Yo amo a Intag!

Ik word gestraft voor mijn hebberigheid. Mijn oproep om vooral veel cadeautjes te sturen werd door mijn moeder vol enthousiasme beantwoord met een pakket vol cadeautjes. Maar.. dat gaat zo makkelijk nog niet. Allereerst deed het pakket er ruim een maand over om te arriveren, maar goed.. dat was te verwachten. Toen was het daadwerkelijk gearriveerd. Maar moest ik een groot aantal stappen doorlopen voordat ik het daadwerkelijk mee kon nemen. Die stappen konden niet allemaal in één dag worden uitgevoerd en dus keerde ik met lege handen terug naar Pucará (waar ze geen adressen hebben en waar geen post wordt bezorgd). Ik had Peter vervolgens opgezadeld met het verzamelen van de benodigde informatie. Maar de Ecuadoriaanse TNT liet niets van zich horen, dus dat leverde ook niets op. Dus vandaag terug naar Otavalo om opnieuw een poging te wagen. Aangekomen in het postkantoor bleek de desbetreffende dame niet aanwezig en moest ik later dus maar weer terugkomen. Toen ik haar eindelijk trof - we kennen elkaar inmiddels goed - leek het verrassend makkelijk. Ik kreeg een formulier en moest hiermee bij de bank betalen en daarna kon ik dan eindelijk mijn cadeautjes uitpakken. Máár.. de bank had een storing en dus kon ik niet betalen. Dus nu ben ik nog steeds in Otavalo, zonder mijn cadeautjes en ga ik het morgen opnieuw proberen. In het ergste geval kan ik het pas volgende week ophalen en vertrek ik de volgende dag naar Colombia met 8 kg extra bagage. En dat terwijl de bevolking van Pucará reikhalzend uitkijkt naar ´los caramelos salados´ oftewel zoute snoepjes oftewel drop. En voor de lieve mensen die me kaartjes hebben gestuurd, dank jullie wel!! Dat ging een stuk makkelijker dan dat pakket.

In Pucará geniet ik nog steeds van elke dag. Mijn dagen zijn gevuld met het bezoeken van families, workshops geven aan de docentes, werken aan de evaluatie, Engelse les geven aan kinderen, jongeren en de docentes, het ontvangen en begeleiden van vrijwilligers, heel veel heen en weer lopen berg op en berg af, werken op de boerderij, improviseren met de kinderen, het verorberen van suikerriet in elke mogelijke vorm en mijn nieuwe hobby voetballen. Ik heb inmiddels versterking gekregen van Amber, die mijn werk gaat voortzetten als ik over ruim een week vertrek. Amber en ik kunnen het bijzonder goed met elkaar vinden, dus dat maakt het extra gezellig. Ik woon inmiddels bij een andere familie, Spaanse lerares Paula en haar echtgenoot Fernando en hun twee kinderen Sajara en Yurel. Paula en Fernando zijn iets jonger dan ik, dus ik heb meteen aangegeven dat ik graag actief meedraai in het huishouden. Want het voelt bijzonder ongemakkelijk om continu verzorgd en gevoerd te worden door iemand die je vriendin zou kunnen zijn. Ik heb inmiddels iets meer luxe: een comfortabel bed, een plavuizen vloer, een tv en een dvd speler, maar heb mijn warme douche moeten inruilen voor koud water. Ook het eten is verbeterd: veel fruit en groenten, minder vet en vooral geen aardappelsoep meer! Althans, niet iedere dag.

Wel blijf ik me verbazen over sommige lokale gebruiken. Het strakke slaapritme wat men in Nederland hanteert voor kinderen is hier zeker geen gewoonte. Met als gevolg dat Sajara en Yurel of al liggen te slapen rond etenstijd en vervolgens om 2 uur ´s nachts wakker worden met honger waardoor Paula om 2 uur ´s nachts eten staat te maken. Of twee knikkebollende kindjes die met moeite hun eten naar binnen werken zonder in slaap te vallen. Koffie is hier volstrekt normaal voor kinderen, ook al zijn ze nog maar twee jaar. En mijn opmerking dat dat in Nederland toch niet echt gebruikelijk is werd met verbazing ontvangen. Het is een zoete inval bij Paula en Fernando en iedere avond eet één van de buurkinderen wel mee en Estefania van twaalf drinkt ook gerust een glaasje Puro mee (een soort rietsuiker jenever). En dat terwijl Paula en Fernando tot de meer ontwikkelde families van Pucará gerekend kunnen worden. Ook heb ik mijn appeltaartbakkunsten opnieuw vertoond, want (voormalig) broertje Jonathan werd 16 jaar en kennelijk werd dat niet gevierd. Maar ik als verjaardagfan vond dat niet kunnen en gaf hem dus een appeltaart cadeau die vol enthousiasme werd ontvangen door de familie: ¨Dat God me maar mag betalen¨

Hike met Amber, Luis en Jonathan 

Voetbalwedstrijd met lokale damesteams

Ik voel me hier bijzonder gelukkig. Ik probeer te achterhalen wat precies die geluksfactoren zijn, zodat ik ze in Nederland hopelijk ook kan toepassen in mijn leven. Ik geloof dat het vele buiten zijn, het omringd zijn door mensen en het dagelijkse voetballen me zeker goed doen. Ik was nooit zo´n voetbalfan wat voornamelijk komt doordat mijn broers me vroeger wijsmaakten dat ik zo´n goede keeper was zodat ze vervolgens al hun ballen op me konden afvuren. Maar ik heb er nu bijzonder veel plezier in en het is een goede dagelijkse training op 2.000 meter hoogte. Ook geniet ik van de kneuterigheid en de vele gesprekjes die ik elke dag heb, ook al gaan ze nergens over. Of ik hier voorgoed zou kunnen wonen weet ik niet, maar ik vind het jammer dat mijn verblijf alweer bijna tot een einde komt. En ik besef me dat ik eigenlijk een beetje uitgereisd ben. Ik wil nog niet naar huis, maar ik merk dat ik er tegen op kijk om opnieuw het backpackerscircuit in te gaan. Het voelt oppervlakkig, vluchtig en in zekere zin eenzaam, omdat ik inmiddels toch al 8 maanden alleen op pad ben. Máár.. gisteren kreeg ik het goede nieuws dat goede vriend Chris me op komt zoeken in Mexico! Maar ik ben er dus nog niet helemaal over uit wat mijn vervolgstap gaat zijn.

Improworkshop

Naast mijn avonturen in Pucará was ik dus ook nog een paar dagen in de Amazone. Ik kon meerijden met Peter die samen met twee begeleiders het één en ander moesten voorbereiden voor een groep scholieren die een maand naar Ecuador komt voor uitwisseling en vrijwilligerswerk. Een echte roadtrip die eindigde in een gezellige avond met vele cocktails en dus liepen we al zingend ¨Just like me, they long to be close to yooooooooouuuuu¨ over de brug terug naar het hotel. Daarna moesten zij aan het werk en had ik het druk met raften en door het oerwoud banjeren. Dat werd overigens nog een interessante ervaring. Ik bleek  het enige groepslid te zijn, dus ging ik samen met een gids die ik na een uur al zat was (´Alle toeristen vinden het hier zooo geweldig, ik heb vrienden in de V.S., Duitsland, Frankrijk, ik doe zoooveel voor de gemeenschap bla bla bla¨) en zijn twee zoons de jungle in. De eerste nacht sliep ik in een cabaña en had ik me ingesteld op een rustieke, natuurlijke omgeving, maar in plaats daarvan bleek ik in een reggaeton openluchtdiscotheek beland. Dus vol enthousiasme de volgende dag daadwerkelijk de natuur in waar we de tweede nacht zouden kamperen. Ik bleek de enige te zijn die wist hoe we de tent moesten opzetten en ik vroeg me sterk af of we niet een buitentent waren vergeten. Maar nee, dit was echt de tent. En ja, toen ging het regenen... en na een paar uur kon ik me niet langer tussen de druppels manouvreren en verhuisde ik dus maar midden in de nacht naar het schuurtje waar de rest sliep. Maar ik kon er eigenlijk wel om lachen en keerde dus voldaan terug naar Pucará om daar weer enthousiast aan de slag te gaan.

De idyllische camping in het regenwoud

Ik dacht eigenlijk dat ik niet zoveel te vertellen had, maar dat bleek wel mee te vallen... Hopelijk kan ik jullie melden dat ik misselijk ben van alle dropjes die me moeder me gestuurd heeft!

Best mooi in Pucará

Aardappelsoep en appeltaart

Ik heb het zowaar druk, op zijn Ecuadoriaans dan wel. Mijn goede voornemens om iedere dag een uur Spaans te studeren en hard te lopen zijn bij voornemens gebleven. Maar ik spreek de hele dag Spaans en loop van hot naar her. Mijn evaluatie van het project heeft geleid tot het geven van een reeks workshops met de docentes om de kwaliteit van de lessen te verbeteren. Daarnaast geef ik Engelse les om ze in ieder geval een basis vocabulaire aan te leren, want soms vervallen de lessen in een uur ´lost in translation´. En zo doe ik dus allerlei dingen die ik nog nooit eerder heb gedaan, maar die wel erg leuk zijn. De docentes zijn erg gemotiveerd wat het leuk maakt om met ze te werken. Verder bezoek ik alle families die vrijwilligers en studenten ontvangen, deels ter evaluatie om van hen te horen hoe zij het ervaren met die gringos in hun huis en verder om te bekijken wat er nog verbeterd kan worden aan de accomodatie. Sommige kamers hebben bijvoorbeeld geen deur, Of – in mijn geval – een matras die net zo goed geen matras zou kunnen zijn met als gevolg dat ik iedere ochtend rondloop als een oud vrouwtje. Ook heb ik twee lessen improvisatietheater gegeven aan de kinderen uit het dorp, in het Spaans (!) wat erg hilarisch was.

Ja, ik ben inderdaad wat uitgedijd.. 

Ook was het deze week mijn verjaardag! Vrienden en familie weten dat ik mijn verjaardag best wel belangrijk vind en misschien nog een beetje een klein meisje ben wat betreft cadeautjes en taart eten. Dus ik had mijn best gedaan om zoveel mogelijk mensen te vertellen dat het mijn verjaardag was, zodat het in ieder geval niet stil voorbij zou gaan. En dat pakte goed uit. Mijn dag begon al goed toen ik mijn mailbox opende en deze vol zat met felicitaties. Dank daarvoor! En ik had een ware primeur op mijn verjaardag: skypen met mijn moeder via de webcam. Na een skypemarathon met familie en vrienden terug naar Pucará. ´s Middags was het tijd om de door mijzelf gebakken appeltaart te delen met de familie wat een interessante ervaring was.´s Ochtends vond ik het al wat vreemd dat niemand me feliciteerde, dus ik dacht..dat zal later dan wel komen. De kinderen feliciteerden me inderdaad en zongen voluit ´feliz compleaños´, maar moeder, oma en opa hebben me uiteindelijk nooit gefeliciteerd. Nadat ik de taart uitdeelde verdween het merendeel van de familie naar de tv in plaats van gezamenlijk de taart op te eten. Een typisch geval van cultuurclash denk ik. Maar dit werd een paar dagen later goed gemaakt toen ze met mijn taartvorm (die ik aan de familie heb geschonken) wederom een taart hadden gebakken en de kinderen opnieuw ¨feliz compleaños¨ zongen en we de taart gezamenlijk opaten. Wellicht was het hen ook niet geheel duidelijk wat mijn plan was voor mijn verjaardag.

Mijn lieve zusje Shisela

Het grootste cadeau van de dag kreeg ik misschien wel van Shisela. Ze kwam mijn kamer in om me een verjaardagsknuffel te geven en had twee cadeautjes voor me, een pen en een ring van haarzelf. Ze leek op de één of andere manier aan te voelen dat ik het toch best lastig vond om mijn verjaardag hier te vieren zonder mijn familie en vrienden. En dus was dat simpele gebaar voor mij een groot en waardevol gebaar. Ik probeer haar wat extra aandacht te geven, want op de één of andere manier lijkt ze een beetje het buitenbeentje te zijn van de familie, terwijl het zo´n lief, intelligent en leergierig meisje is. De avond van mijn verjaardag was een gringo feestje met de vrijwilligers van het beerproject met bier, wijn en kaartspelletjes. En zowaar nog meer cadeautjes! Al met al een gezellige dag. En nu ben ik 30 en is alles nog hetzelfde.

Bier, wijn en spelletjes met de beervrijwilligers

Behalve dan dat ik leef in de bergen in Pucará waar het leven een groot contrast is met mijn leven in Nederland. Een aantal anekdotes:

Het is hier gewoonte om iedereen de gehele dag te groeten, de hand te schudden en een praatje te maken. Buenos dias, buenos dias, buenos tardes, como le va, adonde va (men wil altijd weten waar ik heen ga), hasta luego. Ik voel me dus soms best een lompe verstadste (?) Hollander die soms haast heeft en dan vergeet om dat hele gebruik af te werken. Maar ik leer met de dag en leer zo langzamerhand de lokale bevolking steeds beter kennen wat (bijna) allemaal lieve mensen zijn en het is best leuk om daar een tijdje deel van uit te maken. Maar ik zie ook de keerzijde van een kleine onderontwikkelde gemeenschap. Er wordt heel wat afgeroddeld, ongetwijfeld ook over mij. En ondanks de vriendelijkheid zijn mensen zijn niet altijd eerlijk tegen me, met name als het op geld aan komt.

Broertje Jonathan & wwoofvriendin Rachel die me kwam opzoeken in Pucará

Ik ben kennelijk een gewilde huwelijkspartner als lange blonde gringa. De eerste dag van mijn verblijf boden zich al twee vrijgezellen van middelbare leeftijd aan. De buurvrouw vond dat ik toch écht haar zoon moest ontmoeten, we zouden een leuk stel zijn. En mijn familie vond Peter een goede partij voor me met al z´n koeien en land. Dat zijn tenslotte belangrijke factoren.

Aardappelsoep en rijst. Ik wist niet dat je zo vaak hetzelfde kan eten, met enige varieteit dan wel. ´s Ochtends krijg ik meestal tortillas, een soort droge pannekoekjes, een superzoet fruitsapje, en koffie. Na een week heb ik maar gevraagd om koffie zonder suiker, want een kop koffie is hier half koffie, half suiker. Ook heb ik eens laten vallen dat ik die gefrituurde banaandeegballen (een soort oliebol) best lekker vond en nu krijg ik dat extra vaak voorgeschoteld. Lekker, maar vet, vet, vet. Lunch is de belangrijkste maaltijd van de dag met een soep en een ´seco´ wat meestal rijst is met b.v. bonen of aardappelen en vlees. Dat heb ik ook maar teruggebracht naar alleen soep of alleen ´seco´, want het voelt alsof ik een kilo per dag aankom aangezien ik alleen maar koolhydraten eet. Het avondeten is eigenlijk altijd aardappelsoep, soms opgefleurd met popcorn. Ook at ik een week elke dag varkensvlees met als gevolg een hoofd vol met puistjes. Nu eet ik nooit varkensvlees, maar wilde niet moeilijk doen. Later bleek dat mijn familie speciaal voor mij vlees had gekocht van buurvarken Suzy... Juist, dat had niet gehoeven hoor

Tijd op z´n ecuadoriaans. Ik had het genoegen om het lokale dorpsfeest mee te mogen maken. Om 5 uur´s ochtends knalde keiharde reggaeton door het dorp om iedereen op tijd (!?) wakker te maken voor de feestdag. Daar bleef de punctualiteit verder bij. Om 9 uur zou het feest beginnen met een voetbalwedstrijd. Om half 10 waren ze nog steeds het gras aan het maaien. Om half 11 nog steeds niemand te bekennen. Om 11 uur begon dan eindelijk de wedstrijd met een incompleet team van Pucará, omdat het merendeel van de spelers inmiddels zijn verhuisd. Ik geloof dat de helft van het programma nooit heeft plaatsgevonden, maar uiteindelijk was het een zeer gezellige dag met valsspelende brassband en veel dansen en veel drank. De volgende ochtend zag ik de non letterlijk de stoep van de kerk leegvegen want de borrachos (dronkenlappen) dronken nog vrolijk door.

De lokale feestband

Net dorpsfeest in Haskerdijken

- Afterparty met de zingende buurmannen - 

Tot nog niet zo lang geleden had niemand hier een auto en was dit een zeer geïsoleerd gebied. Nog steeds is er weinig verkeer en openbaar vervoer en zijn de (ongeasfalteerde) wegen soms slecht begaanbaar vanwege de regen. Als ik dus naar het internetcafe ga in nabijgelegen dorp Apuela moet ik nauwkeurig timen om de bus te halen die 3 keer per dag terug gaat naar Pucará. En als ik die dan mis, moet ik proberen een lift te krijgen. Nu is dat niet zo moeilijk, aangezien het de meest gangbare vorm van transport is hier. Maar er komt meestal maar één auto of vrachtwagen per half uur voorbij. Tijd is van een heel andere orde hier.

Maar ik ben heel blij dat ik besloten heb om hier een tijd vrijwilligerswerk te doen. Ik merk dat – zoals mijn manager bij Stadgenoot me al zei – ik een ´bouwer´ ben en ben dus volop aan het bouwen om het project verder te brengen in de korte tijd die ik heb. En dus, hoewel heel ver van Nederland in totaal andere omstandigheden, inspireert het me ook om na te denken over de toekomst als ik weer thuis ben. Ik geniet van de lieve mensen om me heen die je uitnodigen in hun huis en hun medicinale planten laten zien, de kinderen die weinig hebben en dus blij zijn met alles zoals het voorlezen van een verhaaltje, het werken met de vrijwilligers op de boerderij (dat doe ik namelijk ook nog), de prachtige omgeving met vele vlinders en kleurrijke vogels en hoop over een paar jaar zeker terug te keren om te zien hoe Pucará er tegen die tijd voorstaat.

Vrijwilliger Hannah aan het werk op de boerderij

Inmiddels heb ik even een klein weekje ´vakantie´ en ben ik in de Oriente zoals de amazone in Ecuador heet. En ben ik dus weer even de toerist/backpacker. Morgen ga ik raften en daarna een paar dagen de jungle in. Daarna nog zo´n drie weken aan de slag in Pucará en dan moet ik helaas weer verder, omdat mijn visa in Ecuador dan verloopt. Maar de Caribische kust van Colombia en Mexico verkennen is ook niet verkeerd. 

Pucará

Ik was best trots op het feit dat ik al zo´n 3.000 pageviews had verzameld met mijn blog. Tot ik een Amerikaans stel ontmoette die gemiddeld 2.000 bezoekers per dag hebben.. Maar niettemin schrijf ik vrolijk door en hoop ik dat er toch nog mensen zijn die na zeven maanden nog steeds meelezen. Ik doe volgens mij namelijk nog steeds best leuke dingen die interessant kunnen zijn om te lezen. Zoals bijvoorbeeld mijn nieuwe ´baan´ als coördinator van de ´Intag Spanish School´ in Pucará waar ik ruim een week geleden mee ben begonnen.

Op pad met mijn nieuwe familie

De Intag Spanish School is in 2009 opgericht door Peter Shear, bij wie ik eerder op de boerderij heb gewerkt. Het is een Spaans schooltje met twee docentes in de kleine gemeenschap van Pucará en naast de school coördineer ik tevens het ´home stay´ programma met 25 families en diverse vrijwilligerswerkprojecten. Wat doe ik dan precies? Allereerst de dagelijkse zaken, zoals het coördineren van de spaanse lessen, contact met de docenten, ontvangen van nieuwe studenten en bezoekers en het beantwoorden van de mail en dergelijke. Maar interessanter vind ik het bouwen aan verbetering van het project. Dus ik heb me gestort op een evaluatie van het afgelopen jaar, ben druk met promotie, ik wil de website verbeteren en organiseer workshops voor de docenten om hun lesvaardigheden te verbeteren. Omdat Peter het druk heeft met andere projecten heb ik eigenlijk volledige vrijheid, wat ik wel zo prettig vind. De docenten zijn erg gemotiveerd, maar het niveau van de lessen is nog niet op orde. Wat niet gek is, als je weet dat ze enkel de middelbare school hebben afgerond plus een korte rijksopleiding tot docent Spaans (georganiseerd door Peter). Helaas is beide in Ecuador van een minimaal niveau.

La cara de Inca (het Inca gezicht)

Lokale fauna

Ik vind het een interessant project, want het is niet zozeer enkel een spaanse school en toerisme, maar het gaat vooral om het bieden van kansen. Dankzij het werk als docent kunnen Carmen en Paula in Intag (naam van de regio) blijven wonen en hoeven ze niet - zoals de meeste van hun leeftijdsgenoten - naar Quito te vertrekken op zoek naar werk. En zo blijft kennis en talent dus behouden voor de regio. Ook het homestay programma kan een verschil maken voor veel families. De meeste families hebben geen regulier inkomen en leven vrijwel zelfvoorzienend. Met het geld wat ze verdienen kan er bijvoorbeeld een kind naar de universiteit. Iets wat op de langere termijn de leefomstandigheden in Pucará hopelijk verbeterd. Want hoewel het leven er vredig is en de omgeving prachtig kent het dorp de nodige problematiek. Alcoholisme, diabetes (!!), een hoger dan gemiddeld aantal ´verstandelijk beperkten´, veel gebroken huwelijken, een gebrek aan gezondheidszorg en goede educatie.. om maar eens wat observaties uit mijn eerste week te noemen.

Teresa, Fernanda en Andres

Esperanza in de keuken

Ik keek in eerste instantie toch ook wel wat op tegen mijn verblijf in Pucará. Ik had zin om aan de slag te gaan voor het project, maar keek op tegen de zeer eenvoudige leefomstandigheden en het gebrek aan privacy en was bang voor verveling en eenzaamheid. Gelukkig valt dat tot dusver alles mee. Ik woon bij een zeer lieve familie die goed voor me zorgt en heb vier broertjes en zusjes waardoor ik me allerminst eenzaam voel. Andres van drie en Fernanda van vijf jaar oud zijn lieve schatjes die ik de hele dag wel kan knuffelen. Shisela van tien is levendig, nieuwsgierig en af en toe opstandig, maar kan wel een boost van positieve aandacht gebruiken. En Jonathan van vijftien is een zeer relaxte, vriendelijke puber met wie ik elke dag een gezellig praatje maak en dankzij wie ik inmiddels van alles weet over ´atomen en nucleaire energie´ na het helpen met zijn huiswerk. Doña Teresa is mijn ´moeder´ of ´oma´ hier en ondanks dat ik haar campesino accent niet altijd kan volgen voelt het alsof we in een week al een goede band hebben opgebouwd. Haar man is zwijgzaam, maar vriendelijk. En dan is er nog dochter Esperanza, moeder van de vier kinderen. Vriendelijk maar met enige gererserveerdheid. Als ik Shisela goed begrepen heb is vader afwezig, omdat de kinderen letterlijk bastaards zijn want vader heeft elders een andere familie die niets afweet van dit alles.

Shisela

Fernanda

Andres

Ok, na een week hangt rijst in welke variatie dan ook, mierzoete koffie en aardappelsoep me al aardig de keel uit en is mijn rug stijf van het dunne matrasje (wat eigenlijk geen matras genoemd mag worden). Maar ondanks dat ik eigenlijk in een soort lekkende schuur slaap, voel ik me best thuis. En heb ik me snel aangepast aan het lome ritme van het dorp waar het varken die zijn poot gebroken heeft het gesprek van de dag kan zijn. En kan ik dus nu rustig een uur voor huis zitten kijken terwijl het dorpsleven (wat vrij weinig is) zich voor me afspeelt. Ook heb ik mijn best gedaan om te integreren in de lokale gemeenschap door te helpen bij de minga (een dag waarin de gehele gemeenschap gezamenlijk aan een project werkt) bij de basischool en te leren hoe men panela (rietsuiker) maakt. Komende zaterdag is het feest en wordt de stichting van het dorp herdacht. Ik bereid me voor op een dag met veel voetbal, muziek, dansen, mexicano (suikerriet verwerkt tot alcohol) en borachos (dronkenlappen)!

De familie Flores aan de slag met panela (rietsuiker)

Fijnmalen en destilleren van de suiker

Oven die de suikersubstantie verwarmt (en de lokale nonnen)

Bijna klaar

 Hasta la proxima!

(en met dank aan Shisela die een groot van deze foto´s heeft gemaakt)

Aan het werk!

Na een weekje in de bergen waar ik heerlijk heb gewandeld en paardgereden omringd door dorpjes, kratermeren, canyons en vulkanen is het tijd om aan het werk te gaan. De komende weken heb ik weinig toegang tot internet, dus het zal hier wat stiller zijn. Maar ik hoop jullie snel iets te kunnen vertellen over mijn vrijwilligersavonturen in Pucará!

Een waardevol verblijf

Ik ging naar Ecuador om wederom op een biologische boerderij te werken, maar mijn verblijf in de Intag vallei werd een stuk meer dan enkel dat. Ondanks mijn mindere ervaringen in Uruguay, vind ik het af en toe werken op een boerderij een fijne manier van reizen. Je verblijft voor geen of weinig geld op een prachtige plek, het is ontspannend om te werken met je handen in de natuur en je leert er ook nog wat van. Mijn verblijf op Finca La Fé was een groot contrast met La Vigna in Uruguay. Ditmaal geen pretenties, enkel veel idealen. Minder glamorous, maar een stuk eerlijker. Eigenaar Peter gaf me de ruimte om vooral te doen wat ik leuk vond en was dankbaar voor al mijn inzet. Ik heb mijn dagen voornamelijk gevuld met fruit plukken (granadillas, avocados en citroenen) , onkruid wieden en assisteren bij de aanleg van een wateropvang -en irrigatiesysteem.

De boerderij op de berg aan de rechterkant

Niet verkeerd uitzicht toch?

Finca La Fe is de boerderij van Peter met wie ik in contact kwam via zijn nichtje die ik in Uruguay had leren kennen. Peter, van oorsprong Amerikaans, woont al zo´n 20 jaar in Latijns Amerika. Sinds twee jaar is hij de trotse eigenaar van Finca la Fey waar hij biologisch en op duurzame wijze onder meer koffie (website koffiecoöperatie), citroenen, avocados, mais, bonen en ananas verbouwt. Dit alles vanuit de filosofie van ´permaculture´ en ´selfsufficiency´ (en dat zonder al teveel hippiegedoe). Een voorbeeld hiervan is bijvoorbeeld een ´bananacircle´ wat dient als composthoop, maar tevens als zuivering voor afvoerwater. Naast zijn boerderij runt Peter een NGO met een groot aantal projecten op het gebied van gemeenschapsontwikkeling, lokale economie en duurzame landbouw en dat het liefst in combinatie met elkaar.

Op de boerderij

Ananas in het wild

Naranjilla

Papaya

Avocado

De oogst (granadillas) 

De zogenaamde bananencirkel

Aanleg van terassen

Onkruid wieden: heel mindfull

En ondertussen werkten Peter en Erin aan een ´wateropvangsysteem´

Eén van de projecten die Peter opgezet heeft is een spaanse school en een homestay programma in het dorpje Pucará waar ook zijn boerderij te vinden is. Pucará ligt in de prachtige Intag vallei, omringd door ´cloud forest´ (sorry.. wolkenbos klinkt echt niet). Een gemeenschap van zo´n 300 mensen en behalve landbouw is er nauwelijks een bron van inkomsten. Met name voor vrouwen is het lastig. De jonge mensen trekken dus naar de stad en een arme, oude populatie blijft over. Om een andere bron van inkomsten te bieden en de lokale jeugd een alternatief is dit project opgezet. Een groep jonge mensen heeft een jaar lang een training gevolgd tot gecertificeerde leraar Spaans en een groep van 25 families stelt in een roulatiesysteem hun huis open voor de studenten en vrijwilligers die naar het dorp komen.

Mijn gastvrouw Selia die iedere dag 3 maaltijden voor me klaarmaakte

Mijn onderkomen voor een week

In dat kader verbleef ik dus bij een familie en besloot ik ook een aantal spaanse lessen te volgen om mijn spaans weer wat verder op te krikken. Ik verbleef bij de zeer dove Inez en haar zoon Luis. Het duurde even voordat ik de familie verhoudingen precies begreep, want ook kokkin Selia (gescheiden, vijf kinderen) en haar 7-jarige dochter verbleven in dezelfde woning, hoewel Selia zelf een huis heeft waar de rest van haar kinderen wonen. Selia kookt iedere dag voor de vrijwilligers van een beerbeschermingsproject en woont daarom hier, dicherbij haar werk. Haar oudste dochter zorgt voor de rest van de kinderen.

Zoon Luis (gescheiden, één kind) stelde zijn kamer aan mij beschikbaar. Een klein, behoorlijk muffe ruimte zonder raam en met een matras die oncomfortabeler was dan een campingmatje. Maar wel met tv. Die ik welgeteld nul keer heb gebruikt. Toilet en douche zijn buiten de woning samen met heel veel kippen en kuikentjes. Een woonkamer is er niet echt, behalve een soort bijkeuken waar de maaltijden worden geserveerd. Drie keer per dag en vooral heel veel rijst en kip en heel veel koolhydraten. Ik moet dus bekennen dat het me best zwaar viel om in zulke primitieve omstandigheden te leven. Men staat om 5 uur, half 6 op (lezen jullie mee Stadgenoot collega´s?) en gaat om 8 uur naar bed. Het leven is met name rond veel en heel hard werken georganiseerd en ontspanning of vermaak is er nauwelijks. Met uitzondering van zaterdagavond wanneer men samenkomt in de lokale dorpshut voor muziek, drank en de productie van bijzondere caramelcreaties (zie foto).

Tja... 

Carameldingen in wording

Pucará

Pucará

Typische lunch: soep met kip

Ontbijt: empanada met kaas

Zeepsopthee (zo smaakt het namelijk)

Diner: Soep met popcorn

Mijn Spaanse lessen werden gegeven door Carmen, 26 jaar oud. Ik was ontroerd door haar overgave en inzet waarmee ze haar lessen gaf wetende uit wat voor situatie ze komt. De moeder van Carmen stierf in het kraambed toen Carmen 14 jaar was en als oudste thuiswonende dochter was zij vanaf dat moment verantwoordelijk voor de zorg voor haar jongere broers en zussen. Carmen woont inmiddels in een ander dorp samen met haar man en dochtertje. Voor de lessen reist zij speciaal 2,5 uur naar Pucará om daar een paar dagen te blijven zonder man en dochter, aangezien dit een stuk beter betaalt dan het handwerk wat zij normaal gesproken doet. Carmen nodigde me uit om na mijn werk op de boerderij een paar dagen in haar dorp Paraíso te verblijven waar ze met ondersteuning van een NGO enkele jaren geleden een handwerklokaal plus toeristenverblijf hebben opgezet. Helaas bleek hieruit maar weer dat het geen zin heeft om een project op te zetten en vervolgens je handen er vanaf te trekken voordat het zelfstandig functioneert. Er is nauwelijks markt voor de handwerkproducten en toeristen weten Paraíso niet te vinden. Samen met Carmen en haar man gebrainstormd over mogelijkheden om dit te verbeteren en wie weet kan ik vanuit Nederland nog wat voor hen betekenen. Ook hier werd ik  geconfronteerd met de hardheid van het leven hier. De zus van Carmen is gescheiden (zoals bijna iedereen) en zorgt in haar eentje voor haar vijf kinderen. Met een inkomen van zo´n vijf dollar per dag kom je niet ver. En dan zijn de tien dollar die ik betaal voor eten en onderdak een zeer welkome bijdrage. 

Carmen en dochter

Paraíso

Atelier in Paraíso

Naast de Spaanse lessen, het runnen van het handwerklokaal is Carmen ook nog de vice-presidente van haar gemeenschap met wie ze een strijd voert tegen de buitenlandse mijnondernemingen die een mijn willen starten in het reservaat waar hun drinkwater vandaan komt. Er is een zeer goede documentaire over de eerdere (succesvolle) strijd tegen de mijnen in Intag:  Under Rich Earth

De afgelopen week ben ik geconfronteerd met werkloosheid, armoede, onderdrukking van vrouwen, ontbossing en erosie. Maar ik zag ook ambitie, warmte en vele kansen om verder te ontwikkelen. Tot nu toe had toerisme voor mij toch een nare bijsmaak. In Intag ontdekte ik dat toerisme ook veel kansen biedt, mits goed opgezet. Het biedt een gezin de kans om hun kinderen aan een universiteit te laten studeren, vrouwen de mogelijkheid een zelfstandig bestaan te voeren en uiteindelijk dus een nieuwe generatie met meer kansen.

Dus sta daar maar eens bij stil als je twijfelt of je dat handgemaakte tasje van dat vrouwtje in de bergen wel of niet moet kopen.. Het is meer dan alleen dat tasje.