Patagonische flora (fauna volgt)

Met name de natuur is erg indrukwekkend in Patagonië. Wie de meeste plantennamen raadt krijgt een paar Patagonische schapenwollensokken thuisgestuurd!

Torres del paine

Ik ben alweer een paar dagen terug en Torres del Paine lijkt alweer heel ver weg. Misschien omdat het zo´n andere wereld was. Het was in ieder geval wel zo ongeveer het hoogtepunt van mijn reis tot dusver. En dat terwijl ik niet eens van plan was om de W-trek te doen. De trek heet de ¨W¨ vanwege de W-vorm:

Torres del Paine trekt jaarlijks 120.000 bezoekers. Het is dus niet bepaald een ´into the wild´ ervaring, maar de natuur is zo indrukwekkend mooi dat het me niet echt kon deren. Een verslag van dag tot dag:

Dag 0 - Voorbereiding
Dit was de meest stressvolle dag van mijn reis tot nu toe. We (Magdalena,Wayne en ik) dachten even in een paar uurtjes alles te regelen, maar uiteindelijk zijn we de hele dag bezig geweest en pas om half 1 ´s nachts klaar met inkopen doen, discussies voeren over de inkopen, inpakken etc. In Puerto Natales kan je alles huren, dus tent, slaapzak, matje, stokken, waterdichte broek, kookset en gasbrander gehuurd. Toen boodschappen.. we hadden allemaal weinig geslapen, dus verkeerden in een ietwat geprikkelde staat. En dat levert dus discussies over welke havermoutpap op en de aankoop van noten en gedroogd fruit voor 60 dollar (slaapgebrek = verminderde concentratie). Oeps. Maar goed, we konden er gelukkig om lachen.

Dag 1 - Lago grey - 11 km

Half 8 met de bus na een heerlijk ontbijtje in ons hostel. Na de busrit een kort boottochtje met prachtig uitzicht en gratis koffie. En toen begon eindelijk onze trek. Echter na 1 uur lagen Wayne zijn voeten al open. Hij had schoenen gehuurd, maar dit bleek helaas niet zo goed uit te pakken. Na wat eerste hulp met tape weer verder op pad. Onderweg prachtig uitzicht op de gletsjer plus meer en mooi weer! Na ongeveer 4 uur lopen besloten we te overnachten in een eerder kamp dan het plan was ivm de voetensituatie van Wayne. Daar de typische campingdiscussie over hoe de tent op te zetten en na het eten even een meditatief momentje gehad met een zonsondergang en ijsbergen in het water.

Stokken kwamen zeker van pas

Glaciar Grey

Uitzicht vanaf de camping

Dag 2 - Lago Grey & Lago Pehoe -19 km

Au, my feet hurt

Met frisse moed weer op pad. Flinke wind, dus de stokken kwamen goed van pas. Af en toe pakt de wind je bijna op, zeker met een flinke uitstekende backpack. Ook wat regen, maar de voorzorgsmaatregelen van alles in dubbel plastic inpakken waren nog niet echt nodig. Na ongeveer 3 uur lopen waren we weer bij het beginpunt van de vorige dag. Hier moest Wayne de handdoek in de ring gooien want er was weinig meer van zijn voeten over. En dus moesten Magdalena en ik het met z´n tweeën rooien en dus ook alles met z´n tweeën dragen. Maar dit viel me uiteindelijk alles mee. En een goede reden om alle koekjes en chocola zo snel mogelijk op te eten. Na nog een paar uur lopen aangekomen in Campamento Italiano en een mooi plekje tussen de bomen gevonden. Magda had met haar charmes vrienden gemaakt met de parkranger en dus zaten we ´s avonds ipv buiten te kleumen lekker binnen met een warm kopje thee. 

Ons huisje voor 5 dagen




 dag 3 - Valle del Frances - 21 km

We konden de dag beginnen zonder onze backpack met een hike in de Valle del Frances. ´s avonds had ik al een soort onweergeluid gehoord. De volgende dag ontdekte ik dat dit geen onweer is, maar het geluid van lawines die je tijdens de wandeling regelmatig naar beneden zag komen (op veilige afstand). Een super mooie wandeling omringd door bergen en voor het eerst sneeuw (maar wederom acceptabel weinig). Daarna het laatste stuk met onze backpack richting refugio Los Cuernos langs een mooi meer en onderweg weer variërend van stralende zon tot regen en sneeuw. Onze tent kreeg een mooi plekje met uitzicht op het meer en we trakteerden onszelf op een maaltijd in de refugio, mjam! En voor het eerst een flink koude nacht en dus met al mijn kleren aangeslapen.

Valle del Frances

Gletsjer waarvan de lawines regelmatig naar beneden kwamen

Na zonneschijn komt regen

Kip heeft nog nooit zo goed gesmaakt en daarom trek ik zo´n raar hoofd denk ik.

Dag 4 - Lago Nordenskjild - 18 km

Magdalena en ik deden iedere dag een poging om ´op tijd´ te vertrekken, maar aangezien we uit hetzelfde hout zijn gesneden waren we iedere dag ongeveer de laatsten die op pad waren. Maar dit heeft ook zo zijn voordelen, want je hebt het pad zo ongeveer voor jezelf en het is tot 11 uur donker, dus je hebt toch alle tijd. Deze dag was voorspeld als de zwaarste dag en dat was het ook. Flink steil klimmen terwijl je de kilometers van de vorige dagen in je benen voelt en de backpack steeds zwaarder lijkt te worden. Maar omdat het uitzicht zo prachtig (waarom kom ik steeds op het woord prachtig uit?) is vergeet je de moeheid snel. Wederom een heerlijke dag met veel zon (we hadden echt heel veel geluk met het weer). Uiteindelijk Campamento Torres bereikt. Daar wederom vrienden gemaakt met de parkranger. Ditmaal stond rum op het menu. En het was hier nog kouder, dus fijn om lekker warm binnen te zitten en een goede gelegenheid om mijn spaans te verbeteren.

Beetje laat welkomstbord
na vier dagen toch?

Dag 5 - Torres - 10 km

Hoewel iedereen een eigen route met eigen planning loopt staan veel mensen deze dag om 4 uur op om de zonsopgang te zien waarbij de Torres (torens) soms rood kleuren. Aangezien het sneeuwde, er al 3 wk niets rood te zien was geweest en het betekende dat je in het donker een berg op moest klimmen en last but not least je om 4 uur moest staan liet ik dit maar aan me voorbij gaan. Magdalena durfde het wel aan en heeft daar 3 uur op me zitten wachten terwijl ik beneden op haar zat te wachten met warme havermoutpap. Uiteindelijk om 7 uur naar boven geklommen waar ik halverwege het pad kwijt raakte. Ik had begrepen dat het letterlijk klimmen was, dus hoewel ik het nogal eng en steil vond dacht ik dat dit het juiste pad was. Tot ik een paar mensen 50 meter beneden me rustig over een pad zag lopen, terwijl ik dus met handen en voeten naar boven aan het klauteren was. Toen ik eindelijk bij de Torres was, had ik een magisch momentje, want iedereen van de zonsopgangploeg was inmiddels vertrokken en de grote horde was nog niet gearriveerd. Dus ik had deze highlight helemaal voor mij alleen. Daarna weer naar beneden waar Magda op me wachtte bij de tent. Vervolgens iets te relaxed mijn tweede ontbijt gegeten, toen we erachter kwamen dat het al veel te laat was en we op tijd terug moesten zijn voor de bus naar Puerto Natales. Dus letterlijk 3 uur naar beneden gerend (au zeiden de knietjes) en de hele busreis terug lekker geslapen. Aangekomen in Puerto Natales wachtte Wayne op ons met een heerlijke stoofschotel. Ik had nog grootse plannen om flink dronken te worden en de stad onveilig te maken, mar daar kwam natuurlijk weinig meer van. 

Steil pad naar boven (in dit geval naar beneden)

De ´Torres´

Torres en een kleine nietige Mayke

Vallei met ons pad aan de linkerkant

We made it! 

Ik vraag me af of er nog iemand is die tot zover heeft doorgelezen. Het is al met al een heel verhaal geworden. Maar ik hoop jullie hiermee een beetje mee te kunnen nemen in wat voor mij dus echt een hoogtepunt was. Zo heerlijk om vijf dagen in de natuur te zijn. Ik besefte daar dat eigenlijk al mijn hoogtepunten van mijn reizen dit soort treks zijn geweest. En Torres del Paine is echt ontzettend mooi: gletsjers, bergen, meren, prachtige bloemen en planten. Ik was van tevoren wat argwanend, omdat er zoveel mensen naar toe gaan, maar dat is simpelweg verdiend omdat het buitengewoon mooi is. Magdalena bleek ook een uitstekend wandelmaatje die al improviserend de heerlijkste maaltijden bereidde (pasta con cuatro cuesos met paella). En ik heb havermoutpap herontdekt. 

In mijn reisverslag zit nu een kort gat tussen Ushuaia en Torres del Paine, maar dat haal ik later wel in. Ik heb op picasa (zie link rechts) een hoop nieuwe foto´s geplaatst van Argentinië en Chili. Morgen ga ik voor het eerst hier in Patagonië ietwat van de gebaande paden af (ik reis inmiddels weer alleen). Ik vlieg naar een plaatsje Coyhaique waar ik twee dagen blijf. 24 december neem ik dan een boot naar Puerto Montt om vanaf daar naar het eiland Chiloë te gaan en daar hopelijk een gezellige kerstavond te vieren. Ik had van tevoren niet zo´n positief beeld van Chili, maar het valt me alles mee en is eigenlijk heel erg leuk. Iedereen is in de kerstsfeer en overal hoor je kerstliedjes en de dorpjes hebben hier een meer authentieke, ruige uitstraling dan de dorpjes in het Argentijnse Patagonië. Ook merk ik dat ik nu echt helemaal in het reisritme zit. Het voelt niet meer alsof ik net begonnen ben en mijn Spaans gaat ook met sprongen vooruit. Ik geniet dus nog steeds, zie maar:

Een kerstgroet uit Chili

Je zou zeggen wanneer je op reis bent je alle tijd van de wereld hebt om rustig een leuk verhaal te schrijven. Maar het tegendeel is waar. Ik ben al dagen van plan een blog te posten, maar het kwam er simpelweg niet van. Zelfs niet nu ik ben gezwicht voor het gemak.. en een netbook heb gekocht. Maar goed, nu zittend op mijn stapelbedje eindelijk wat tijd vrij gemaakt om jullie bij te kunnen praten over mijn avonturen.

Op dit moment ben ik in Puerto Natales in Zuid Chili. Morgen ga ik mezelf op de proef stellen, want dan start mijn vijf-daagse trek in Torres del Paine. Gisteren een korte uitleg gehad die ongeveer op het volgende neer kwam: het is koud, het is nat, het is zwaar maar het is het uiteindelijk allemaal waard. Sinds een week reis ik samen met Magdalena en Wayne (en een derde persoon die inmddels afgehaakt is wat we niet heel erg vinden) en samen met hen ga ik dus vijf dagen hiken en kamperen in de bergen. Nou ja.. jullie horen wel hoe het me is vergaan.

Maar eerst even terug naar El Chaltén waar ik mijn laatste bericht schreef. Achteraf heb ik spijt dat ik daar niet wat langer ben gebleven, maar hopelijk haal ik dat hier weer in met vergelijkbaar natuurschoon. Na El Chaltén was het tijd voor El Calafate. El Calafate is toeristenbestemming nr 1 in Patagonië vanwege de gletsjer Perito Moreno. Eén en al afritsbroeken en goretex. Het is hier allemaal behoorlijk toeristisch, maar El Calafate was toch wel het summum en ik voelde me er dus niet helemaal thuis. Met twee Amerikaanse jongens die ik in El Chaltén had ontmoet de gletsjer bezocht. De gletsjer ziet er uit alsof hij speciaal neergelegd is om van te kunnen genieten. Misschien had ik iets te hoge verwachtingen - enorme afbrekende ijsbergen - of misschien lag het aan het enorme toeristische gehalte van het alles maar het viel me toch wat tegen. Perito Moreno was prachtig, maar soms lijkt het niet echt binnen te komen en is het niet meer dan prachtig. En dan is een uitgestorven dorpje wat je onderweg tegen komt indrukwekkender. Maar goed, de gletsjer samen met de vele biertjes met de Amerikanen maakten El Calafate toch een leuk intermezzo.

En daarna verder naar Ushuaia wat zichzelf tot meest zuidelijke stad van de wereld heeft gedoopt. Wat feitelijk niet waar is, maar desalniettemin trekken ze er veel toeristen mee. Ik ging naar Ushuaia met een tussenstop van een nacht in Rio Gallegos. Ik waaide er bijna weg met backpack en al. Verder niet noemenswaardig. Om vanaf daar naar Ushuaia te komen moest ik twee keer de grens oversteken. Van Argentinie naar Chili en daarna weer Argentinië in. Dat was mij een beetje ontgaan, dus lekker onvoorbereid reisde ik met al mijn kruiden, pasta, olie, fruit en groenten richting Chili waar het verboden is om dit alles in te voeren. Vervolgens netjes aangegeven, maar niemand die er om vroeg, dus uiteindelijk semi legaal mijn etenswaren Chili in en uit gesmokkeld (ondanks het twee keer scannen van mijn backpack).

Perito Moreno gletsjer @ El Calafate

Alweer een heel eind gereisd!

Toen ik aankwam in Ushuaia was ik even reismoe. Moe van dezelfde gesprekjes ´Hey, how you´re doing, where are you from, where are you going, bla bla bla bla´ en van steeds opnieuw een plek verkennen en leren kennen. Van eenzaamheid dus geen sprake, eerder een gebrek aan rust en privacy. Ik maakte me wel even zorgen, want zo lang ben ik nog niet onderweg en ik heb nog een lange tijd te gaan dus als ik het nu al zat was... Gelukkig was het na een dag eenzame opsluiting weer over en heb ik me met hart en ziel weer in het backpackers leven gestort. Hierover (backpackers) de volgende keer meer overigens. Ushuaia vond ik een fijne, maar rare plek. Het winkelaanbod is duidelijk afgestemd op de grote cruiseschepen die er aanleggen op weg naar Antartica, maar zonder de cruisepassagiers is het winkelaanbod wat buiten proportie. Maar de setting is prachtig aan het Beagle kanaal en de bergen op de achtergrond. In Ushuaia weer lekker gewandeld, met een auto Vuurland verkend en met een boot het Beagle kanaal doorkruisd. Veel dieren en bijzondere bloemen en planten gezien (foto´s volgen later). Ook het museum van de Yámana idianen bezocht. Indrukwekkend om de historie van dit gebied te verkennen. Het gebied werd voorheen bevolkt door de Yámana die best logisch bedacht geen kleren droegen omdat ze toch continu nat zouden worden. Maar wel een gek contrast met alle toeristen in hun wind -en waterdichte outdoorkleding. Want zoals ze zeggen in Ushuaia ´the weather is crazy here´, zoiets als ´same same but different´ in Thailand. Je kan er regen, wind, zonneschijn en sneeuw in één dag hebben. Maar er zijn vrijwel geen indianen meer te vinden in het gebied, zoals eigenlijk in heel Argentinië. Ik ben ook nog een avond terecht gekomen op een lokaal tangofestijn wat me deed denken aan een Argentijnse versie van het dorpsfeest in Haskerdijken. Jong en oud enthousiast meezingend met de Argentijnse tangozanger Alberto Podesta begeleid door prachtige tangodansers.

Tierra del fuego

Na Ushuaia met mijn reisgenoten vertrokken naar Punta Arenas in Chili, een verrassend mooi stadje. Vooral mooi door de koloniale gebouwen die herinneren aan de tijden dat Punta Arenas nog een belangrijke doorvoerhaven was, voordat het Panamakanaal geopend werd. Vanuit Punta Arenas met de auto (ik heb al heel wat kilometers gereden hier) naar het park Pali Aike gegaan. Een soort vulkanisch niemandsland wat me deed denken aan Mordor uit Lord of the Rings. De parkranger waarschuwde ons vooral uit de buurt van de puma met pups te blijven want 100 % kans op een aanval. Oke....Ik keek dus regelmatig even over mijn schouder. Prachtige omgeving waarbij we wandelden tussen de guanaco´s (familie van de lama) en de Zuid Amerikaanse versie van de struisvogel (naam even kwijt). En we waren zo goed als de enige bezoekers van het park, wat ook wel fijn is na alle drukte overal.

Tierra del fuego

En nu dus in Puerto Natales waar ik morgen ga beginnen aan de ´W-trek´ van vijf dagen in Torres del Paine. De meeste mensen weten dat ik niet bepaald de meest sportieve persoon ben, dus ik vind het een beetje spannend. Maar mocht het echt niet gaan, dan kan ik halverwege afhaken. Maar zolang mijn knieën het volhouden, ga ik er zeker voor.

Ik zal in het vervolg iets vaker schrijven, want ik merk dat een aantal details toch verloren gaan die eigenlijk interessanter zijn dan de grote lijnen. Dus een insiderstory over backpacken komt eraan plus een ooggetuigenverslag van de W trek. En daarnaast nog heel veel mooie foto´s.

Ik heb wat mailtjes gekregen dat het onduidelijk is hoe je kan reageren op mijn blog. Daarom nog een korte uitleg (voel je niet verplicht natuurlijk):

- klik op reageer of .. reacties

- typ een bericht in het vak rechtsonder

- als je geen google account heb kun je kiezen voor anoniem of je naam invullen bij Naam/URL

Nu is het tijd om de laatste voorbereidingen te treffen en hopelijk valt er niet weer zoals vannacht iemand uit het stapelbed bovenop mij midden in de nacht. Patagonië is helemaal wat ik er van verwacht had: ruig, desolaat, duur, winderig, toeristisch, prachtig, indrukwekkend en spectaculair! 

Ik heb de kerstman gevonden. In Ushuaia. En hij doet aan recycling.