Er is alweer een einde gekomen aan mijn verblijf op de boerderij en ik kan terugkijken op drie intense weken. Al in Nederland had ik me voorgenomen om een aantal weken te werken op La Vigna, een biologische schapenkaasboerderij in combinatie met een hotel. Een kans om mijn jeugd te herleven, mijn jeugd op de boerderij die we helaas moesten verlaten toen ik 9 jaar oud was. Maar dergelijke verwachtingen zijn helaas gevaarlijk. Natuurlijk zou ik hier niet terug kunnen vinden waar ik zulke goede herinneringen aan heb omdat het simpelweg niet dezelfde plek is. En omdat iets nooit hetzelfde zal zijn als het misschien in je herinneringen is geworden. Iets wat helaas ten einde is gekomen en je dus niet meer kunt herleven.
 |
| Mijn huisje @ La Vigna |
 |
| Het hotel |
 |
| Skiepkes |
Aangekomen op La Vigna bleek al snel teleurstelling nummer één. De schapen worden niet meer gemolken of geschoren, dus was er eigenlijk simpelweg weinig te doen met de beesten behalve ze elke ochtend naar buiten brengen en ´s middags weer naar binnen brengen wat de vast taak is van Alex, een man van 70 en voormalig eigenaar. Ok.. prima, ik kan er in ieder geval naar kijken en ze horen en ruiken. Dat is ook best wat waard. Het merendeel van het huidige werk bleek in het hotel te zijn. Niet helemaal waar ik hiervoor gekomen was, maar goed.. ik heb altijd met veel plezier gewerkt in de horeca dus ik besloot me open op te stellen, bereidwillig alles aan te pakken. Dus mijn ochtenden bestonden uit het klaarmaken van het ontbijt en de gasten verwelkomen in de ochtend.
 |
| Panda in actie |
La Vigna wordt gerund door een jong Argentijns stel die hun droom hier verwezenlijkt hebben. Een leven op het platteland temidden van de natuur waar ze vrienden en familie kunnen verwelkomen met uitgebreide diners, kunst en de prachtige omgeving van Uruguay. Dit is langzamerhand uitgegroeid tot een klein hotel, een boerderij met 200 schapen en een flinke moestuin. Al met al een prachtige plek met gekke details,mooie architectuur en heerlijk eten.
Naast mijn werk in het hotel werkte ik ´s middags op de boerderij wat varieert van pecorino kazen schoonmaken, verfklusjes, onkruid wieden, groenten zaaien en plukken in de moestuin en .. misschien wel de leukste klus: Panda de bordercollie trainen met de schapen. Maar helaas bleek al snel dat er weinig tijd over bleef voor mijn werk op de boerderij omdat het hotel een groot deel van mijn tijd in beslag nam. Dit in combinatie met het feit dat ik me niet op mijn gemak voel bij de eigenaar heeft me doen besluiten eerder te vertrekken dan gepland. Agustin, de eigenaar is een gepassioneerde man, maar met name voor zijn eigen zaken. Toen ik hier enthousiast aankwam en vertelde over de boerderij van mijn ouders was er weinig interesse. Na een aantal weken is hierin weinig veranderd en weet hij eigenlijk weinig meer van me dat ik graag in de moestuin werk, ik een jaar reis en gek ben op Panda. Ik was van plan om vandaag te vertrekken, maar gisteren bleken de eigenaren ineens vertrokken voor een paar dagen, zonder mij in te lichten of gedag te zeggen. Ik had geen zin om nog een avond alleen op de boerderij te blijven, dus heb mijn spullen gepakt en ben naar Colonia vertrokken. Jammer om zo te moeten vertrekken. Vanavond logeer ik echter bij mijn collega Alicia wiens gastvrijheid veel goed maakt.
 |
| La Huerta oftewel de moestuin |
 |
| Rucola in wording |
 |
| In actie in de moestuin |
 |
| Alex die ´s ochtends de schapen naar het land brengt |
Maar ondanks de teleurstellingen ben ik er in geslaagd er het beste van te maken en heb ik het gezien als een kans om me te verdiepen en te ontwikkelen in een aantal zaken die al langer op mijn verlanglijstje stonden. Al met al kijk ik dus toch positief terug op mijn tijd hier en zal het zeker iets zijn waar ik nog vaak aan terug zal denken. Ik ben begonnen met yoga en meditatie, heb veel geleerd over tuinieren, heb allerlei geweldige gerechten uit mijn mouw geschud en leren improviseren met het eten wat de boerderij je op dat moment biedt, continu Spaans gesproken wat dus flink verbeterd is, veel nagedacht over verleden, heden en toekomst en simpelweg genoten van de prachtige omgeving en alle dieren op de boerderij. Ook heb ik een aantal geweldige mensen hier ontmoet. Rachel, een Engelse, met wie ik een week lang mijn huisje gedeeld heb, bleek een geweldige huisgenoot van wie ik veel geleerd heb en ik geloof dat ik nog nooit zoveel met iemand heb besproken in zo´n korte tijd. Alicia, mijn collega in het hotel, één van de liefste mensen die ik ooit ontmoet heb en bij wie ik het verjaardagsfeestje van haar tweeling heb bijgewoond en die me een prachtige wollen sjaal heeft geschonken. En Panda! Alleen is dat geen mens, maar een hond. Wat zal ik haar missen. Na een paar dagen mocht Panda bij mij komen wonen en sindsdien is ze niet meer van mijn zijde geweken. Af en toe voelde het alsof ik de reïncarnatie van onze hond Biko bij me had.
 |
| Vriendinnetje Alicia |
 |
| Vriendinnetje Panda |
 |
| Vriendinnetje Rachel en de beestenboel |
 |
| Lamsvlees met groenten uit de oven, mjam! |
Het heeft me doen realiseren hoeveel ik hou van het platteland en hoe belangrijk de simpele dingen des levens zijn. Misschien klink ik nu als een hippie die het licht heeft gezien, maar eigenlijk waren het zaken die ik altijd al wist maar waar ik nog eens opnieuw aan herinnerd ben. En ik ben nog steeds dezelfde Mayke. Ik kijk stiekem best uit naar feestjes met veel drank op het strand en winkelen in Montevideo. Maar ik wil zeker nog een keer gaan ´wwoofen´ (vrijwilligerswerk op biologische boerderijen), maar hoop dan op meer boerderij en meer warmte. De komende weken staan de kust van Uruguay, het zuiden van Brazilië, Foz de Iguazu (heel veel watervallen) en een stukje Paraguay op het programma. En 5 april vlieg ik naar Colombia! En daar heb ik heeel veeel zin in!
 |
| Maatjes voor het leven |
 |
| Misschien geen afscheid van de eigenaren, maar wel een mooi afscheid van Pachamama |
Chau amigos y amigas. Los extraño mucho pero estoy disfrutandome mucho tambien!
