Aardappelsoep en appeltaart

Ik heb het zowaar druk, op zijn Ecuadoriaans dan wel. Mijn goede voornemens om iedere dag een uur Spaans te studeren en hard te lopen zijn bij voornemens gebleven. Maar ik spreek de hele dag Spaans en loop van hot naar her. Mijn evaluatie van het project heeft geleid tot het geven van een reeks workshops met de docentes om de kwaliteit van de lessen te verbeteren. Daarnaast geef ik Engelse les om ze in ieder geval een basis vocabulaire aan te leren, want soms vervallen de lessen in een uur ´lost in translation´. En zo doe ik dus allerlei dingen die ik nog nooit eerder heb gedaan, maar die wel erg leuk zijn. De docentes zijn erg gemotiveerd wat het leuk maakt om met ze te werken. Verder bezoek ik alle families die vrijwilligers en studenten ontvangen, deels ter evaluatie om van hen te horen hoe zij het ervaren met die gringos in hun huis en verder om te bekijken wat er nog verbeterd kan worden aan de accomodatie. Sommige kamers hebben bijvoorbeeld geen deur, Of – in mijn geval – een matras die net zo goed geen matras zou kunnen zijn met als gevolg dat ik iedere ochtend rondloop als een oud vrouwtje. Ook heb ik twee lessen improvisatietheater gegeven aan de kinderen uit het dorp, in het Spaans (!) wat erg hilarisch was.

Ja, ik ben inderdaad wat uitgedijd.. 

Ook was het deze week mijn verjaardag! Vrienden en familie weten dat ik mijn verjaardag best wel belangrijk vind en misschien nog een beetje een klein meisje ben wat betreft cadeautjes en taart eten. Dus ik had mijn best gedaan om zoveel mogelijk mensen te vertellen dat het mijn verjaardag was, zodat het in ieder geval niet stil voorbij zou gaan. En dat pakte goed uit. Mijn dag begon al goed toen ik mijn mailbox opende en deze vol zat met felicitaties. Dank daarvoor! En ik had een ware primeur op mijn verjaardag: skypen met mijn moeder via de webcam. Na een skypemarathon met familie en vrienden terug naar Pucará. ´s Middags was het tijd om de door mijzelf gebakken appeltaart te delen met de familie wat een interessante ervaring was.´s Ochtends vond ik het al wat vreemd dat niemand me feliciteerde, dus ik dacht..dat zal later dan wel komen. De kinderen feliciteerden me inderdaad en zongen voluit ´feliz compleaños´, maar moeder, oma en opa hebben me uiteindelijk nooit gefeliciteerd. Nadat ik de taart uitdeelde verdween het merendeel van de familie naar de tv in plaats van gezamenlijk de taart op te eten. Een typisch geval van cultuurclash denk ik. Maar dit werd een paar dagen later goed gemaakt toen ze met mijn taartvorm (die ik aan de familie heb geschonken) wederom een taart hadden gebakken en de kinderen opnieuw ¨feliz compleaños¨ zongen en we de taart gezamenlijk opaten. Wellicht was het hen ook niet geheel duidelijk wat mijn plan was voor mijn verjaardag.

Mijn lieve zusje Shisela

Het grootste cadeau van de dag kreeg ik misschien wel van Shisela. Ze kwam mijn kamer in om me een verjaardagsknuffel te geven en had twee cadeautjes voor me, een pen en een ring van haarzelf. Ze leek op de één of andere manier aan te voelen dat ik het toch best lastig vond om mijn verjaardag hier te vieren zonder mijn familie en vrienden. En dus was dat simpele gebaar voor mij een groot en waardevol gebaar. Ik probeer haar wat extra aandacht te geven, want op de één of andere manier lijkt ze een beetje het buitenbeentje te zijn van de familie, terwijl het zo´n lief, intelligent en leergierig meisje is. De avond van mijn verjaardag was een gringo feestje met de vrijwilligers van het beerproject met bier, wijn en kaartspelletjes. En zowaar nog meer cadeautjes! Al met al een gezellige dag. En nu ben ik 30 en is alles nog hetzelfde.

Bier, wijn en spelletjes met de beervrijwilligers

Behalve dan dat ik leef in de bergen in Pucará waar het leven een groot contrast is met mijn leven in Nederland. Een aantal anekdotes:

Het is hier gewoonte om iedereen de gehele dag te groeten, de hand te schudden en een praatje te maken. Buenos dias, buenos dias, buenos tardes, como le va, adonde va (men wil altijd weten waar ik heen ga), hasta luego. Ik voel me dus soms best een lompe verstadste (?) Hollander die soms haast heeft en dan vergeet om dat hele gebruik af te werken. Maar ik leer met de dag en leer zo langzamerhand de lokale bevolking steeds beter kennen wat (bijna) allemaal lieve mensen zijn en het is best leuk om daar een tijdje deel van uit te maken. Maar ik zie ook de keerzijde van een kleine onderontwikkelde gemeenschap. Er wordt heel wat afgeroddeld, ongetwijfeld ook over mij. En ondanks de vriendelijkheid zijn mensen zijn niet altijd eerlijk tegen me, met name als het op geld aan komt.

Broertje Jonathan & wwoofvriendin Rachel die me kwam opzoeken in Pucará

Ik ben kennelijk een gewilde huwelijkspartner als lange blonde gringa. De eerste dag van mijn verblijf boden zich al twee vrijgezellen van middelbare leeftijd aan. De buurvrouw vond dat ik toch écht haar zoon moest ontmoeten, we zouden een leuk stel zijn. En mijn familie vond Peter een goede partij voor me met al z´n koeien en land. Dat zijn tenslotte belangrijke factoren.

Aardappelsoep en rijst. Ik wist niet dat je zo vaak hetzelfde kan eten, met enige varieteit dan wel. ´s Ochtends krijg ik meestal tortillas, een soort droge pannekoekjes, een superzoet fruitsapje, en koffie. Na een week heb ik maar gevraagd om koffie zonder suiker, want een kop koffie is hier half koffie, half suiker. Ook heb ik eens laten vallen dat ik die gefrituurde banaandeegballen (een soort oliebol) best lekker vond en nu krijg ik dat extra vaak voorgeschoteld. Lekker, maar vet, vet, vet. Lunch is de belangrijkste maaltijd van de dag met een soep en een ´seco´ wat meestal rijst is met b.v. bonen of aardappelen en vlees. Dat heb ik ook maar teruggebracht naar alleen soep of alleen ´seco´, want het voelt alsof ik een kilo per dag aankom aangezien ik alleen maar koolhydraten eet. Het avondeten is eigenlijk altijd aardappelsoep, soms opgefleurd met popcorn. Ook at ik een week elke dag varkensvlees met als gevolg een hoofd vol met puistjes. Nu eet ik nooit varkensvlees, maar wilde niet moeilijk doen. Later bleek dat mijn familie speciaal voor mij vlees had gekocht van buurvarken Suzy... Juist, dat had niet gehoeven hoor

Tijd op z´n ecuadoriaans. Ik had het genoegen om het lokale dorpsfeest mee te mogen maken. Om 5 uur´s ochtends knalde keiharde reggaeton door het dorp om iedereen op tijd (!?) wakker te maken voor de feestdag. Daar bleef de punctualiteit verder bij. Om 9 uur zou het feest beginnen met een voetbalwedstrijd. Om half 10 waren ze nog steeds het gras aan het maaien. Om half 11 nog steeds niemand te bekennen. Om 11 uur begon dan eindelijk de wedstrijd met een incompleet team van Pucará, omdat het merendeel van de spelers inmiddels zijn verhuisd. Ik geloof dat de helft van het programma nooit heeft plaatsgevonden, maar uiteindelijk was het een zeer gezellige dag met valsspelende brassband en veel dansen en veel drank. De volgende ochtend zag ik de non letterlijk de stoep van de kerk leegvegen want de borrachos (dronkenlappen) dronken nog vrolijk door.

De lokale feestband

Net dorpsfeest in Haskerdijken

- Afterparty met de zingende buurmannen - 

Tot nog niet zo lang geleden had niemand hier een auto en was dit een zeer geïsoleerd gebied. Nog steeds is er weinig verkeer en openbaar vervoer en zijn de (ongeasfalteerde) wegen soms slecht begaanbaar vanwege de regen. Als ik dus naar het internetcafe ga in nabijgelegen dorp Apuela moet ik nauwkeurig timen om de bus te halen die 3 keer per dag terug gaat naar Pucará. En als ik die dan mis, moet ik proberen een lift te krijgen. Nu is dat niet zo moeilijk, aangezien het de meest gangbare vorm van transport is hier. Maar er komt meestal maar één auto of vrachtwagen per half uur voorbij. Tijd is van een heel andere orde hier.

Maar ik ben heel blij dat ik besloten heb om hier een tijd vrijwilligerswerk te doen. Ik merk dat – zoals mijn manager bij Stadgenoot me al zei – ik een ´bouwer´ ben en ben dus volop aan het bouwen om het project verder te brengen in de korte tijd die ik heb. En dus, hoewel heel ver van Nederland in totaal andere omstandigheden, inspireert het me ook om na te denken over de toekomst als ik weer thuis ben. Ik geniet van de lieve mensen om me heen die je uitnodigen in hun huis en hun medicinale planten laten zien, de kinderen die weinig hebben en dus blij zijn met alles zoals het voorlezen van een verhaaltje, het werken met de vrijwilligers op de boerderij (dat doe ik namelijk ook nog), de prachtige omgeving met vele vlinders en kleurrijke vogels en hoop over een paar jaar zeker terug te keren om te zien hoe Pucará er tegen die tijd voorstaat.

Vrijwilliger Hannah aan het werk op de boerderij

Inmiddels heb ik even een klein weekje ´vakantie´ en ben ik in de Oriente zoals de amazone in Ecuador heet. En ben ik dus weer even de toerist/backpacker. Morgen ga ik raften en daarna een paar dagen de jungle in. Daarna nog zo´n drie weken aan de slag in Pucará en dan moet ik helaas weer verder, omdat mijn visa in Ecuador dan verloopt. Maar de Caribische kust van Colombia en Mexico verkennen is ook niet verkeerd. 

Pucará

Ik was best trots op het feit dat ik al zo´n 3.000 pageviews had verzameld met mijn blog. Tot ik een Amerikaans stel ontmoette die gemiddeld 2.000 bezoekers per dag hebben.. Maar niettemin schrijf ik vrolijk door en hoop ik dat er toch nog mensen zijn die na zeven maanden nog steeds meelezen. Ik doe volgens mij namelijk nog steeds best leuke dingen die interessant kunnen zijn om te lezen. Zoals bijvoorbeeld mijn nieuwe ´baan´ als coördinator van de ´Intag Spanish School´ in Pucará waar ik ruim een week geleden mee ben begonnen.

Op pad met mijn nieuwe familie

De Intag Spanish School is in 2009 opgericht door Peter Shear, bij wie ik eerder op de boerderij heb gewerkt. Het is een Spaans schooltje met twee docentes in de kleine gemeenschap van Pucará en naast de school coördineer ik tevens het ´home stay´ programma met 25 families en diverse vrijwilligerswerkprojecten. Wat doe ik dan precies? Allereerst de dagelijkse zaken, zoals het coördineren van de spaanse lessen, contact met de docenten, ontvangen van nieuwe studenten en bezoekers en het beantwoorden van de mail en dergelijke. Maar interessanter vind ik het bouwen aan verbetering van het project. Dus ik heb me gestort op een evaluatie van het afgelopen jaar, ben druk met promotie, ik wil de website verbeteren en organiseer workshops voor de docenten om hun lesvaardigheden te verbeteren. Omdat Peter het druk heeft met andere projecten heb ik eigenlijk volledige vrijheid, wat ik wel zo prettig vind. De docenten zijn erg gemotiveerd, maar het niveau van de lessen is nog niet op orde. Wat niet gek is, als je weet dat ze enkel de middelbare school hebben afgerond plus een korte rijksopleiding tot docent Spaans (georganiseerd door Peter). Helaas is beide in Ecuador van een minimaal niveau.

La cara de Inca (het Inca gezicht)

Lokale fauna

Ik vind het een interessant project, want het is niet zozeer enkel een spaanse school en toerisme, maar het gaat vooral om het bieden van kansen. Dankzij het werk als docent kunnen Carmen en Paula in Intag (naam van de regio) blijven wonen en hoeven ze niet - zoals de meeste van hun leeftijdsgenoten - naar Quito te vertrekken op zoek naar werk. En zo blijft kennis en talent dus behouden voor de regio. Ook het homestay programma kan een verschil maken voor veel families. De meeste families hebben geen regulier inkomen en leven vrijwel zelfvoorzienend. Met het geld wat ze verdienen kan er bijvoorbeeld een kind naar de universiteit. Iets wat op de langere termijn de leefomstandigheden in Pucará hopelijk verbeterd. Want hoewel het leven er vredig is en de omgeving prachtig kent het dorp de nodige problematiek. Alcoholisme, diabetes (!!), een hoger dan gemiddeld aantal ´verstandelijk beperkten´, veel gebroken huwelijken, een gebrek aan gezondheidszorg en goede educatie.. om maar eens wat observaties uit mijn eerste week te noemen.

Teresa, Fernanda en Andres

Esperanza in de keuken

Ik keek in eerste instantie toch ook wel wat op tegen mijn verblijf in Pucará. Ik had zin om aan de slag te gaan voor het project, maar keek op tegen de zeer eenvoudige leefomstandigheden en het gebrek aan privacy en was bang voor verveling en eenzaamheid. Gelukkig valt dat tot dusver alles mee. Ik woon bij een zeer lieve familie die goed voor me zorgt en heb vier broertjes en zusjes waardoor ik me allerminst eenzaam voel. Andres van drie en Fernanda van vijf jaar oud zijn lieve schatjes die ik de hele dag wel kan knuffelen. Shisela van tien is levendig, nieuwsgierig en af en toe opstandig, maar kan wel een boost van positieve aandacht gebruiken. En Jonathan van vijftien is een zeer relaxte, vriendelijke puber met wie ik elke dag een gezellig praatje maak en dankzij wie ik inmiddels van alles weet over ´atomen en nucleaire energie´ na het helpen met zijn huiswerk. Doña Teresa is mijn ´moeder´ of ´oma´ hier en ondanks dat ik haar campesino accent niet altijd kan volgen voelt het alsof we in een week al een goede band hebben opgebouwd. Haar man is zwijgzaam, maar vriendelijk. En dan is er nog dochter Esperanza, moeder van de vier kinderen. Vriendelijk maar met enige gererserveerdheid. Als ik Shisela goed begrepen heb is vader afwezig, omdat de kinderen letterlijk bastaards zijn want vader heeft elders een andere familie die niets afweet van dit alles.

Shisela

Fernanda

Andres

Ok, na een week hangt rijst in welke variatie dan ook, mierzoete koffie en aardappelsoep me al aardig de keel uit en is mijn rug stijf van het dunne matrasje (wat eigenlijk geen matras genoemd mag worden). Maar ondanks dat ik eigenlijk in een soort lekkende schuur slaap, voel ik me best thuis. En heb ik me snel aangepast aan het lome ritme van het dorp waar het varken die zijn poot gebroken heeft het gesprek van de dag kan zijn. En kan ik dus nu rustig een uur voor huis zitten kijken terwijl het dorpsleven (wat vrij weinig is) zich voor me afspeelt. Ook heb ik mijn best gedaan om te integreren in de lokale gemeenschap door te helpen bij de minga (een dag waarin de gehele gemeenschap gezamenlijk aan een project werkt) bij de basischool en te leren hoe men panela (rietsuiker) maakt. Komende zaterdag is het feest en wordt de stichting van het dorp herdacht. Ik bereid me voor op een dag met veel voetbal, muziek, dansen, mexicano (suikerriet verwerkt tot alcohol) en borachos (dronkenlappen)!

De familie Flores aan de slag met panela (rietsuiker)

Fijnmalen en destilleren van de suiker

Oven die de suikersubstantie verwarmt (en de lokale nonnen)

Bijna klaar

 Hasta la proxima!

(en met dank aan Shisela die een groot van deze foto´s heeft gemaakt)

Het ontbreekt me vandaag aan creativiteit om een leuke titel te bedenken. Iets met bergen in Ecuador dus maar..

Twee weken geleden - voordat ik met het vrijwilligerswerk in Pucará begon - had ik nog een weekje vrij om  Ecuador verder te verkennen. De eerste dagen wandelde ik in twee dagen ´de Quilotoa loop´ van Isinliví naar Quilotoa omringd door bergen, riviertjes en lieve mensen. Het was alleen een stuk zwaarder dan ik had gedacht, dus met redelijk wat gevloek,  frustratie en peptalks maar uiteindelijk toch een overwinning op mezelf. De rest van de week heb ik dus lekker uitgerust in een hostel vlakbij vulkaan Cotopaxi. Ditmaal heb ik de vulkaanbeklimming maar achterwege gelaten. In het hostel was ik van alle gemakken voorzien: haardvuurtje, een lekker (nou ja, redelijk) glas wijn, drie heerlijke maaltijden per dag, gezellige hondjes om mee te snoezelen, paardrijtochten en een jacuzzi met uitzicht op de vulkaan. Nog even genieten van de goede dingen des levens voordat ik me in de simpelheid van Pucará zou storten. Een verslag in beeld:

Quilotoa loop: winkel in aanbouw

Quilotoa loop

Quilotoa loop

Hoera, we zijn eindelijk boven!

Ik hou van varkens

Hike buddies @ Quilotoa loop

En lama´s zijn ook best leuk

Uitzicht vanaf Isinliví

Quilatoa kratermeer, het was het afzien waard.

Paard @ Secret Garden Cotopaxi

Knusheid in slaapkamer @ Secret Garden Cotopaxi

Ik en Tornado in de bergen

Gezelligheid @ Secret Garden Cotopaxi

Lama

Uitzicht vanaf het hostel

Huisteckel @ Secret Garden Cotopaxi

Huislama´s @ Secret Garden Cotopaxi

Aan het werk!

Na een weekje in de bergen waar ik heerlijk heb gewandeld en paardgereden omringd door dorpjes, kratermeren, canyons en vulkanen is het tijd om aan het werk te gaan. De komende weken heb ik weinig toegang tot internet, dus het zal hier wat stiller zijn. Maar ik hoop jullie snel iets te kunnen vertellen over mijn vrijwilligersavonturen in Pucará!