Al weken keek ik uit naar het bezoek van mijn goede vriend Chris en inmiddels zijn we al bijna twee weken samen op pad. En dat is heel gezellig! ¨Waar zullen we vandaag eens gaan lunchen?¨ En na bijna een jaar reizen heb ik dus het gevoel dat ik op vakantie ben. Guatemala is vrij goedkoop en het is heel erg laag seizoen (en het ietwat negatieve reisadvies helpt vast ook niet mee), dus met fikse kortingen zit je op de eerste rang (voor mijn doen dan althans). En drinken we dus een mojito ter aperitief voordat we ons buikje maar weer eens vol eten bij het diner. Nou ja, die laatste extra kilo´s kunnen er ook nog wel bij.
Strategisch ontmoetingspunt was Flores, uitvalsbasis voor de Tikal ruines. En wat is het fijn om eindelijk weer samen te zijn met een vertrouwd iemand met wie je je eigen humor hebt, met wie je je ervaringen kan delen, bij wie je stil kan zijn als je moe bent of geen zin hebt om te praten en met wie het gewoon heel gezellig is! Vol goede moed verkenden we dus de Maya ruines van Tikal waar we ´s ochtends vroeg letterlijk de enige toeristen waren en enkel gezelschap hadden van slingerapen en brulapen. Nou ja, het eerste half uurtje dan. Maar toch, een hele verademing vergeleken met vergelijkbare attracties zoals Macchu Piccu of Ankor Wat. We overnachtten in het idyllische plaatsje El Rematé waar we wederom één van de weinige gasten waren en we op steenworp afstand verbleven van het blauwste meer wat ik ooit heb gezien. Na nog een dagje zwemmen en relaxen voor mij en voor Chris vooral de dag doorkomen omdat hij flink ziek was vertrokken we richting Antigua. Duidelijk toeristenbestemming nr 1 in Guatemala, want na de rust in El Petén (naam van de noordelijke regio) stikte het hier van de toeristen en bijbehorende ellende. En in combinatie met de nog steeds wat mindere gezondheid van Chris kon Antigua ons dus niet echt bekoren. Maar snel verder dus. Tijd om de chickenbus te nemen. Guatemala is een enthousiaste afnemer van afgedankte schoolbussen uit de VS en met een likje verf en een muziekinstallatie zijn ze zo weer als nieuw. Uiteindelijk moesten we 3 keer overstappen, twee uur op één bil zitten en reed mijn backpack nog bijna met de verkeerde bus weg, maar kwamen we heelhuids aan bij het Atitlán meer waar we de boot namen naar Santa Cruz. Hier vonden we wederom een zeer idyllisch plekje met uitzicht op het meer en de omliggende vulkanen. En genoten we nog maar eens van het goede leven. Lago Atitlán is een wat vreemde omgeving, Je vindt er een grote concentratie van gringo´s (met name Amerikanen) die zich hier gevestigd hebben en die een groot contrast vormt met de lokale bevolking met hun traditionele kledij. Maar desalniettemin zijn de mensen er ontzettend gastvrij en vriendelijk en genoten we dus van een prachtige wandeling langs het meer. Wat overigens ondanks die vriendelijke mensen best gevaarlijk kan zijn (ivm overvallen onderweg), maar meer dan blaffende honden zijn we gelukkig niet tegen gekomen.
En toen was het wel weer tijd voor een chickenbus rit en dus door naar Quetzaltenango, oftewel Xela. In een razend tempo scheurden we door de bergen en wederom een hoop overstap hectiek, maar opnieuw kwamen we weer veilig aan op onze bestemming. Quetzaltenango is een wat traditionelere stad in de bergen, maar ook hier weer een opvallende gringo aanwezigheid (ditmaal in de vorm van taalstudenten). Hier beklommen we een vulkaan (nou ja, deels dan) en rustten we ´s middags uit in de heetwaterbronnen. En toen was het helaas alweer voorbij in Guatemala en namen we de bus naar Mexico.
Al met al heb ik maar twee weken in Guatemala mogen doorbrengen, maar ik heb nu al besloten dat ik hier zeker nog eens terug wil komen. Het voelt alsof ik er nu even aan heb mogen proeven en de rest kan bewaren voor een volgende keer. Het landschap is niet eens zo spectaculair, vooral heel veel mais en dennebomen. Maar met name de mensen en de cultuur hebben me positief verrast. En ik ben blij dat dat nog steeds kan na 11 maanden in Latijns Amerika. Weer iets voor op mijn verlanglijstje dus!
Foto´s volgen in een volgend bericht!
