Mooie plaatjes

Fotografie begint steeds meer een passie van me te worden. Graag deel ik dus wat plaatjes met jullie die ik tot dusver tijdens mijn reis heb geschoten (en hier en daar digitaal bewerkt heb). Laat me weten wat jullie er van vinden! 

Afscheid

Ik loop wat achter met mijn blog en hik dus ook al enige dagen op tegen het schrijven van een nieuw bericht. Want waar te beginnen... Laten we maar beginnen met vandaag. Ik geloof dat die mag gelden als één van de meest luie dagen van mijn reis tot dusver. Ik heb mijn bedbank hier in Bogotá nauwelijks verlaten. Maar lui is het eigenlijk niet echt te noemen, want met nog minder dan twee maanden te gaan hier ben ik me langzaam aan het voorbereiden op mijn terugkeer naar Nederland. En heb ik dus mijn cv maar eens bijgewerkt, een heuse sollicitatiebrief geschreven, het huurcontract met mijn onderhuurders opgezegd en nog meer van dit soort praktisch gedoe. Het is misschien niet helemaal ´in het nu´ leven, maar stiekem ben ik al best veel bezig met mijn terugkeer naar Nederland. Enerzijds kijk ik er naar uit om weer omringd te zijn door familie en vrienden en snak ik naar een bruine boterham met pindakaas, een vers glas melk, stamppot boerenkool en gezellige herfstavonden. Maar hoewel ik vol inspiratie en ideeën zit, jaagt het me ook angst aan dat ik weer op zoek moet naar werk, wellicht ga verhuizen en mijn leven weer op orde moet krijgen. Vandaag was dus een eerste stap in de voorbereiding daarop. Maar daar laat ik het voorlopig dan ook maar bij denk ik.

Ik ben dus terug in Colombia, nadat ik mijn verblijf in Pucará succesvol met drie weken had weten te verlengen. Het was wellicht een beetje raden voor jullie de afgelopen weken waar ik nu precies uithing, maar na twee zeer frusterende dagen rond de grens kon ik een nieuwe visa krijgen en dus terugkeren naar Ecuador. En gelukkig zonder iemand om te kopen, want hoewel dat in eerste instantie de bedoeling was had ik daar toch wat morele bezwaren tegen.

Prachtig uitzicht op de Cotacachi vulkaan

Terug in Pucará werd ik met veel enthousiasme ontvangen. Amber en ik gingen meteen voortvarend aan de slag met een actielijst voor de school: website afmaken, format voor de beginnerslessen maken, laatste workshops met de docentes organiseren, promotie email sturen naar de diverse reisgidsen, folders verspreiden in de Intag vallei, handout met basis Spaans en Engels maken voor de gastgezinnen en een handleiding voor de volgende coördinator. En daarnaast gaven we ook nog Engelse les, improles, trainden we de lokale jongeren tot gidsen en maakten we een bibliotheek. Genoeg om Pucará met een gerust hart te kunnen verlaten, plichtsgetrouw als ik ben.

Maykita & Ambercita

Maar wat heb ik het naar mijn zin gehad daar. Het vrijwilligerswerk pakte perfect uit, veel verantwoordelijkheid en ruimte voor eigen inbreng. Ik vind het lastig om het over te brengen wat het leven er zo fijn maakte: de kinderen, de pubers, Teresa, Paula & Fernando, de familie Flores, Don Fausto, workshops met de enthousiaste docentes, werken op Peter´s boerderij, improworkshops, de kleine rotmugjes waardoor je nooit een korte broek kunt dragen, Engelse les geven met Amber: ´love class´ en ´slang class´, kaarten bij de beervrijwilligers, taarten bakken, rijst, rijst rijst, kaarten maken samen met Amber, de heerlijke Rio Intag koffie, de logistieke onmogelijkheid om even naar Apuela te gaan, liefde en liefdesverdriet, het concert van Gerardo Moran, voetballen met de lokale jeugd, liften achterin een pickup truck, aardappelsoep, de wolken die zomaar opkomen en alles in mist hullen, alles wat je maar van suikerriet kan maken, de superzoete Ecuadoriaanse kwijlmuziek, Tango galletas, salticas, hutspot eten, schudden met je kont op Bomba muziek, de kleurrijke festivals, bier drinken @ el Paradero, de lokale jongens die als vliegen om je heen blijven zoemen, zoveel verschillende soorten bananen, wandelingen door de vallei, Pilsener, de gidsencursus met opstandige maar gemotiveerde pubers, het ontvangen en rondleiden van vrijwilligers, de prachtige omgeving, het sociaal activisme, Peter en zijn dochters, hiken, raften, zipline, Maykita & Ambercita, ya mismo ya, como le va, no te vayas!.

Het afscheid was dus ook emotioneel, zowel voor mij als voor de families bij wie ik gewoond heb. Ik hoop er ooit nog eens terug te keren. En nu ben ik dus weer op pad. De afgelopen week nog met Amber die me zeer dierbaar is geworden en met wie ik zoveel lol heb gehad en zoveel lief en leed heb gedeeld. Opnieuw een moeilijk afscheid dus. Ik ben eigenlijk moe van het opnieuw vrienden maken en hoewel ik nog steeds geniet van de prachtige landen en lieve mensen, zie ik op tegen het alleen onderweg zijn. Ik denk dat de houdbaarheidsdatum van het alleen reizen inmiddels wel verstreken is. Ik heb geen behoefte meer aan nieuwe vrienden, maar tegelijkertijd vind ik het lastiger worden om alleen te zijn en mis ik mijn vrienden en familie om mijn ervaringen mee te delen. Daarom ben ik dolblij om Chris over enkele weken te ontmoeten in Belize of Guatemala vanwaar we doorreizen naar Mexico. En na drie weken samen reizen met Chris is het echt al bijna tijd om naar huis te gaan.

Maar misschien klinkt dit allemaal wat somber, maar dat ben ik zeker niet. Ik voel me nog steeds gezegend dat ik deze prachtige reis mag maken en ook trots dat ik het (bijna) een jaar alleen heb weten te redden. De komende weken ga ik genieten van zon, zee en strand en heb ik nog een flinke roadtrip voor de boeg. De tickets naar Mexico zijn zo duur dat ik er voor kies om vier dagen met een bus Midden-Amerika te doorkruisen wat me eigenlijk wel een grappig avontuur lijkt. Ik zie jullie snel!

Meer foto´s vinden jullie hier en hier. En nog wat meer videos ter jullie vermaak:

Dansoptreden klein zusje Saharita

Folkoristisch (en onder begeleiding van voldoende alcohol) dansen in Apuela:

Dansen in de regen @ Apuela fiestas:

Ziplining door de Intag vallei!

En hier woonde ik de laatste maand: 

Beestjes in mijn buik

En de diagnose luidde: beestjes in mijn buik. Kennelijk krijg je daar een opgezwollen hoofd en enkels van. Vast omdat het zo vol is daarbinnen. Ik stel me een gezellig freggel achtig volkje voor die ik nu hardhandig om het leven heb gebracht met allerlei pillen. Maar ik voel me inmiddels een stuk beter.

Beeldblog: laatste week in Pucará

Cadeautjes uit Nederland!!!

Het is nooit te vroeg voor een glaasje Puro samen met mijn grote vriend Eloy

Fiestas de Colegio in Apuela

Nog meer dans (en regen) @ Fiestas de Colegio in Apuela

Estefania tijdens de miss Colegio verkiezing 

´La gata´

Minga met de Amerikaanse vrijwilligers

Workshop met docentes Paula en  Carmen

Feestje bij de beervrijwilligers en Mayke viel weer eens in de modder

Me & my dutch hoe

Ze noemen het niet voor niets cloud forest 

Onafscheidelijk duo Amber & Mayke

Middagje vrij: 800 m canopy! 

En dat ziet er ongeveer zo uit

800 meter is best ver 

Intag es hermosa

The Team! 

Hangjeugd van Pucará

Dansoptreden lokale kids

Shisela

Dansoptreden lokale dames en een paar gekke gringo´s 

Shake that booty

Het publiek

Zusje Sajara en broertje Jurel 

Tijd om afscheid te nemen... 

En ook van deze lieve familie

Mijn afscheidsfeestje

Amber en gastoma Inez: echte matties

Mijn lieve broertje Jonathan

Afscheidsetentje bij Peter. Ooit gehoord van de Amerikaanse delicatesse s´more?

Best lekker namelijk

En nu ben ik in Colombia in afwachting van mijn poging opnieuw de grens over te steken
en leid ik aan een mysterieuze vorm van lichaamsopzwelling (zie je die hamsterwangetjes?).
Ik hoop dat ik genoeg charmes over hou om me de grens over praten. 

Simpel

Hoe ver kunnen verwachtingen en realiteit uit elkaar lopen? Voordat ik naar Pucará kwam schreef ik over mijn angst voor eenzaamheid, somberheid en verveling hier En nu, na twee maanden heb ik het zo naar mijn zin dat ik eigenlijk nog niet weg wil en voel ik me denk ik het gelukkigst tijdens mijn reis tot tot nu toe. Ook schreef ik eerder in mijn dagboek, bijna met medelijden, dat de mensen hier zoveel dingen moeten missen waar wij zoveel plezier aan beleven. Een avondje uit, kranten, een gezellige huiskamer, internet, festivals.. Maar is dat werkelijk wat telt (cliché?!) en wat gelukkig maakt? Ik sluit zeker mijn ogen niet voor de problemen hier: alcoholisme, slecht onderwijs, armoede, huiselijk geweld en wat al niet meer. Máár.. de mensen lijken hier gelukkig en het voelt hier – ondanks alle roddels – warm.

Vorige week schreef ik over de geluksfactoren die ik hier probeer te onderscheiden en ik geloof ik dat ik deze week een belangrijke heb ontdekt: simpel leven. Ik heb net als veel van mijn generatiegenoten last van zogenaamde ´keuzestress´. De wereld ligt aan onze voeten, je kan alles doen en worden wat je wilt. Op mijn computer bewerk ik mijn foto´s, lees tegelijkertijd mijn emails, volg ook nog even de laatste roddels op facebook, lees ondertussen een artikel op nrcnext.nl en zoek tussendoor informatie over werk, fotografie, interieur, muziek en reizen. In Amsterdam is elke avond van de week iets te doen en mis ik dus altijd iets. Altijd heb ik het gevoel dat ik nog een andere keuze of mogelijkheid heb die ik niet benut. En dat verlamt.

Ik realiseerde me dit toen ik één van de Nederlandse tijdschriften las die mijn moeder me had opgestuurd. Leuke kleren, tuindingetjes, spulletjes voor in huis. Dat wil ik, dat heb ik (nog) niet, dat heb ik nodig. Koop, koop, koop! Hier in Pucará zijn twee winkeltjes die bijna niets verkopen, mijn avonden besteed ik lezend, gitaar spelend of schrijvend en om 10 uur ga ik naar bed. Er valt weinig te kiezen en ik mis niks. En dat vind ik heerlijk.

Maar wie is werkelijk beter af? Want de jongeren hier willen al die dingen die ik in Nederland heb en hebben weinig te kiezen. Zij kunnen niet zomaar worden wat ze het liefst zouden willen doen. En ik voel me dus verwend dat ik klaag over teveel keuzes. Zoals zo vaak met mijn gedachten ben ik er dus nog niet over uit. Maar ik ben dankbaar voor dit inzicht dat mijn verblijf in Pucará me heeft gebracht en zal het koesteren. De mensen hier zijn en leven dan misschien wel simpel, maar ik kan nog veel van ze leren.  

Weet je wat? Ik blijf gewoon nog even.

Zo makkelijk kan een beslissing soms zijn. Ik ben nog niet klaar om Pucará te verlaten en heb tegelijkertijd niet echt de behoefte meer om allerlei nieuwe plekken te gaan ontdekken. Dus ik heb mijn verblijf met twee weken verlengd. Nu nog hopen dat de grenswachten me goed gezind zijn en ik mijn visa kan verlengen...

Het pakket

Twee dagen later heb ik dan eindelijk het pakket bemachtigd! Gisterochtend twee uur in de rij gestaan bij de bank en toen ik aan de beurt was hield het systeem er mee op. Daarna alle andere banken afgegaan zonder succes, terug naar het postkantoor waar mijn smeekbedes geen succes hadden. Weer terug naar Banco de Guayaguil waar het einde van de middag het systeem inmiddels weer werkte...behalve voor mijn betaling dan. Nog meer smeekbedes bij de bank, want ik had allang terug gemoeten naar Pucará waar ik allerlei activiteiten had gepland. En moest alleen even de invoerbelasting betalen, maar dat was op geen enkele manier mogelijk. Kom morgen maar weer terug. Inmiddels was ik een goede bekende geworden bij de bank en het postkantoor, dus toen ik vanmorgen opnieuw binnenwandelde en de systemen me inmiddels wel goed gezins waren was het snel gepiept.

En het was het allemaal waard, de komende weken kan ik lekker genieten van Nederlandse dropjes, schapenkaas, tijdschriften, boeken, crempjes en douchegel (best een luxe na acht maanden reizen) en een nieuwe garderobe. Mijn moeder heeft weer eens oud hollands uitgepakt. Bedankt! Ik heb maar geluk met zo`n lieve familie! 

Yo amo a Intag!

Ik word gestraft voor mijn hebberigheid. Mijn oproep om vooral veel cadeautjes te sturen werd door mijn moeder vol enthousiasme beantwoord met een pakket vol cadeautjes. Maar.. dat gaat zo makkelijk nog niet. Allereerst deed het pakket er ruim een maand over om te arriveren, maar goed.. dat was te verwachten. Toen was het daadwerkelijk gearriveerd. Maar moest ik een groot aantal stappen doorlopen voordat ik het daadwerkelijk mee kon nemen. Die stappen konden niet allemaal in één dag worden uitgevoerd en dus keerde ik met lege handen terug naar Pucará (waar ze geen adressen hebben en waar geen post wordt bezorgd). Ik had Peter vervolgens opgezadeld met het verzamelen van de benodigde informatie. Maar de Ecuadoriaanse TNT liet niets van zich horen, dus dat leverde ook niets op. Dus vandaag terug naar Otavalo om opnieuw een poging te wagen. Aangekomen in het postkantoor bleek de desbetreffende dame niet aanwezig en moest ik later dus maar weer terugkomen. Toen ik haar eindelijk trof - we kennen elkaar inmiddels goed - leek het verrassend makkelijk. Ik kreeg een formulier en moest hiermee bij de bank betalen en daarna kon ik dan eindelijk mijn cadeautjes uitpakken. Máár.. de bank had een storing en dus kon ik niet betalen. Dus nu ben ik nog steeds in Otavalo, zonder mijn cadeautjes en ga ik het morgen opnieuw proberen. In het ergste geval kan ik het pas volgende week ophalen en vertrek ik de volgende dag naar Colombia met 8 kg extra bagage. En dat terwijl de bevolking van Pucará reikhalzend uitkijkt naar ´los caramelos salados´ oftewel zoute snoepjes oftewel drop. En voor de lieve mensen die me kaartjes hebben gestuurd, dank jullie wel!! Dat ging een stuk makkelijker dan dat pakket.

In Pucará geniet ik nog steeds van elke dag. Mijn dagen zijn gevuld met het bezoeken van families, workshops geven aan de docentes, werken aan de evaluatie, Engelse les geven aan kinderen, jongeren en de docentes, het ontvangen en begeleiden van vrijwilligers, heel veel heen en weer lopen berg op en berg af, werken op de boerderij, improviseren met de kinderen, het verorberen van suikerriet in elke mogelijke vorm en mijn nieuwe hobby voetballen. Ik heb inmiddels versterking gekregen van Amber, die mijn werk gaat voortzetten als ik over ruim een week vertrek. Amber en ik kunnen het bijzonder goed met elkaar vinden, dus dat maakt het extra gezellig. Ik woon inmiddels bij een andere familie, Spaanse lerares Paula en haar echtgenoot Fernando en hun twee kinderen Sajara en Yurel. Paula en Fernando zijn iets jonger dan ik, dus ik heb meteen aangegeven dat ik graag actief meedraai in het huishouden. Want het voelt bijzonder ongemakkelijk om continu verzorgd en gevoerd te worden door iemand die je vriendin zou kunnen zijn. Ik heb inmiddels iets meer luxe: een comfortabel bed, een plavuizen vloer, een tv en een dvd speler, maar heb mijn warme douche moeten inruilen voor koud water. Ook het eten is verbeterd: veel fruit en groenten, minder vet en vooral geen aardappelsoep meer! Althans, niet iedere dag.

Wel blijf ik me verbazen over sommige lokale gebruiken. Het strakke slaapritme wat men in Nederland hanteert voor kinderen is hier zeker geen gewoonte. Met als gevolg dat Sajara en Yurel of al liggen te slapen rond etenstijd en vervolgens om 2 uur ´s nachts wakker worden met honger waardoor Paula om 2 uur ´s nachts eten staat te maken. Of twee knikkebollende kindjes die met moeite hun eten naar binnen werken zonder in slaap te vallen. Koffie is hier volstrekt normaal voor kinderen, ook al zijn ze nog maar twee jaar. En mijn opmerking dat dat in Nederland toch niet echt gebruikelijk is werd met verbazing ontvangen. Het is een zoete inval bij Paula en Fernando en iedere avond eet één van de buurkinderen wel mee en Estefania van twaalf drinkt ook gerust een glaasje Puro mee (een soort rietsuiker jenever). En dat terwijl Paula en Fernando tot de meer ontwikkelde families van Pucará gerekend kunnen worden. Ook heb ik mijn appeltaartbakkunsten opnieuw vertoond, want (voormalig) broertje Jonathan werd 16 jaar en kennelijk werd dat niet gevierd. Maar ik als verjaardagfan vond dat niet kunnen en gaf hem dus een appeltaart cadeau die vol enthousiasme werd ontvangen door de familie: ¨Dat God me maar mag betalen¨

Hike met Amber, Luis en Jonathan 

Voetbalwedstrijd met lokale damesteams

Ik voel me hier bijzonder gelukkig. Ik probeer te achterhalen wat precies die geluksfactoren zijn, zodat ik ze in Nederland hopelijk ook kan toepassen in mijn leven. Ik geloof dat het vele buiten zijn, het omringd zijn door mensen en het dagelijkse voetballen me zeker goed doen. Ik was nooit zo´n voetbalfan wat voornamelijk komt doordat mijn broers me vroeger wijsmaakten dat ik zo´n goede keeper was zodat ze vervolgens al hun ballen op me konden afvuren. Maar ik heb er nu bijzonder veel plezier in en het is een goede dagelijkse training op 2.000 meter hoogte. Ook geniet ik van de kneuterigheid en de vele gesprekjes die ik elke dag heb, ook al gaan ze nergens over. Of ik hier voorgoed zou kunnen wonen weet ik niet, maar ik vind het jammer dat mijn verblijf alweer bijna tot een einde komt. En ik besef me dat ik eigenlijk een beetje uitgereisd ben. Ik wil nog niet naar huis, maar ik merk dat ik er tegen op kijk om opnieuw het backpackerscircuit in te gaan. Het voelt oppervlakkig, vluchtig en in zekere zin eenzaam, omdat ik inmiddels toch al 8 maanden alleen op pad ben. Máár.. gisteren kreeg ik het goede nieuws dat goede vriend Chris me op komt zoeken in Mexico! Maar ik ben er dus nog niet helemaal over uit wat mijn vervolgstap gaat zijn.

Improworkshop

Naast mijn avonturen in Pucará was ik dus ook nog een paar dagen in de Amazone. Ik kon meerijden met Peter die samen met twee begeleiders het één en ander moesten voorbereiden voor een groep scholieren die een maand naar Ecuador komt voor uitwisseling en vrijwilligerswerk. Een echte roadtrip die eindigde in een gezellige avond met vele cocktails en dus liepen we al zingend ¨Just like me, they long to be close to yooooooooouuuuu¨ over de brug terug naar het hotel. Daarna moesten zij aan het werk en had ik het druk met raften en door het oerwoud banjeren. Dat werd overigens nog een interessante ervaring. Ik bleek  het enige groepslid te zijn, dus ging ik samen met een gids die ik na een uur al zat was (´Alle toeristen vinden het hier zooo geweldig, ik heb vrienden in de V.S., Duitsland, Frankrijk, ik doe zoooveel voor de gemeenschap bla bla bla¨) en zijn twee zoons de jungle in. De eerste nacht sliep ik in een cabaña en had ik me ingesteld op een rustieke, natuurlijke omgeving, maar in plaats daarvan bleek ik in een reggaeton openluchtdiscotheek beland. Dus vol enthousiasme de volgende dag daadwerkelijk de natuur in waar we de tweede nacht zouden kamperen. Ik bleek de enige te zijn die wist hoe we de tent moesten opzetten en ik vroeg me sterk af of we niet een buitentent waren vergeten. Maar nee, dit was echt de tent. En ja, toen ging het regenen... en na een paar uur kon ik me niet langer tussen de druppels manouvreren en verhuisde ik dus maar midden in de nacht naar het schuurtje waar de rest sliep. Maar ik kon er eigenlijk wel om lachen en keerde dus voldaan terug naar Pucará om daar weer enthousiast aan de slag te gaan.

De idyllische camping in het regenwoud

Ik dacht eigenlijk dat ik niet zoveel te vertellen had, maar dat bleek wel mee te vallen... Hopelijk kan ik jullie melden dat ik misselijk ben van alle dropjes die me moeder me gestuurd heeft!

Best mooi in Pucará