Ik had jullie al eerder bericht over mijn enerverende ervaring met de aardbeving. Maar het is ook wel weer tijd voor een update van mijn overige reisavonturen. Ik verkeer momenteel in de relax stand, dus genoeg tijd om jullie weer eens wat nieuwe verhalen te vertellen. Sinds oudjaarsdag verblijf ik in Pucón, een super toeristisch dorpje in het merengebied van Chili. Eigenlijk vind ik Pucón helemaal niet zo leuk. Je wordt er doodgegooid met reisbureautjes, luxe winkels en op dit moment vooral veel Chileense toeristen. Maar ik heb er een geweldig leuke oud en nieuw gevierd, het hostel is een soort minihuisje waar we met z´n allen lijken te wonen en er is hier veel te doen. En zoals ik al zei, ik verkeer in de relax stand en geniet dus ook erg van uitslapen (9 uur.. is voor mijn doen eigenlijk best vroeg), uitgebreide ontbijtjes met vers fruit en lekker mijn boek (Bill Bryson -Tegenvoeters) lezen. Hoewel ik dus wat lui ben op het moment voel ik me tegelijkertijd ietwat gehaast. Ik wil eigenlijk niet teveel tijd hier in het dure en westerse zuiden doorbrengen en genoeg tijd over houden voor Colombia en Midden Amerika. Ik ben misschien iets te enthousiast geweest in mijn plannen, want het is toch een flinke afstand en als ik ook nog tijd wil hebben voor vrijwilligerswerk en Spaanse les, dan moet ik wellicht toch wat keuzes gaan maken. Brazilië staat op de nominatie overgeslagen te worden, aangezien ze er geen Spaans spreken en het enorm duur is. Een goede reden om nog eens terug te komen voor vakantie in combinatie met Suriname misschien?
Mijn laatste reisverslag schreef ik in Puerto Natales in het verre Zuiden van Chili. Na de ´W´ heb ik daar nog een paar dagen uitgerust en genoten van de goede zorgen van Susan in het hostel. Ik was van plan om vanaf daar met de bus richting het Noorden te reizen. Maar ik was me niet bewust van de ijsvelden die het onmogelijk maken om over land die kant op te reizen. Je kan de Navimag ferry nemen, maar dat kost 400 dollar en dat was me toch iets te gortig. Na lang studeren heb ik een vlucht geboekt naar Coyhaique om vanaf daar verder te reizen met een veerboot richting Puerto Montt. Dit betekende het afscheid van Magdalena en Wayne met wie ik al een tijd opgetrokken had. Jammer, maar ik had ook wel weer zin om alleen op pad te gaan.
 |
| Coyhaique |
Coyhaique was een welkome afwisseling van de toeristische snelweg waar ik al een tijdje op zat. Ik vond een fijn hostel in het bos en heb daar rustig de omgeving verkend. Helaas was het nationaal park minder indrukwekkend dan de omgeving, maar niettemin genoten van mijn twee dagen daar. Coyhaique verkeerde in de tussentijd in kerstgekte. Het is het grootste dorpje in de omgeving, dus iedereen kwam naar Coyhaique om de laatste kerstinkopen te doen begeleid door de valse tonen van het plaatselijke kinderorkestje.
23 december checkte ik ´s avonds in op de veerboot. Omdat we op de boot zouden zitten tijdens kerst (is hier kerstavond =24 december) vieren, was het erg rustig. Ik had dus een hut voor mij alleen en een gratis upgrade met eigen badkamer. Een welkome afwisseling van de dormitories waar ik normaal in slaap. De volgende ochtend vertrokken we met enige vertraging voor een reis van 24 uur naar Puerto Montt door de fjorden van Zuid Chili. Helaas regende het voornamelijk, dus was het zicht slecht. Maar niettemin toch indrukwekkend en zelfs nog een paar zwemmende zeeleeuwen gespot. Op de boot valt niet heel veel te doen, behalve wat gesprekjes met de kapitein, truckers en de 4 andere backpackers en actiefilms. Ons kerstdiner was aardappelpuree met kip en de kerstavond werd opgefleurd met de altijd inspirerende film ´Conair´.
 |
| Vertrek vanuit Puerto Chacabuco |
 |
| Fjorden onderweg |
 |
| Vissersdorpje onderweg |
 |
| Mijn kerstdiner op de veerboot |
Eerste kerstdag kwam ik ´s ochtends aan in Puerto Montt. Vanaf daar ben ik meteen doorgegaan naar het eiland Chiloë. Dit was één van de weinige bestemmingen in Chili waar ik al vanaf het begin graag naar toe wilde. Ik had foto´s gezien van een pittoresk eiland met houten huisjes op fjorden en dus hoge verwachtingen. Maar toen ik er aan kwam was het er grauw en miezerig en de straten uitgestorven. En het hostel had niets georganiseerd voor de kerst waar ik stiekem op gehoopt had. En de andere reizigers in het hostel waren allemaal voor zichzelf aan het koken. En de winkels en restaurants waren allemaal dicht. En ik had geen eten bij me. En ik was alleen. Dus ik voelde me even niet zo blij. Hoewel kerst me niet heel veel zegt, had ik toch gehoopt op in ieder geval een gezellige kerst. Uiteindelijk was er toch een klein winkeltje open waar ik wat pasta en een paar blikjes tonijn vond. En er was een aardig Nederlands stel die hun chocolademousse met me deelden. Ze reizen samen met hun twee zoontjes van 1 en 2 tijdens hun ouderschapsverlof. Leuk om hun reisbelevenissen met kinderen te horen en vooral hoe de Zuid Amerikanen hun beleven. De volgende dag met de bus Chiloë verder verkend, maar dat was wederom een beetje een tegenvaller. Regen en alles dicht, want nu was het geen kerst meer maar zondag.
 |
| Chiloë |
Maar de laatste dag op Chiloë werd het allemaal goed gemaakt met een prachtige hike langs het strand waar we verrast werden met pinquins! En koeien.
 |
| Puerto Varas |
Na Chiloë zou ik Wayne weer ontmoeten in Puerto Varas, een pittoresk plaatsje in het merengebied. De volgende dag doorgereisd naar Valdivia, de eerste grote stad die ik weer zag sinds Buenos Aires. Valdivia was het centrum van de Duitse immigratie in de 19e eeuw. Wikipedia vertelt me dat deze emigratie aangemoedigd werd door de Chileense regering die de kennis en kunde van de Duitsers goed kon gebruiken. In het hostel hadden ze tijdens een verbouwing een Duits dagboek uit 1938 gevonden. De dame die het schreef was een grote fan van Hitler en keurde relaties met Chilenen sterk af. Vanuit Chili droomde ze van het Grote Derde Duitse rijk. Heftig om te lezen.
 |
| Creatief met kerstbomen |
Je ziet de Duitse invloed overal. Zo hebben we in Valdivia de bierbrouwerij Kunstmann bezocht. Een grappig contrast: Chileense meisjes die enorme duitse bierpullen tappen. Maar het bier smaakte zeker niet verkeerd. Ook bezochten we er een oud Spaans fort. De Spanjaarden hadden een uitgebreid stelsel van forten aangelegd in de baai van Valdivia om de stad te beschermen. Valdivia was een goede plek om te behouden. De Spanjaarden vonden er zoveel goud dat het goedkoper was om materialen zoals bitten voor de paarden en stijgbeugels van goud te maken dan andere materialen te gebruiken. Ook de Nederlanders hebben de stad kort bezet. Hun plannen om een groot Zuid Amerikaans rijk te stichten zijn uiteindelijk niet helemaal van de grond gekomen. Nog een grappige anekdote: in het fort werden tot voor kort scènes nagespeeld met de kanonnen. Helaas is dat inmiddels beëindigd omdat de acteurs in hun enthousiasme elkaar iets te vaak in de voeten schoten.
Na twee dagen Valdivia besloten we dat dit ook niet de ideale Oud en Nieuw plek was. Dat was na mijn mislukte kerst een beetje een obsessie voor me geworden. In Pucón vonden we een hostel waar ze een groot feest met barbecue organiseerden. Om half 12 gingen we met een paar mensen naar het strand, want ik hoef niet de hele avond in mijn backpacker bubble te zitten. Op het strand was een enorme mensenmassa samen gekomen voor een spectaculaire vuurwerkshow (zie filmpje). De Chilenen gingen helemaal uit hun dak bij het vuurwerk en gecombineerd met een fles bier in m´n hand was het de perfecte Oud en Nieuw. Na het vuurwerk speelde er een bandje op het plein waar we nog lekker gedanst hebben. En de avond werd afgesloten met een kampvuur bij het hostel. Het was mijn eerste Oud en Nieuw met uitzicht op een vulkaan. Tevens mijn eerste Oud en Nieuw waarbij ik een jurkje kon dragen. Want het is hier namelijk weer lekker warm na het koude Patagonië. En ook ik heb mijn nieuwjaarsduik genomen in een heerlijk verfrissend meer. Gisteren weer een flinke hike gedaan waarbij ik opnieuw mijn talent voor het missen van het juiste pad (richting waterval) heb laten zien. Maar de rivier was ook leuk en uiteindelijk de waterval wel bereikt. Morgen hoop ik de vulkaan te beklimmen en tot die tijd vermaak ik me met het verkennen van de omgeving.
Woensdagavond neem ik de bus naar Santiago waar ik ga couchsurfen. Couchsurfen betekent dat je bij mensen thuis logeert en het is een populaire manier van reizen omdat je zo meer in contact kunt komen met de lokale bevolking en het goedkoper is dan in hostels logeren. Hopelijk kan ik maandag starten met mijn Spaanse lessen, tevens via couchsurfing. Ik wilde jullie ook nog van alles vertellen over Chili, de cultuur en de mensen hier en mijn indruk van het land. Maar het is nu al zo´n lang verhaal geworden dat ik dat even bewaar voor een volgende keer. Nu naar bed, want morgen is het tijd voor de vulkaan...
