Levenslessen op de boerderij

Er is alweer een einde gekomen aan mijn verblijf op de boerderij en ik kan terugkijken op drie intense weken. Al in Nederland had ik me voorgenomen om een aantal weken te werken op La Vigna, een biologische schapenkaasboerderij in combinatie met een hotel. Een kans om mijn jeugd te herleven, mijn jeugd op de boerderij die we helaas moesten verlaten toen ik 9 jaar oud was. Maar dergelijke verwachtingen zijn helaas gevaarlijk. Natuurlijk zou ik hier niet terug kunnen vinden waar ik zulke goede herinneringen aan heb omdat het simpelweg niet dezelfde plek is. En omdat iets nooit hetzelfde zal zijn als het misschien in je herinneringen is geworden. Iets wat helaas ten einde is gekomen en je dus niet meer kunt herleven.

Mijn huisje @ La Vigna

Het hotel

Skiepkes

Aangekomen op La Vigna bleek al snel teleurstelling nummer één. De schapen worden niet meer gemolken of geschoren, dus was er eigenlijk simpelweg weinig te doen met de beesten behalve ze elke ochtend naar buiten brengen en ´s middags weer naar binnen brengen wat de vast taak is van Alex, een man van 70 en voormalig eigenaar.  Ok.. prima, ik kan er in ieder geval naar kijken en ze horen en ruiken. Dat is ook best wat waard. Het merendeel van het huidige werk bleek in het hotel te zijn. Niet helemaal waar ik hiervoor gekomen was, maar goed.. ik heb altijd met veel plezier gewerkt in de horeca dus ik besloot me open op te stellen, bereidwillig alles aan te pakken. Dus mijn ochtenden bestonden uit het klaarmaken van het ontbijt en de gasten verwelkomen in de ochtend.

Panda in actie 

La Vigna wordt gerund door een jong Argentijns stel die hun droom hier verwezenlijkt hebben. Een leven op het platteland temidden van de natuur waar ze vrienden en familie kunnen verwelkomen met uitgebreide diners, kunst en de prachtige omgeving van Uruguay. Dit is langzamerhand uitgegroeid tot een klein hotel, een boerderij met 200 schapen en een flinke moestuin. Al met al een prachtige plek met gekke details,mooie architectuur en heerlijk eten.

Naast mijn werk in het hotel werkte ik ´s middags op de boerderij wat varieert van pecorino kazen schoonmaken, verfklusjes, onkruid wieden, groenten zaaien en plukken in de moestuin en .. misschien wel de leukste klus: Panda de bordercollie trainen met de schapen. Maar helaas bleek al snel dat er weinig tijd over bleef voor mijn werk op de boerderij omdat het hotel een groot deel van mijn tijd in beslag nam. Dit in combinatie met het feit dat ik me niet op mijn gemak voel bij de eigenaar heeft me doen besluiten eerder te vertrekken dan gepland. Agustin, de eigenaar is een gepassioneerde man, maar met name voor zijn eigen zaken. Toen ik hier enthousiast aankwam en vertelde over de boerderij van mijn ouders was er weinig interesse. Na een aantal weken is hierin weinig veranderd en weet hij eigenlijk weinig meer van me dat ik graag in de moestuin werk, ik een jaar reis en gek ben op Panda. Ik was van plan om vandaag te vertrekken, maar gisteren bleken de eigenaren ineens vertrokken voor een paar dagen, zonder mij in te lichten of gedag te zeggen. Ik had geen zin om nog een avond alleen op de boerderij te blijven, dus heb mijn spullen gepakt en ben naar Colonia vertrokken. Jammer om zo te moeten vertrekken. Vanavond logeer ik echter bij mijn collega Alicia wiens gastvrijheid veel goed maakt.

La Huerta oftewel de moestuin

Rucola in wording

In actie in de moestuin

Alex die ´s ochtends de schapen naar het land brengt

Maar ondanks de teleurstellingen ben ik er in geslaagd er het beste van te maken en heb ik het gezien als een kans om me te verdiepen en te ontwikkelen in een aantal zaken die al langer op mijn verlanglijstje stonden. Al met al kijk ik dus toch positief terug op mijn tijd hier en zal het zeker iets zijn waar ik nog vaak aan terug zal denken. Ik ben begonnen met yoga en meditatie, heb veel geleerd over tuinieren, heb allerlei geweldige gerechten uit mijn mouw geschud en leren improviseren met het eten wat de boerderij je op dat moment biedt, continu Spaans gesproken wat dus flink verbeterd is, veel nagedacht over verleden, heden en toekomst en simpelweg genoten van de prachtige omgeving en alle dieren op de boerderij. Ook heb ik een aantal geweldige mensen hier ontmoet. Rachel, een Engelse, met wie ik een week lang mijn huisje gedeeld heb, bleek een geweldige huisgenoot van wie ik veel geleerd heb en ik geloof dat ik nog nooit zoveel met iemand heb besproken in zo´n korte tijd. Alicia, mijn collega in het hotel, één van de liefste mensen die ik ooit ontmoet heb en bij wie ik het verjaardagsfeestje van haar tweeling heb bijgewoond en die me een prachtige wollen sjaal heeft geschonken. En Panda! Alleen is dat geen mens, maar een hond. Wat zal ik haar missen. Na een paar dagen mocht Panda bij mij komen wonen en sindsdien is ze niet meer van mijn zijde geweken. Af en toe voelde het alsof ik de reïncarnatie van onze hond Biko bij me had.

Vriendinnetje Alicia

Vriendinnetje Panda

Vriendinnetje Rachel en de beestenboel

Lamsvlees met groenten uit de oven, mjam!

Het heeft me doen realiseren hoeveel ik hou van het platteland en hoe belangrijk de simpele dingen des levens zijn. Misschien klink ik nu als een hippie die het licht heeft gezien, maar eigenlijk waren het zaken die ik altijd al wist maar waar ik nog eens opnieuw aan herinnerd ben. En ik ben nog steeds dezelfde Mayke. Ik kijk stiekem best uit naar feestjes met veel drank op het strand en winkelen in Montevideo. Maar ik wil zeker nog een keer gaan ´wwoofen´ (vrijwilligerswerk op biologische boerderijen), maar hoop dan op meer boerderij en meer warmte. De komende weken staan de kust van Uruguay, het zuiden van Brazilië, Foz de Iguazu (heel veel watervallen) en een stukje Paraguay op het programma. En 5 april vlieg ik naar Colombia! En daar heb ik heeel veeel zin in!

Maatjes voor het leven

Misschien geen afscheid van de eigenaren, maar wel een mooi afscheid van Pachamama

Chau amigos y amigas. Los extraño mucho pero estoy disfrutandome mucho tambien!

Van stad naar platteland om via de stad terug te keren op het platteland

Nou, ik heb het razend druk op de boerderij waar ik inmiddels werk en aangezien de meeste mensen toch liever foto´s kijken dan lange verhalen lezen wederom een beeldverslag. Ik heb me een week even wat minder gevoeld. Een beetje somber, moe van het reizen en voor het eerst een beetje heimwee en twijfels over mijn voornemen om een heel jaar weg te blijven. Maar zoals ik inmiddels weet kan dat snel veranderen bij mij en inmiddels geniet ik volop van het platteland. Ik werk 6 dagen per week, ongeveer 6-8 uur per dag. Daar krijg ik een heel mooi huisje voor terug, gezelschap van border collie Panda en eten en drinken zoveel ik wil. Máár wat de boerderij ons biedt (en een beetje extra). Dus mijn dieet bestaat momenteel uit heel veel schapenkaas, groenten, fruit, kruidenthee en lamsvlees. Al met al niet verkeerd. Oh ja.. ik ben inmiddels gearriveerd in Uruguay. Voor de googlemappers in Colonia Valdense om precies te zijn. En ik werk hier: www.lavigna.com.uy

Route van Chili naar Argentinië

Gaucho aan het werk op de pampas

De pampas in Argentinië waar ik twee dagen heb gelogeerd (via couchsurfing)

Hoooi

Ik heb veel nieuwe vrienden gemaakt zoals jullie zien

En empanadas leren maken!

In Mendoza te fiets de wijngaarden verkend

En natuurlijk wat wijn weg geslobberd 

Carnaval in Buenos Aires 

Hopelijk worden broers en consorten nu heel jaloers. Uitzicht op de hooli´s van Boca.

Al vlagdragend (van de hooligans) werden we (Ruben, zijn vader en ik) het stadion ingesmokkeld.  

Hereniging met vriendin Magdalena met wie ik de W-trek heb gelopen

Vlees, vlees, vlees.. welgeteld 3 barbecues in één week

En zij waren er twee jaar later nog steeds!

Chile

Na twee maanden heb ik gisteren Chili verlaten. Twee maanden en dat terwijl ik Chili eigenlijk nauwelijks in mijn reisplannen had opgenomen. Omdat het het meest westerse land in Zuid Amerika is had ik er geen hoge verwachtingen van. Misschien juist wel daarom is het me hier enorm goed bevallen en laat ik Chili dus ook met pijn in mijn hart achter. Ik heb opnieuw gemerkt dat één van de leukste aspecten van reizen voor mij het ontdekken en ´kennen´ van een land is. En meestal begin je het na zo´n zes weken allemaal een beetje te begrijpen. Een beetje, want om een nieuw land echt te kunnen begrijpen is zes weken natuurlijk nooit genoeg. Maar ik denk dat het genoeg is om jullie een klein inkijkje te geven.

Voor wie het nog niet wist: dit is de Chileense vlag

Ik bekeek in Valparaíso een aflevering van de vpro serie ¨Beagle, in het kielzog van Darwin¨ (zeker een aanrader en online te bekijken mocht je het gemist hebben op tv) over Chili en daaruit bleek dat Darwin hetzelfde gevoel had als ik hier heb in Chili. Je zit recht boven, naast, op, in de elementen en de kracht van moeder aarde die over miljoenen jaren het landschap hier gevormd heeft. Dit werd me natuurlijk nog eens flink duidelijk gemaakt door de aardbeving in Púcon, maar ook wanneer ik naar de Stille Oceaan kijk met z´n enorme golven, naar de Andes of naar een krater met suisend lava. Een groot contrast met ons moderne, gecultiveerde kikkerlandje.

Volcano Osorno @ Puerto Varas

Torres del Paine

Chiloë

Pali Aike

Waterval @ Pucon

Cajon del Maipo

Lava kanaal @ Pali Aike

Naast het prachtige landschap wat continu veranderd als je van het Zuiden naar het Noorden reist, ben ik erg enthousiast over de Chilenen. Dé Chileen bestaat niet, zoals Maxima gezegd zou hebben. De Chileense populatie is een potpourri van allerlei invloeden met een vrij recente instroom van immigranten. In het merengebied zijn met name de Duitsers goed vertegenwoordigd en zie je naast empenadas overal kuchen aangeboden. En ik heb me het Duits Chileense bier¨Kunstmann´ goed laten smaken. Veel mensen die ik ontmoet heb lijken ook vrij dichtbij Europese voorouders te hebben. Volgens mijn Spaanse leraar benadrukt men dit ook graag, liever dan een Spaanse of Indiaanse afkomst. Van de inheemse bevolking is helaas weinig meer over en degene die er nog zijn leven vaak in slechte omstandigheden. De Chilenen hebben overigens de reputatie de saaiste mensen van Zuid Amerika te zijn. Ik geloof dat ik het wel prettig vind dat ze iets bescheidener zijn dan de Argentijnen en tegelijkertijd zijn ze weer een stuk socialer dan b.v. de Bolivianen die erg verlegen en afstandelijk zijn. Op een paar uitzonderingen na heb ik alleen maar goede ervaringen gehad en waren mensen altijd behulpzaam en vriendelijk. Maar goed, dat schijnt ook te maken te hebben met mijn blauwe ogen en blonde haren. Ik ben heel blij dat ik ben gaan couchsurfen, want ik heb een aantal super leuke mensen hierdoor ontmoet die ik hopelijk nog eens terug zie. Het heeft mijn verblijf in Chile zeker verrijkt!

Chili is rijk en heeft een goede economie. Het lijkt zich sneller hersteld te hebben van het dictatoriale regime dan Argentinië. Tegelijkertijd is het verschil tussen arm en rijk enorm. Op de ´economic inequality´ ranglijst scoort Chili slechter dan Peru, Mexico en Argentinië. Als toerist is het makkelijk alleen de succesvolle kant van Chili te zien, maar er bestaat ook een andere kant. Aan de ene kant zie je enorme villa's in ´gated communities´ en 500 meter verder woont een gemeenschap omsloten door een muur zonder riool en electriciteit. Wat dat betreft heeft het land nog een lange weg te gaan.

Eten, ook niet een onbelangrijk element in mijn verblijf hier. Ik heb helaas er wat kilo´s bijgegeten en beschouw dat maar als een compliment voor de Chileense keuken. Ik vind zeevruchten een raar woord, maar ik geloof dat dat toch het woord is dat ik hier moet gebruiken aangezien dat is wat de pot hier graag schaft. Mijn vader had hier de tijd van zijn leven (hmm..) gehad met alle mosselen, schelpen en alle andere gekke dingen die ik op mijn bord ben tegen gekomen. En ik overweeg serieus een carrière switch. Ik begin mijn eigen empanada toko in Nederland. Mjam mjam, ik heb nog steeds niet alle smaken uitgeprobeerd maar ik kan er geen genoeg van krijgen. De empanadas hier zijn enorm in vergelijking met die in Argentinië. Wat iedereen inclusief mijzelf altijd verbaast is de koffie cultuur hier in Zuid Amerika. Of eerder het gebrek eraan. Oploskoffie is de norm. Maar dat wordt gelukkig dan weer gecompenseerd door de vele verse jugo´s (verse fruitsapjes) die je overal kunt krijgen. En niet te vergeten pisco sour, de nationale cocktail!

Cochayuyo: een zeewierdelicatesse die ik aan me voorbij heb laten gaan

Kunstmann brouwerij in Valdivia

Worst + brood = choripan = heel lekker

Paila Marina: soep met heel veel ondefinieerbare dingen

Chili was dus al met al een leuke verassing waarvan er hopelijk nog meer gaan komen. Want ik denk dat ik het met name zo waardeer omdat het Zuid Amerika is wat toch echt mijn hart heeft gestolen. Het is Westers, maar tegelijkertijd heeft het de typische (en soms rare) dingetjes die het interessant maken. In Valparaíso hoorde ik iedere dag de drumsolo´s van de mannetjes die gastanks rondbrengen. Om te laten weten dat ze er aan komen, drummen ze op de gastanks. Daar werd ik iedere keer weer blij van. Iets wat ik na twee maanden nog steeds niet begrijp, is het feit dat ze 5 mensen nodig hebben om 1 ding te verkopen. Een paar dagen geleden wilde ik shampoo kopen. Eerst is er een meisje die de shampoo aangeeft, vervolgens betaal je de shampoo bij een ander persoon die je een bonnetje geeft, met dat bonnetje kan je uiteindelijk je shampoo ophalen. Dit systeem heb ik overigens ook in een bar meegemaakt, dus voordat je je biertje hebt ben je een kwartier verder.

Altijd overal straathonden

De melkboer

Muziek en Chileense mannetjes @ Valparaiso

Peace y´all

Schaakmannetjes @ Santiago

Straatveger @ Santiago

Mijn laatste avond in Chili werd ik nog getrakteerd op een gezellige avond met wijn en hapjes door Judith en Waldo, mijn huisbazen. Judith begon al bijna als een tweede moeder te voelen en zoals moeders zijn, kreeg ik dus een gesmeerd boterhammetje mee voor in de bus. Hopelijk zie ik ze nog eens terug. En nu ben ik weer in Argentinië waar ik toch ook alweer heel erg van geniet. Weer van alles om te verkennen en ontdekken!

Afscheidsborreltje in Valparaíso met huisgenoot Temu en mijn ´huisbazen´

La vida en Valparaíso

Dit wordt een beetje een gek verhaal, want ik wilde een zeer enthousiast relaas houden over mijn verblijf in Valparaíso. Maar helaas is me gisteren iets overkomen waardoor ik juist tegenovergestelde gevoelens kreeg bij deze plek. Gisteravond gingen Sine, een Deense vriendin, en ik wat drinken in ons lieflijke buurtje toen ineens drie jongens opsprongen en aan onze tassen begonnen te trekken. We begonnen enorm hard te schreeuwen en omdat de jongens niet erg sterk en erg langzaam waren lukte het om onze tas vast te houden. Na een strubbeling van zo´n 20 seconden renden de jongens weg ´de nacht in´. Meteen kwamen vanuit alle hoeken en gaten bezorgde omwonenden wat erg fijn was. Twee jongens zijn er nog achterna gerend, maar zonder succes. Het was vreemd, want ik heb me steeds heel veilig gevoeld in mijn eigen buurt in tegenstelling tot de rest van Valparaíso die helaas ook een slechte reputatie heeft op dit vlak. Maar goed, het was niet erg gewelddadig en ook nog mislukt, maar ik voelde me toch wel even flink kut. Vooral door het besef dat het na Chili alleen maar onveiliger wordt. En de dag ervoor had een jongen ook al een zeer amateuristische poging gedaan om mijn portemonnee uit mijn tas te vissen in de bus.

Maar ik heb nog maar twee dagen te gaan en dan verlaat ik Valparaíso. Zaterdag vertrek ik naar Mendoza in Argentinië om via de Pampas en Buenos Aires door te reizen naar de schapenkaasboerderij in Uruguay waar ik een maand ga werken en hopelijk mijn extra kilo´s weer kwijt raak. Ik ben na vier weken ook wel weer klaar om verder te gaan en heb zin om weer een nieuw land te verkennen! Maar wat heb ik zoal uitgespookt de laatste tijd?

Spaans!
Ik heb vier weken vijf dagen per week drie uur per dag les gehad van Alonso. Ik had misschien iets te hoge verwachtingen, aangezien ik dacht dat ik hierna perfect Spaans zou spreken. Helaas is dat nog niet het geval. Ik heb heel veel grammatica en vocabulaire geleerd, alleen is het op dit moment nog een grote chaos in mijn hoofd. Ik heb de ingrediënten, maar kan er nog niet mee koken. Maar ik kan wel een krant lezen, in het Spaans chatten met mijn Chileense vrienden en een tandarts bezoeken die geen Engels spreekt. Dus eigenlijk kan ik al heel veel. Ik loop alleen tegen mijn eeuwige perfectionisme aan, dus wanneer ik accepteer dat het tijd nodig heeft komt het vast allemaal goed!

Valparaíso
Valparaíso is een stad to love or hate. Het is vies, slecht onderhouden en ietwat onveilig. Maar het is ook romantisch, cultureel, charmant, vol met kunst en pittoresk. Ik hou wel van het ongepolijste, dus ik voelde me hier prima thuis. Valparaíso was tot de aardbeving van 1906 het financiële centrum van Chili, heeft een rijk verleden als havenstad en staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO.. Het staat dus vol met prachtige gebouwen, alleen moet je door het verval heen kijken om die rijke historie te zien. De stad bestaat uit cerros (heuvels) en el plan (het centrum) beneden aan het water. De cerros zijn kriskras zonder enig stedebouwkundig plan bebouwd met huizen waardoor je uren kunt dwalen in steegjes en kleurrijke straten en op en neer kunt reizen met ascencores (een soort lift).  De stad heeft een grote aantrekkingskracht op kunstenaars, dichters en andere kunstzinnigen en is dus vol met straatkunst en er zijn continu culturele festivals. Helaas zijn ze hier niet erg logistiek aangelegd, dus je hebt al gauw een dagtaak om die festivals daadwerkelijk te vinden.

Ik heb veel vrienden gemaakt, zoals diverse straathonden die me graag een middagje vergezelden tijdens mijn struintochten door de cerros. Of de groenteman die iedere dag een poging deed om een afspraakje met me te maken, helaas voor hem zonder succes. Ook mijn huisbazen bleken super lieve mensen en geduldig genoeg om mijn hakkelende Spaans voor lief te nemen. Maar ook oude bekenden kwamen voorbij. Erg leuk was dat Ruben uit Amsterdam langs kwam samen met zijn vader! Na een tijdje begon mijn sociale leven zijn tol te eisen en kreeg ik keelontsteking, dus heb ik de kroegen en mijn vrienden even moeten laten voor wat het was.

Cerro in Valparaíso

Vorm van transport hier: ascensor

Eén van de vele muurschilderingen

Cerro Concepcion

Valle del Elqui
Samen met Jérome, de Chileense Hollander, heb ik een weekend doorgebracht in de Elqui vallei. Een prachtige groene vallei vol met wijngaarden, te midden van droge bergen. Ik wilde er graag heen om een observatorio te bezoeken waar je kan leren over de sterren en allerlei planeten door de telescoop kunt bewonderen. Er zijn vele observatorios in de vallei, omdat het er bijna altijd helder is. Bijna inderdaad, want op de dag dat wij gereserveerd hadden was het bewolkt dus dat avontuur ging niet door. Maar zonder een telescoop en met een piscola (Nationaal drankje Pisco met cola) kan je ook prima sterren kijken. We sliepen op een prachtige camping waar ik de enige gringa was en kon ik even proeven aan de Chileense manier van vakantie vieren. Die Chilenen houden wel van een feestje en kunnen heel goed vals zingen zonder enige gene. Zondag nog een prachtige paardrijtocht gemaakt door de bergen. Of het nu de magnetische krachten waren in de vallei of het goede gezelschap, ik kwam zeer ontspannen en een dag later dan gepland weer terug in Valparaíso. Ik moest helaas afscheid nemen van Jérome die vakantie ging vieren in het noorden, maar wie weet zien we elkaar nog eens terug in Nederland of elders.

Uitzicht vanaf mijn paardje in de bergen

Pisco in de maak

El valle del Elqui

Crea bea Jérome @ onze camping

Festival de las artes & Ritoque
Het weekend daarna kwam Tomás uit Santiago me opzoeken, omdat er een groot festival in Valparaíso was. Ondanks de logistieke drempels veel mooie dingen gezien en grappig om met Tomás door de stad te lopen waarbij hij bij elk gebouw wel een persoonlijke anekdote had (zijn grootvader was de gouverneur van Valparaíso). De volgende dag gingen we samen met Deense Sine paardrijden in Ritoque, een uur buiten Valparaíso. Wow, dat was de mooiste rit die ik tot nu toe heb gemaakt in Zuid Amerika en daarbij reken ik mijn vorige reis ook mee. Door zandduinen en over het strand met een heerlijk paardje. De eigenaar vertelde me dat ze regelmatig vrijwilligers hebben en was onder de indruk van mijn paardrijkunsten, dus mocht de schapenkaasboerderij tegenvallen dan heb ik hier nog een goed alternatief.

Festival de las artes

Paardrijden @ Ritoque

Paardrijden @ Ritoque

Zo.. en nu ga ik eten. Want daar hou ik de laatste tijd (iets teveel) van.