Torres del paine

Ik ben alweer een paar dagen terug en Torres del Paine lijkt alweer heel ver weg. Misschien omdat het zo´n andere wereld was. Het was in ieder geval wel zo ongeveer het hoogtepunt van mijn reis tot dusver. En dat terwijl ik niet eens van plan was om de W-trek te doen. De trek heet de ¨W¨ vanwege de W-vorm:

Torres del Paine trekt jaarlijks 120.000 bezoekers. Het is dus niet bepaald een ´into the wild´ ervaring, maar de natuur is zo indrukwekkend mooi dat het me niet echt kon deren. Een verslag van dag tot dag:

Dag 0 - Voorbereiding
Dit was de meest stressvolle dag van mijn reis tot nu toe. We (Magdalena,Wayne en ik) dachten even in een paar uurtjes alles te regelen, maar uiteindelijk zijn we de hele dag bezig geweest en pas om half 1 ´s nachts klaar met inkopen doen, discussies voeren over de inkopen, inpakken etc. In Puerto Natales kan je alles huren, dus tent, slaapzak, matje, stokken, waterdichte broek, kookset en gasbrander gehuurd. Toen boodschappen.. we hadden allemaal weinig geslapen, dus verkeerden in een ietwat geprikkelde staat. En dat levert dus discussies over welke havermoutpap op en de aankoop van noten en gedroogd fruit voor 60 dollar (slaapgebrek = verminderde concentratie). Oeps. Maar goed, we konden er gelukkig om lachen.

Dag 1 - Lago grey - 11 km

Half 8 met de bus na een heerlijk ontbijtje in ons hostel. Na de busrit een kort boottochtje met prachtig uitzicht en gratis koffie. En toen begon eindelijk onze trek. Echter na 1 uur lagen Wayne zijn voeten al open. Hij had schoenen gehuurd, maar dit bleek helaas niet zo goed uit te pakken. Na wat eerste hulp met tape weer verder op pad. Onderweg prachtig uitzicht op de gletsjer plus meer en mooi weer! Na ongeveer 4 uur lopen besloten we te overnachten in een eerder kamp dan het plan was ivm de voetensituatie van Wayne. Daar de typische campingdiscussie over hoe de tent op te zetten en na het eten even een meditatief momentje gehad met een zonsondergang en ijsbergen in het water.

Stokken kwamen zeker van pas

Glaciar Grey

Uitzicht vanaf de camping

Dag 2 - Lago Grey & Lago Pehoe -19 km

Au, my feet hurt

Met frisse moed weer op pad. Flinke wind, dus de stokken kwamen goed van pas. Af en toe pakt de wind je bijna op, zeker met een flinke uitstekende backpack. Ook wat regen, maar de voorzorgsmaatregelen van alles in dubbel plastic inpakken waren nog niet echt nodig. Na ongeveer 3 uur lopen waren we weer bij het beginpunt van de vorige dag. Hier moest Wayne de handdoek in de ring gooien want er was weinig meer van zijn voeten over. En dus moesten Magdalena en ik het met z´n tweeën rooien en dus ook alles met z´n tweeën dragen. Maar dit viel me uiteindelijk alles mee. En een goede reden om alle koekjes en chocola zo snel mogelijk op te eten. Na nog een paar uur lopen aangekomen in Campamento Italiano en een mooi plekje tussen de bomen gevonden. Magda had met haar charmes vrienden gemaakt met de parkranger en dus zaten we ´s avonds ipv buiten te kleumen lekker binnen met een warm kopje thee. 

Ons huisje voor 5 dagen




 dag 3 - Valle del Frances - 21 km

We konden de dag beginnen zonder onze backpack met een hike in de Valle del Frances. ´s avonds had ik al een soort onweergeluid gehoord. De volgende dag ontdekte ik dat dit geen onweer is, maar het geluid van lawines die je tijdens de wandeling regelmatig naar beneden zag komen (op veilige afstand). Een super mooie wandeling omringd door bergen en voor het eerst sneeuw (maar wederom acceptabel weinig). Daarna het laatste stuk met onze backpack richting refugio Los Cuernos langs een mooi meer en onderweg weer variërend van stralende zon tot regen en sneeuw. Onze tent kreeg een mooi plekje met uitzicht op het meer en we trakteerden onszelf op een maaltijd in de refugio, mjam! En voor het eerst een flink koude nacht en dus met al mijn kleren aangeslapen.

Valle del Frances

Gletsjer waarvan de lawines regelmatig naar beneden kwamen

Na zonneschijn komt regen

Kip heeft nog nooit zo goed gesmaakt en daarom trek ik zo´n raar hoofd denk ik.

Dag 4 - Lago Nordenskjild - 18 km

Magdalena en ik deden iedere dag een poging om ´op tijd´ te vertrekken, maar aangezien we uit hetzelfde hout zijn gesneden waren we iedere dag ongeveer de laatsten die op pad waren. Maar dit heeft ook zo zijn voordelen, want je hebt het pad zo ongeveer voor jezelf en het is tot 11 uur donker, dus je hebt toch alle tijd. Deze dag was voorspeld als de zwaarste dag en dat was het ook. Flink steil klimmen terwijl je de kilometers van de vorige dagen in je benen voelt en de backpack steeds zwaarder lijkt te worden. Maar omdat het uitzicht zo prachtig (waarom kom ik steeds op het woord prachtig uit?) is vergeet je de moeheid snel. Wederom een heerlijke dag met veel zon (we hadden echt heel veel geluk met het weer). Uiteindelijk Campamento Torres bereikt. Daar wederom vrienden gemaakt met de parkranger. Ditmaal stond rum op het menu. En het was hier nog kouder, dus fijn om lekker warm binnen te zitten en een goede gelegenheid om mijn spaans te verbeteren.

Beetje laat welkomstbord
na vier dagen toch?

Dag 5 - Torres - 10 km

Hoewel iedereen een eigen route met eigen planning loopt staan veel mensen deze dag om 4 uur op om de zonsopgang te zien waarbij de Torres (torens) soms rood kleuren. Aangezien het sneeuwde, er al 3 wk niets rood te zien was geweest en het betekende dat je in het donker een berg op moest klimmen en last but not least je om 4 uur moest staan liet ik dit maar aan me voorbij gaan. Magdalena durfde het wel aan en heeft daar 3 uur op me zitten wachten terwijl ik beneden op haar zat te wachten met warme havermoutpap. Uiteindelijk om 7 uur naar boven geklommen waar ik halverwege het pad kwijt raakte. Ik had begrepen dat het letterlijk klimmen was, dus hoewel ik het nogal eng en steil vond dacht ik dat dit het juiste pad was. Tot ik een paar mensen 50 meter beneden me rustig over een pad zag lopen, terwijl ik dus met handen en voeten naar boven aan het klauteren was. Toen ik eindelijk bij de Torres was, had ik een magisch momentje, want iedereen van de zonsopgangploeg was inmiddels vertrokken en de grote horde was nog niet gearriveerd. Dus ik had deze highlight helemaal voor mij alleen. Daarna weer naar beneden waar Magda op me wachtte bij de tent. Vervolgens iets te relaxed mijn tweede ontbijt gegeten, toen we erachter kwamen dat het al veel te laat was en we op tijd terug moesten zijn voor de bus naar Puerto Natales. Dus letterlijk 3 uur naar beneden gerend (au zeiden de knietjes) en de hele busreis terug lekker geslapen. Aangekomen in Puerto Natales wachtte Wayne op ons met een heerlijke stoofschotel. Ik had nog grootse plannen om flink dronken te worden en de stad onveilig te maken, mar daar kwam natuurlijk weinig meer van. 

Steil pad naar boven (in dit geval naar beneden)

De ´Torres´

Torres en een kleine nietige Mayke

Vallei met ons pad aan de linkerkant

We made it! 

Ik vraag me af of er nog iemand is die tot zover heeft doorgelezen. Het is al met al een heel verhaal geworden. Maar ik hoop jullie hiermee een beetje mee te kunnen nemen in wat voor mij dus echt een hoogtepunt was. Zo heerlijk om vijf dagen in de natuur te zijn. Ik besefte daar dat eigenlijk al mijn hoogtepunten van mijn reizen dit soort treks zijn geweest. En Torres del Paine is echt ontzettend mooi: gletsjers, bergen, meren, prachtige bloemen en planten. Ik was van tevoren wat argwanend, omdat er zoveel mensen naar toe gaan, maar dat is simpelweg verdiend omdat het buitengewoon mooi is. Magdalena bleek ook een uitstekend wandelmaatje die al improviserend de heerlijkste maaltijden bereidde (pasta con cuatro cuesos met paella). En ik heb havermoutpap herontdekt. 

In mijn reisverslag zit nu een kort gat tussen Ushuaia en Torres del Paine, maar dat haal ik later wel in. Ik heb op picasa (zie link rechts) een hoop nieuwe foto´s geplaatst van Argentinië en Chili. Morgen ga ik voor het eerst hier in Patagonië ietwat van de gebaande paden af (ik reis inmiddels weer alleen). Ik vlieg naar een plaatsje Coyhaique waar ik twee dagen blijf. 24 december neem ik dan een boot naar Puerto Montt om vanaf daar naar het eiland Chiloë te gaan en daar hopelijk een gezellige kerstavond te vieren. Ik had van tevoren niet zo´n positief beeld van Chili, maar het valt me alles mee en is eigenlijk heel erg leuk. Iedereen is in de kerstsfeer en overal hoor je kerstliedjes en de dorpjes hebben hier een meer authentieke, ruige uitstraling dan de dorpjes in het Argentijnse Patagonië. Ook merk ik dat ik nu echt helemaal in het reisritme zit. Het voelt niet meer alsof ik net begonnen ben en mijn Spaans gaat ook met sprongen vooruit. Ik geniet dus nog steeds, zie maar:

Een kerstgroet uit Chili

Je zou zeggen wanneer je op reis bent je alle tijd van de wereld hebt om rustig een leuk verhaal te schrijven. Maar het tegendeel is waar. Ik ben al dagen van plan een blog te posten, maar het kwam er simpelweg niet van. Zelfs niet nu ik ben gezwicht voor het gemak.. en een netbook heb gekocht. Maar goed, nu zittend op mijn stapelbedje eindelijk wat tijd vrij gemaakt om jullie bij te kunnen praten over mijn avonturen.

Op dit moment ben ik in Puerto Natales in Zuid Chili. Morgen ga ik mezelf op de proef stellen, want dan start mijn vijf-daagse trek in Torres del Paine. Gisteren een korte uitleg gehad die ongeveer op het volgende neer kwam: het is koud, het is nat, het is zwaar maar het is het uiteindelijk allemaal waard. Sinds een week reis ik samen met Magdalena en Wayne (en een derde persoon die inmddels afgehaakt is wat we niet heel erg vinden) en samen met hen ga ik dus vijf dagen hiken en kamperen in de bergen. Nou ja.. jullie horen wel hoe het me is vergaan.

Maar eerst even terug naar El Chaltén waar ik mijn laatste bericht schreef. Achteraf heb ik spijt dat ik daar niet wat langer ben gebleven, maar hopelijk haal ik dat hier weer in met vergelijkbaar natuurschoon. Na El Chaltén was het tijd voor El Calafate. El Calafate is toeristenbestemming nr 1 in Patagonië vanwege de gletsjer Perito Moreno. Eén en al afritsbroeken en goretex. Het is hier allemaal behoorlijk toeristisch, maar El Calafate was toch wel het summum en ik voelde me er dus niet helemaal thuis. Met twee Amerikaanse jongens die ik in El Chaltén had ontmoet de gletsjer bezocht. De gletsjer ziet er uit alsof hij speciaal neergelegd is om van te kunnen genieten. Misschien had ik iets te hoge verwachtingen - enorme afbrekende ijsbergen - of misschien lag het aan het enorme toeristische gehalte van het alles maar het viel me toch wat tegen. Perito Moreno was prachtig, maar soms lijkt het niet echt binnen te komen en is het niet meer dan prachtig. En dan is een uitgestorven dorpje wat je onderweg tegen komt indrukwekkender. Maar goed, de gletsjer samen met de vele biertjes met de Amerikanen maakten El Calafate toch een leuk intermezzo.

En daarna verder naar Ushuaia wat zichzelf tot meest zuidelijke stad van de wereld heeft gedoopt. Wat feitelijk niet waar is, maar desalniettemin trekken ze er veel toeristen mee. Ik ging naar Ushuaia met een tussenstop van een nacht in Rio Gallegos. Ik waaide er bijna weg met backpack en al. Verder niet noemenswaardig. Om vanaf daar naar Ushuaia te komen moest ik twee keer de grens oversteken. Van Argentinie naar Chili en daarna weer Argentinië in. Dat was mij een beetje ontgaan, dus lekker onvoorbereid reisde ik met al mijn kruiden, pasta, olie, fruit en groenten richting Chili waar het verboden is om dit alles in te voeren. Vervolgens netjes aangegeven, maar niemand die er om vroeg, dus uiteindelijk semi legaal mijn etenswaren Chili in en uit gesmokkeld (ondanks het twee keer scannen van mijn backpack).

Perito Moreno gletsjer @ El Calafate

Alweer een heel eind gereisd!

Toen ik aankwam in Ushuaia was ik even reismoe. Moe van dezelfde gesprekjes ´Hey, how you´re doing, where are you from, where are you going, bla bla bla bla´ en van steeds opnieuw een plek verkennen en leren kennen. Van eenzaamheid dus geen sprake, eerder een gebrek aan rust en privacy. Ik maakte me wel even zorgen, want zo lang ben ik nog niet onderweg en ik heb nog een lange tijd te gaan dus als ik het nu al zat was... Gelukkig was het na een dag eenzame opsluiting weer over en heb ik me met hart en ziel weer in het backpackers leven gestort. Hierover (backpackers) de volgende keer meer overigens. Ushuaia vond ik een fijne, maar rare plek. Het winkelaanbod is duidelijk afgestemd op de grote cruiseschepen die er aanleggen op weg naar Antartica, maar zonder de cruisepassagiers is het winkelaanbod wat buiten proportie. Maar de setting is prachtig aan het Beagle kanaal en de bergen op de achtergrond. In Ushuaia weer lekker gewandeld, met een auto Vuurland verkend en met een boot het Beagle kanaal doorkruisd. Veel dieren en bijzondere bloemen en planten gezien (foto´s volgen later). Ook het museum van de Yámana idianen bezocht. Indrukwekkend om de historie van dit gebied te verkennen. Het gebied werd voorheen bevolkt door de Yámana die best logisch bedacht geen kleren droegen omdat ze toch continu nat zouden worden. Maar wel een gek contrast met alle toeristen in hun wind -en waterdichte outdoorkleding. Want zoals ze zeggen in Ushuaia ´the weather is crazy here´, zoiets als ´same same but different´ in Thailand. Je kan er regen, wind, zonneschijn en sneeuw in één dag hebben. Maar er zijn vrijwel geen indianen meer te vinden in het gebied, zoals eigenlijk in heel Argentinië. Ik ben ook nog een avond terecht gekomen op een lokaal tangofestijn wat me deed denken aan een Argentijnse versie van het dorpsfeest in Haskerdijken. Jong en oud enthousiast meezingend met de Argentijnse tangozanger Alberto Podesta begeleid door prachtige tangodansers.

Tierra del fuego

Na Ushuaia met mijn reisgenoten vertrokken naar Punta Arenas in Chili, een verrassend mooi stadje. Vooral mooi door de koloniale gebouwen die herinneren aan de tijden dat Punta Arenas nog een belangrijke doorvoerhaven was, voordat het Panamakanaal geopend werd. Vanuit Punta Arenas met de auto (ik heb al heel wat kilometers gereden hier) naar het park Pali Aike gegaan. Een soort vulkanisch niemandsland wat me deed denken aan Mordor uit Lord of the Rings. De parkranger waarschuwde ons vooral uit de buurt van de puma met pups te blijven want 100 % kans op een aanval. Oke....Ik keek dus regelmatig even over mijn schouder. Prachtige omgeving waarbij we wandelden tussen de guanaco´s (familie van de lama) en de Zuid Amerikaanse versie van de struisvogel (naam even kwijt). En we waren zo goed als de enige bezoekers van het park, wat ook wel fijn is na alle drukte overal.

Tierra del fuego

En nu dus in Puerto Natales waar ik morgen ga beginnen aan de ´W-trek´ van vijf dagen in Torres del Paine. De meeste mensen weten dat ik niet bepaald de meest sportieve persoon ben, dus ik vind het een beetje spannend. Maar mocht het echt niet gaan, dan kan ik halverwege afhaken. Maar zolang mijn knieën het volhouden, ga ik er zeker voor.

Ik zal in het vervolg iets vaker schrijven, want ik merk dat een aantal details toch verloren gaan die eigenlijk interessanter zijn dan de grote lijnen. Dus een insiderstory over backpacken komt eraan plus een ooggetuigenverslag van de W trek. En daarnaast nog heel veel mooie foto´s.

Ik heb wat mailtjes gekregen dat het onduidelijk is hoe je kan reageren op mijn blog. Daarom nog een korte uitleg (voel je niet verplicht natuurlijk):

- klik op reageer of .. reacties

- typ een bericht in het vak rechtsonder

- als je geen google account heb kun je kiezen voor anoniem of je naam invullen bij Naam/URL

Nu is het tijd om de laatste voorbereidingen te treffen en hopelijk valt er niet weer zoals vannacht iemand uit het stapelbed bovenop mij midden in de nacht. Patagonië is helemaal wat ik er van verwacht had: ruig, desolaat, duur, winderig, toeristisch, prachtig, indrukwekkend en spectaculair! 

Ik heb de kerstman gevonden. In Ushuaia. En hij doet aan recycling.

El Bolsón, Ruta 40 & El Chaltén

Hike in El Bolsón

Maté drinken @ Lago Epuyen

Auto rijden in Argentinië is autorijden in Italië in het kwadraat

Gaucho @ ruta 40

Voorbeeld van de nietsheid van Ruta 40



Veel hondjes hebben hier een huisje



Patagonië

Skyline van El Chaltén

Gletsjer waar ik de naam even niet meer van weet bij Laguna Torre

Hiep hoi, het is hier leuk

Cerro Torre die normaal gesproken heel moeilijk te zien is vanwege de wolken.

Laguna Torre & Cerro Torre ( ja, daar heb ik heel veel foto´s van)

Fitz Roy

De condor

Cerro Torre & Fitz Roy

Kaka de la vaca

De titel verwijst naar mijn laatste toevoeging aan mijn Spaanse woordenschat: koeienpoep. Dus zoals jullie merken maak ik enorme progressie. Mijn spaans van twee jaar geleden komt met stukjes en beetjes langzaam terug, maar ik raak meer en meer gefrustreerd dat ik geen leuk gesprek met de buschauffeur of wie dan ook kan voeren. Ik wil daarom na Patagonië me zo snel mogelijk ergens vestigen voor een maand of meer om daar spaans te studeren.

Na het hectische New York ben ik eindelijk in Zuid Amerika! De eerste twee dagen waren even wennen. Buenos Aires bracht veel herinneringen terug, goede en minder goede. En bijna altijd als je in een nieuw (niet  westers) land arriveert moet je (althans ik) even acclimatiseren en vraag je je af: wat doe ik hier in godsnaam, waarom wilde ik eigenlijk een jaar reizen? Maar gelukkig weet ik dat dat altijd maar van korte duur is wat ook ditmaal het geval was. Na twee dagen BA ben ik snel richting het platteland gegaan. 22 uur in de bus naar Bariloche. Gelukkig zijn de bussen hier zo luxe dat het voelt alsof je business class reist. Drie maaltijden, glaasje wijn erbij. Niet verkeerd dus. Bariloche is een soort Argentijnse versie van een Frans wintersportdorp en zonder sneeuw is dat niet erg boeiend. Daarnaast was het ook vreselijk toeristisch en het regende dus ik ben snel doorgegaan naar El Bolsón. Een dorpje in een prachtig dal in de bergen waar in de jaren ´70 veel hippies zich gevestigd hebben en een zelfverklaarde ´non-nuclear zone´. Als hippie kind voelde ik me natuurlijk helemaal thuis, hoewel ik moet bekennen dat ik eigenlijk niet zo veel hippies ben tegen gekomen. Mijn hostel was geweldig met een ontzettend gastvrij gezin met wie we een heerlijke ´asado´ oftewel een barbeque hebben gehad en een gezellig dagje met het hele gezin naar een rivier. Verder ben ik in El Bolsón voor mijn doen erg sportief geweest met twee lange wandelingen van ongeveer 20 km door de bergen. En samen met een groepje uit het hostel een auto gehuurd (ik was de chauffeur) en de omgeving verder verkend. Het was heerlijk warm en ik ben dus ook flink verbrand.

Na El Bolsón was het tijd voor de ruta 40 dwars door Patagonië. Ik wilde eigenlijk naar een Estancia (boerderij) halverwege, maar dat was onmogelijk te bereiken zonder auto. Ik heb dus wel een beetje het gevoel dat ik wat vast zit op de toeristische snelweg, maar daar had ik me ook wel op ingesteld voor Patagonië. Na Patagonië en wanneer mijn spaans beter is hoop ik wat van de gebaande paden af te kunnen gaan. Maar goed, de ruta 40 dus. Deze weg heeft een soort mytische status, omdat het een paar duizend kilometer is door niemandsland. Het was wat ik er van verwacht had en dat was vooral heel veel niets. Onvoorstelbaar daarom dat ze in het verleden systematisch alle Indianen hebben uitgeroeid, want aan ruimte geen gebrek. De ruta 40 is nu nog grotendeels onverhard, maar ik ben benieuwd hoe het over vijf jaar is, want ze zijn druk bezig met asfalteren. Na twee dagen in de leegte staren kwamen we aan in El Chaltén. Het jongste dorp van Argentinië, gesticht in 1985. De aankomst was prachtig met uitzicht op de Andes. El Chaltén is vooral een uitvalsbasis voor wandelaars en bergbeklimmers met de Cerro Torre en de Fitz Roy vlakbij. Gisteren samen met een duits meisje een mooie wandeling gemaakt, 25 km (ik maak progressie!). Hoogtepunt was dat ik een schaduw voorbij zag komen. Toen ik omhoog keek cirkelde er een enorme condor boven ons hoofd. Op deze manier toch een stuk indrukwekkender dan in Peru samen met de 300 andere toeristen. Vanmiddag ga ik paardrijden door de bergen en dan morgen door naar El Calafate. Ik zou graag langer willen blijven, maar ik merk dat mijn knieën even rust nodig hebben en veel meer dan wandelen is hier niet te doen.

Ik zou jullie heel graag de foto´s willen laten zien, want het is hier ontzettend mooi. Je hebt continu het gevoel dat je in een ansichtkaart rondloopt. Maar helaas lukt het niet om mijn foto´s te uploaden. Ik begin langzamerhand spijt te krijgen dat ik mijn laptop niet meegenomen heb. Ik ben een aardig ouderwetse backpacker zonder iPhone, netbook of laptop. Dus jullie moeten nog even geduld hebben. Maar dat geduld zal zeker beloond worden, want zoals ik al zei.. het is hier heel erg mooi!

New York in beeld

Marathon New York: positive energy boost

Verkeerde stand, dus kwaliteit is shit, maar let op de man met de rode trui :)

Empire state of mind

Jeetje, ik voel me als op een brakke maandag na drie dagen Lowlands.. Maar het was het volledig waard! Nog een paar uur en dan vlieg ik door naar Buenos Aires en het leek me een goed moment om eindelijk eens even de tijd te nemen om wat ervaringen met jullie te delen.

New York is overweldigend. En het is niet alleen de stad met z'n geweldige skyline en diversiteit, maar het is ook een bepaalde vibe die er hangt. Mijn beeld van de Amerikanen is positief veranderd, hoewel ik heb begrepen dat het de 'New York bubble' is. Ik heb zoveel leuke gesprekjes gehad met mensen op straat, in de metro en in restaurantjes. M.u.v. SoHo heb ik gemerkt dat mensen altijd bereid zijn om je de weg te wijzen. En aangezien ik keer op keer de verkeerde kant uitloop als ik de metro uit kom is dat erg prettig.

Naast de enorme drukte van Midtown heb je allerlei leuke wijken en parkjes waar je de drukte kan ontsnappen. En aangezien ik - in tegenstelling tot jullie - de hele week een strakblauwe lucht en een temperatuur van rond de 18-20 graden heb mee mogen maken waren die parkjes erg welkom. Gisteren heb ik een geweldige dag gehad fietsend langs de Hudson Riverside. Wow, Amsterdam kan nog wat leren van New York qua waterfronts. Ik vond de Piet Heinkade altijd al vrij troosteloos, maar vergeleken met dit valt het helemaal in het niets.

Nou ja, jullie merken dat ik erg positief ben dus. Maar er is ook een andere kant. Overal zie je daklozen en toen ik een bus door Brooklyn nam viel me de enorme segregatie op. Ik verblijf in Wiliamsburg, white hipster haven in Brooklyn. Maar nog geen 5 minuten later zit je tussen de sociale woningbouw in een volledig zwarte buurt. De huren hier in Williamsburg en in Manhattan zijn enorm hoog, dus alleen toegankelijk voor de 'succesvollen'. Dus als je alleen Manhattan ziet, mis je het volledige plaatje. Ik had graag ook nog naar Harlem gewild, maar zelfs 8 dagen is niet genoeg om alles te zien. Volgende keer!

Hoogtepunten en de moeite waard om te vermelden:
- Fietsen door Brooklyn en Manhattan! Helemaal niet zo eng als het lijkt en een heerlijke manier om de stad te verkennen.
- De marathon van New York. Ietwat labiel door de jetlag kreeg ik echt tranen in mijn ogen hoe de renners werden aangemoedigd (vooral de rolstoelers raakten een gevoelige snaar). Psychiater Bram Bakker nog gespot tussen de renners.
- Williamsburg met al z'n cafe's, restaurants, winkeltjes, vintage. Leuk uitgeweest met couchsurfers Bert en Maja met live muziek en dansen in een bowlingzaal.
- Heerlijk rond dwalen in Greenwich Village en Park Slope (met een eervolle vermelding voor de kapper die mijn pony heeft hersteld).
- The Metropolitan Museum in 1 uur proberen te doen (bijna sluitingstijd)
- Gekke winkels zoals B&H vol met fotografie en videospullen en gerund door heel veel (echt heeel veeeel) orthodoxe joden achter de toonbank.
- New Yorkers zijn gek op gadgets: iPhones, E-readers, iPods. Ik viel dus wat uit de toon.
- Ondanks mijn waterdichte hikingjasje (toerist!) vroegen mensen me heel vaak de weg of welke metro ze moesten hebben.
- 1 celebrity gespot en wel een Nederlandse: Yfke Sturm
- Mijn hostel viel wat tegen qua sociabiliteit. De locatie was wel perfect, 1 stop van Manhattan en het was ook netjes en een soort fijn huisje in New York. Gelukkig via couchsurfing mensen ontmoet en via die mensen weer andere mensen zoals Lynn en Jurre met wie ik een heel leuke avond met impro heb gehad!

En nu is het dus tijd voor Buenos Aires wat dubbele gevoelens oproept. De vorige keer moest ik halsoverkop naar huis met een trieste afloop. Maar het is ook fijn om daar nu weer te zijn met hopelijk een iets positievere afloop. Ik blijf niet zo lang in BA, want ik heb het wel even gehad met grote steden en ik kom er wel weer langs op weg naar Uruguay. Ik ga dus zo snel mogelijk richting Patagonie, waar ik ontzettend veel zin in heb!

Dag lieve allemaal, ik voel me goed en heb er zin an!

(1.ik ga proberen wat foto's te uploaden, maar mocht het niet lukken.. dan volgt dat later)
(2. ivm overzetten van mijn abonnement naar een andere provider wat mis ging en lang verhaal ben ik vanaf morgen tijdelijk mobiel niet bereikbaar)

Hasta el próximo año!

Mijn tas is gepakt, ik ben al ingecheckt voor mijn vlucht en de zenuwen beginnen nu toch echt een beetje te komen. Waarom storten er deze week allemaal vliegtuigen neer en beginnen ze ineens bompakketjes rond te sturen?

Iedereen ontzettend bedankt voor alle lieve berichten, mailtjes, kaartjes en cadeautjes! Mijn tas zit al halfvol met alle geluksbeeldjes, -kastanjes, klompjes en stenen die ik mee sleep. Jammer dat je eerst een jaar op reis moet gaan om te beseffen wat je allemaal achterlaat. Ik verheug me dus alweer op mijn thuiskomst :)

Morgen vlieg ik naar New York. Daar vertoef ik een weekje en zondag 14 november vlieg ik door naar Buenos Aires. Dan ga ik zo snel mogelijk richting Patagonië voordat het hoogseizoen begint. Ik kan niet wachten om daar heerlijk door de bergen te lopen!

Dag lieve vrienden, familie en collega's, ik ga jullie ontzettend missen!

De ultieme reisplaylist

Een goede gelegenheid om eens te kijken of er al iemand mijn blog met belangstelling volgt. Nog maar een kleine twee weken te gaan, dus de laatste maar niet onbelangrijke voorbereidingen worden getroffen. Zoals bijvoorbeeld mijn iPod volplempen met goede muziekjes. Nog niet zo'n makkelijke taak, want wat wel en wat niet (ik heb toch maar niet voor de 160 gb versie gekozen). En daar kan ik jullie hulp natuurlijk goed bij gebruiken. Dus wat is volgens jou de ultieme reismuziek of welk nummer moet ik meenemen en waarom? Reacties zijn welkom!

Route

Ik heb geprobeerd ergens een routekaartje te maken. Hier stonden ook lijntjes in, maar die kan je kennelijk niet naar een andere pagina meenemen. Tips voor een alternatief zijn dus welkom!

FAQ

Wanneer vertrek je?

Op 6 november stap ik om 12:20 in het vliegtuig naar New York. Daar ben ik 8 dagen en daarna vlieg ik door naar Buenos Aires.

Heb je al een route bedacht?

Alleen in globale zin, want naast dat ik al die info uit de reisboekjes simpelweg niet kan onthouden wil ik me ook niet vastleggen aan een strak schema. Het globale schema is:

VS, Argentinië, Chili, Brazilië, Suriname, Colombia, Ecuador, terug naar Colombia en daarna door naar Midden Amerika als er nog tijd is. Ik vlieg uiteindelijk terug vanaf Mexico City.

Ga je alleen op reis?

Ja.

Vind je dat niet eng?

Nee, want je ontmoet veel andere mensen onderweg en ik kan daarnaast ook goed alleen zijn. En ik ben vaker alleen op pad geweest, dus ik weet wat ik kan verwachten. Het grote voordeel is dat je precies kan doen waar je zelf zin in hebt en als je mensen zat bent gewoon weer je eigen weg kunt gaan. Het nadeel is dat je soms je ervaringen niet kunt delen en dat je natuurlijk soms je echte vrienden en familie mist.

Het is natuurlijk niet overal even veilig en daar ben ik me zeker bewust van. Ik probeer daar natuurlijk zoveel mogelijk rekening mee te houden en op mijn intuïtie te vertrouwen. Tot nu toe heeft me dat redelijk goed zonder kleerscheuren (alleen met wat minder spullen) thuis gebracht. Ik ben zelf mijn grootste gevaar, want ik heb de gewoonte overal wel iets te vergeten. Dat heeft nooit heel veel problemen veroorzaakt, alleen mijn paspoort op Kho Phangang achterlaten was wat onhandig.

Spreek je Spaans?

In Argentinië moet blijken wat er nog over is van mijn Spaans. Ik verwacht niet zoveel.. Ik ga daarom gauw weer weer aan de studie en hoop toch een flink woordje Spaans te spreken na een jaar.

Blijf je echt een jaar weg?

Dat is wel de bedoeling, maar als ik er genoeg van krijg dan ga ik daar natuurlijk niet met tegenzin blijven. Of misschien wil ik na een jaar nog steeds niet terug en blijf ik nog wat langer.

Ga je alleen reizen of ook werken?

Ik ben van plan om zowel te reizen als hier en daar te werken. Ik verwacht daar nou niet echt iets mee te verdienen en denk dus ook meer aan vrijwilligerswerk. Ik kan me niet voorstellen dat het leuk is om een jaar lang alleen maar de toerist uit te hangen, want op een gegeven moment zit je hoofd gewoon vol met ervaringen. Daarnaast vind ik het ook wel fijn om iets terug te doen naar de mensen en de landen waar ik te gast ben. Ik ga in ieder geval in Uruguay op een boerderij werken. Lekker terug naar mijn roots met Friese melkschapen, alleen dan aan de andere kant van de wereld :)

Komen er nog mensen je opzoeken?

Een vriendin is het in ieder geval van plan en ik hoop ook echt dat dat lukt! Daarnaast roep ik hierbij iedereen op die nog twijfelt om vooral langs te komen. Altijd goed bij een identiteitscrisis, relatiecrisis of wat voor crisis dan ook. Maar ook bij het ontbreken van crisissen van harte welkom natuurlijk.

Ga je op zoek naar jezelf?

Nee. Daarvoor hoef ik niet naar de andere kant van de wereld, want ik heb mezelf hier al. Maar nieuwe inzichten zijn zeker welkom, alleen niet noodzakelijk.