagen langer te blijven om eiland San Cristobal ook nog te bezoeken, maar na een ruige boottocht waardoor ik letterlijk doorweekt op Santa Cruz aankwam merkte ik dat ik eigenlijk wel voldaan was. En aangezien ik al een flink gat in mijn reisbudget had geslagen besloot ik dus om terug te keren naar het vaste land.
 |
| De schildpad die ik onderweg tegen kwam |
 |
| Vulkaanlandschap @ Isabela |
 |
| Pinguins |
 |
| Als je goed kijkt zie je dat het een haai is |
 |
| Lava @ Isabela |
Mijn beeld van de Galápagos is rooskleuriger dan daarvoor. Het merendeel van het nationaal park is niet bezoekbaar voor toeristen. Het is dan wel jammer dat je je steeds tussen die andere toeristen bevind, maar voor de natuur is dat uiteindelijk beter. In de jaren ´80 en ´90 was er een bijna onstopbare groei van toerisme en immigratie met alle gevolgen vandien waardoor de eilanden terecht kwamen op de lijst van World Heritage in Danger. Maar op z´n Ecuadors (het gaat langzaam dus) lijkt men op de goede weg terug. Eén van de de grootste bedreigingen vormen de zogenaamde invasive species, zoals geiten, ratten, insecten, fruitsoorten e.d. waartegen de lokale flora en fauna niet bestand is door zijn jarenlange geïsoleerdheid. Ratten eten de schildpadeieren op en geiten.. nou ja, geiten eten alles. Ook zal de populatie niet verder moeten groeien, aangezien bijna alles geimporteerd moet worden van het vaste land: water, eten, bouwmaterialen. Hopelijk ontwikkelen ze zich de komende jaren verder in zelfvoorzienendheid en alternatieve energiebronnen zoals zonne-energie. Want in de dorpjes is het helaas toch best een bende en er lijkt weinig stedenbouwkundige visie aan te pas te komen met een wildgroei aan huizen als gevolg.
Omdat de dieren zo tam zijn vanwege het gebrek aan natuurlijke vijanden, kan je geweldige foto´s maken. Ik kan ze hier niet allemaal kwijt, maar ik heb
hier (voor de dummies: klik op
hier) een verzameling online gezet. In het menu aan de rechterkant kan je zien welk eiland en welke dierensoort het is. Ook staan er al sinds het begin van mijn reis vele foto´s in mijn picasalbum die je op mijn weblog ook aan de rechterkant ziet onder plaatjes. Maar voor wie het gemist had:
hier vind je een selectie van mijn foto´s tot dusver.
Inmiddels ben ik dus weer terug op het koude vaste land. Geïnspireerd door mijn laatste verblijf heb ik besloten om de komende twee maanden vrijwilligerswerk te gaan doen in Pucará. Ik zal daar de spaanse school, het homestay programma en vrijwilligersprojecten gaan coördineren. Zie
website voor meer informatie. Ik zie wel wat op tegen de primitieve leefomstandigheden, maar zie het ook als een uitdaging om hier een tijdje te wonen. Er valt in ieder genoeg te doen en ik zit al vol ideeën waar ik mee aan de slag wil gaan. Marike maakte me er op attent dat ik nu ik een tijdlang op dezelfde plek zit dus post kan ontvangen, verjaardagspost (22 juni) bijvoorbeeld! Post kunnen jullie sturen naar:
p/a Peter Shear
P.O Box 31
Otavalo
Ecuador
Cadeautjes betekenen gegarandeerd cadeautjes bij thuiskomst!
