Dit wordt een beetje een gek verhaal, want ik wilde een zeer enthousiast relaas houden over mijn verblijf in Valparaíso. Maar helaas is me gisteren iets overkomen waardoor ik juist tegenovergestelde gevoelens kreeg bij deze plek. Gisteravond gingen Sine, een Deense vriendin, en ik wat drinken in ons lieflijke buurtje toen ineens drie jongens opsprongen en aan onze tassen begonnen te trekken. We begonnen enorm hard te schreeuwen en omdat de jongens niet erg sterk en erg langzaam waren lukte het om onze tas vast te houden. Na een strubbeling van zo´n 20 seconden renden de jongens weg ´de nacht in´. Meteen kwamen vanuit alle hoeken en gaten bezorgde omwonenden wat erg fijn was. Twee jongens zijn er nog achterna gerend, maar zonder succes. Het was vreemd, want ik heb me steeds heel veilig gevoeld in mijn eigen buurt in tegenstelling tot de rest van Valparaíso die helaas ook een slechte reputatie heeft op dit vlak. Maar goed, het was niet erg gewelddadig en ook nog mislukt, maar ik voelde me toch wel even flink kut. Vooral door het besef dat het na Chili alleen maar onveiliger wordt. En de dag ervoor had een jongen ook al een zeer amateuristische poging gedaan om mijn portemonnee uit mijn tas te vissen in de bus.
Maar ik heb nog maar twee dagen te gaan en dan verlaat ik Valparaíso. Zaterdag vertrek ik naar Mendoza in Argentinië om via de Pampas en Buenos Aires door te reizen naar de schapenkaasboerderij in Uruguay waar ik een maand ga werken en hopelijk mijn extra kilo´s weer kwijt raak. Ik ben na vier weken ook wel weer klaar om verder te gaan en heb zin om weer een nieuw land te verkennen! Maar wat heb ik zoal uitgespookt de laatste tijd?
Spaans!
Ik heb vier weken vijf dagen per week drie uur per dag les gehad van Alonso. Ik had misschien iets te hoge verwachtingen, aangezien ik dacht dat ik hierna perfect Spaans zou spreken. Helaas is dat nog niet het geval. Ik heb heel veel grammatica en vocabulaire geleerd, alleen is het op dit moment nog een grote chaos in mijn hoofd. Ik heb de ingrediënten, maar kan er nog niet mee koken. Maar ik kan wel een krant lezen, in het Spaans chatten met mijn Chileense vrienden en een tandarts bezoeken die geen Engels spreekt. Dus eigenlijk kan ik al heel veel. Ik loop alleen tegen mijn eeuwige perfectionisme aan, dus wanneer ik accepteer dat het tijd nodig heeft komt het vast allemaal goed!
Valparaíso
Valparaíso is een stad to love or hate. Het is vies, slecht onderhouden en ietwat onveilig. Maar het is ook romantisch, cultureel, charmant, vol met kunst en pittoresk. Ik hou wel van het ongepolijste, dus ik voelde me hier prima thuis. Valparaíso was tot de aardbeving van 1906 het financiële centrum van Chili, heeft een rijk verleden als havenstad en staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO.. Het staat dus vol met prachtige gebouwen, alleen moet je door het verval heen kijken om die rijke historie te zien. De stad bestaat uit cerros (heuvels) en el plan (het centrum) beneden aan het water. De cerros zijn kriskras zonder enig stedebouwkundig plan bebouwd met huizen waardoor je uren kunt dwalen in steegjes en kleurrijke straten en op en neer kunt reizen met ascencores (een soort lift). De stad heeft een grote aantrekkingskracht op kunstenaars, dichters en andere kunstzinnigen en is dus vol met straatkunst en er zijn continu culturele festivals. Helaas zijn ze hier niet erg logistiek aangelegd, dus je hebt al gauw een dagtaak om die festivals daadwerkelijk te vinden.
Ik heb veel vrienden gemaakt, zoals diverse straathonden die me graag een middagje vergezelden tijdens mijn struintochten door de cerros. Of de groenteman die iedere dag een poging deed om een afspraakje met me te maken, helaas voor hem zonder succes. Ook mijn huisbazen bleken super lieve mensen en geduldig genoeg om mijn hakkelende Spaans voor lief te nemen. Maar ook oude bekenden kwamen voorbij. Erg leuk was dat Ruben uit Amsterdam langs kwam samen met zijn vader! Na een tijdje begon mijn sociale leven zijn tol te eisen en kreeg ik keelontsteking, dus heb ik de kroegen en mijn vrienden even moeten laten voor wat het was.
 |
| Cerro in Valparaíso |
 |
| Vorm van transport hier: ascensor |
 |
| Eén van de vele muurschilderingen |
 |
| Cerro Concepcion |
Valle del Elqui
Samen met Jérome, de Chileense Hollander, heb ik een weekend doorgebracht in de Elqui vallei. Een prachtige groene vallei vol met wijngaarden, te midden van droge bergen. Ik wilde er graag heen om een observatorio te bezoeken waar je kan leren over de sterren en allerlei planeten door de telescoop kunt bewonderen. Er zijn vele observatorios in de vallei, omdat het er bijna altijd helder is. Bijna inderdaad, want op de dag dat wij gereserveerd hadden was het bewolkt dus dat avontuur ging niet door. Maar zonder een telescoop en met een piscola (Nationaal drankje Pisco met cola) kan je ook prima sterren kijken. We sliepen op een prachtige camping waar ik de enige gringa was en kon ik even proeven aan de Chileense manier van vakantie vieren. Die Chilenen houden wel van een feestje en kunnen heel goed vals zingen zonder enige gene. Zondag nog een prachtige paardrijtocht gemaakt door de bergen. Of het nu de magnetische krachten waren in de vallei of het goede gezelschap, ik kwam zeer ontspannen en een dag later dan gepland weer terug in Valparaíso. Ik moest helaas afscheid nemen van Jérome die vakantie ging vieren in het noorden, maar wie weet zien we elkaar nog eens terug in Nederland of elders.
 |
| Uitzicht vanaf mijn paardje in de bergen |
 |
| Pisco in de maak |
 |
| El valle del Elqui |
 |
| Crea bea Jérome @ onze camping |
Festival de las artes & Ritoque
Het weekend daarna kwam Tomás uit Santiago me opzoeken, omdat er een groot festival in Valparaíso was. Ondanks de logistieke drempels veel mooie dingen gezien en grappig om met Tomás door de stad te lopen waarbij hij bij elk gebouw wel een persoonlijke anekdote had (zijn grootvader was de gouverneur van Valparaíso). De volgende dag gingen we samen met Deense Sine paardrijden in Ritoque, een uur buiten Valparaíso. Wow, dat was de mooiste rit die ik tot nu toe heb gemaakt in Zuid Amerika en daarbij reken ik mijn vorige reis ook mee. Door zandduinen en over het strand met een heerlijk paardje. De eigenaar vertelde me dat ze regelmatig vrijwilligers hebben en was onder de indruk van mijn paardrijkunsten, dus mocht de schapenkaasboerderij tegenvallen dan heb ik hier nog een goed alternatief.
 |
| Festival de las artes |
 |
| Paardrijden @ Ritoque |
 |
Paardrijden @ Ritoque
|
Zo.. en nu ga ik eten. Want daar hou ik de laatste tijd (iets teveel) van.
