Colombia is onder de meeste backpackers
favoriet vanwege de mensen, de diversiteit en de nog redelijke
onontdekheid waardoor het toch allemaal wat avontuurlijker aanvoelt
dan bijvoorbeeld Peru waar busladingen toeristen dagelijks aankomen
om Machu Picchu te bezoeken. Deze voorkennis heeft me steeds enigzins
in de weg gezeten, want door deze verwachtingen sta je minder open
voor verassingen. En stel je je bij alles de vraag, goh ja, dit is
leuk, maar is dit echt zo leuk als ik had gedacht? Waardoor het
vanzelf minder leuk wordt. Maar tijdens mijn laatste dagen in
Colombia, in Cartagena, viel ineens het kwartje. Colombia is super
chévere, bacano! Maar na ruim zes weken heb ik het gevoel dat ik nog
steeds nauwelijks iets gezien heb van dit enorme land, dus ik heb me
voorgenomen om nog maar eens terug te komen. Kan ik dat mooi
combineren met een bezoekje aan Pucará.
Chau Ecuador, Hola Colombia!
Ik schreef dit o.a. vanaf zeilboot ¨La
Rebeldía¨ waarmee ik de in vijf dagen van Colombia naar
Panama ben gezeild. Eigenlijk had ik dit uit mijn plannen geschrapt
vanwege geldgebrek, maar gelukkig ben ik ook heel goed in het
omgooien van mijn plannen en besloot ik het de week ervoor flink
zuinig aan te doen om toch deze overtocht te kunnen maken. Een
besluit waar ik zeker geen spijt van heb gekregen. We zeilden langs onbewoonde eilandjes,ik zag haaien en roggen
tijdens het snorkelen, heb meer palmbomen en kokosnoten gezien dan
de rest van mijn leven en leerde de intrigerende ´Kuna´ kennen
die redelijk autonoom op de San Blas eilanden wonen. En dan vergeet
ik nog erbij te zeggen dat ik op een belachelijk luxe zeilboot
terecht ben gekomen: 20 meter lang, iedere kamer een eigen badkamer
en alles, maar dan ook alles vol automatisch. Een fotoverslag volgt
snel (want ja, wat valt er verder te vertellen dan dat we heel veel
gezwommen, gegeten en gezeild hebben en dat het heel mooi is). Na vijf dagen kwam ik aan in Panama en heb ik nog een dagje in Panama City doorgebracht, een verassend leuke stad. Daarna was het tijd voor de verschrikkelijke bustocht, ruim 40 uur via Costa Rica, Nicaragua, Honduras, El Salvador om uiteindelijk in Guatemala aan te komen. Wat uiteindelijk toch mee viel. Hopelijk kom ik nog eens terug om iets meer te zien van deze landen dan alleen de snelweg.
Maar nog even terug naar Colombia. Ik
keek er tegen op om weer op reis te gaan, moe van het continu nieuwe
mensen ontmoeten, het verhuizen van plek naar plek. Maar
tegelijkertijd ook de drang om Colombia te verkennen, bang om iets te
missen. Een eeuwige tweestrijd in mijn hoofd. Uiteindelijk werd het
een compromis waarbij ik het merendeel van mijn route heb
overgeslagen en ben blijven plakken op de plekken waar ik het naar
mijn zin had. De eerste week in Colombia reisde ik samen met Amber,
mijn vriendin uit Pucará. In de buurt van Popayan bezochten we een
lokale markt in Silvia. Bijzondere kleurrijke kleding van de indianen
en een levendige markt. We waren met name geintrigeerd door de
bijzondere bloempotcoupe die populair scheen te zijn onder de lokale
dames. Vooral toen we ´s avonds de film ´No country for good men´
zagen met een moordende psychopaat met exact hetzelfde kapsel. ´s
Avonds kwamen we bij verassing terecht in het theater waar een
folkloristisch dansfestival gaande was en we trots konden zijn op de
Ecuadoriaanse delegatie.
Silvia
Na Popayan was het tijd voor Cali,
salsa hoofdstad van de wereld. Na het plattelandsleven in Pucará
waren we wel klaar voor wat party. We besloten de eerste nacht te
gaan couchsurfen. Aangekomen bij de host bleek dat we bij zijn Opa en
Oma verbleven en een kwijlende boxer. Na deze eerste teleurstelling
bleek Francisco een leuke gast te zijn en hadden we een vermakelijke
avond met zijn vrienden die de reputatie van Colombianen als
feestbeesten zeker waarmaakten. Voor de rest leek Cali ons niet zo
goed gezind. De tweede avond feestvieren viel nogal tegen en lukte
het niet om dat ene leuke tentje met die leuke live salsa band te
vinden. De volgende dag zouden we naar een rivier met onze couchsurf
vriend Francisco. Maar die werd pas ´s middags wakker, dus dat uitje
ging niet door. Toen we het zelf maar probeerden, bleek de bus
ongeveer 1 keer per 3 uur te vertrekken. Een picknick in het park dan
maar. Net onze kleedjes uitgespreid, broodjes te voorschijn gehaald
toen het begon te regenen wat al snel veranderde in hagel (in een
stad waar het ongeveer 30 °C is!) Onze schuilplek onder de boom bood
niet veel bescherming en dus liepen we als twee verzopen katten door
Cali. De laatste avond maakte gelukkig veel goed met eindelijk die
leuke live band met typische tropische muziek van de pacifische kust.
Daarna scheidden onze wegen en moest ik afscheid nemen van deze
Amerikaanse lachebek die in korte tijd zo´n goede vriendin is
geworden.
Met sarong, omdat mijn jurk door alle regen volledig doorschijnend was geworden
Vanaf Cali ging ik door naar Bogotá
waar ik wederom een paar dagen bij Darío heb gelogeerd en met hem
weer de hippe feestjes aldaar heb afgestruind. Maar ook de dagelijkse
portie cultuur ontbrak niet en zo liep ik rond in een enorme
zoutcatedraal onder de grond. Zeer indrukwekkend en mooi. Vanaf
Bogotá door naar Santa Marta, 20 uur in de bus, want ik wilde naar
de Caribische kust!! Santa Marta zelf heeft niet zoveel te bieden,
dus de volgende dag door naar Nationaal Park Tayrona. Zoals ik al
schreef wilde ik het zuinig aan doen om mijn boottocht te kunnen
betalen. En dus kocht ik al mijn eten voor de komende dagen zodat ik
niets in het dure park te hoeven kopen. Na twee uur door jungle en
langs het strand te hebben gelopen kwam ik aan in Cabo San Juan waar
bleek dat ik me voor niets een breuk had gesjouwd, want een keuken
was niet aanwezig afgezien van een kampvuurtje. Maar zonder pannen,
borden of bestek kom je daaar ook niet zover mee.
Zoutcathedraal
Maar afgezien daarvan was Tayrona
prachtig en de tweede nacht lukte me het om een hangmat te
bemachtigen aan zee en viel ik in slaap omringd door het geluid van
brekende golven en een prachtige sterrenhemel (waar je overigens
zonder lenzen niet zoveel van ziet). Maar in Tayrona kwam ik mezelf
wel weer even tegen. Ik had in Santa Marta en onderweg naar Tayrona
geen leuke mensen ontmoet om samen mee op te trekken en dus voelde ik
me even heel alleen en dan lijkt het alsof iedereen wél iemand heeft
en je de enige bent op de wereld die alleen is. De volgende dag
voelde ik me na een yoga sessie op het strand een stuk beter en
besloot ik dat ik er gewoon moet vertrouwen dat ik wel weer iemand
tegen kom en ondertussen me niet teveel druk zou moeten maken over
het ´alleen zijn´ wat dan een soort obsessie kan worden. En
inderdaad ´s avonds leerde ik een leuk groepje mensen kennen en de
volgende dag ging ik (alleen) op pad en maakte ikeen prachtige
wandeling waarbij ik juist enorm genoot van het alleen zijn omringd
door jungle en het geluid van brulapen op de achtergrond. Ondanks dat
ik enigzins verzadigd ben met alle mooie dingen die ik heb gezien,
kan ik nog steeds genieten van kleine en grote dingen. Zoals
bijvoorbeeld Minca waar ik na Tayrona terecht kwam. Een klein dorpje
in de bergen met uitzicht op Santa Marta en de caribische kust.
Aangekomen in het hostel bleek Ahsley daar dagelijks yoga lessen te
geven en met maar vier personen werd het al snel een nieuw tijdelijk
thuis. En geleerd om naar mijn gevoel te luisteren, bleef ik hier dus
om te genieten van de rust, yoga, meditatie en het goede gezelschap.
De eerste aap na 10 maanden reizen!
Eén van de meer idyllische slaapplekken van mijn reis @ Parque Tayrona
Parque Tayrona
Nog een aap!
Zonsondergang @ Minca
Daarna was het tijd voor Cartagena,
waarschijnlijk de grootste toeristenattractie van Colombia. Een
prachtige koloniale stad. Zeer romantisch om ´s avonds door heen te
wandelen.. Maar goed, daar had ik als vrijgezel dan weer niet zoveel
aan. En in Cartagena, waar ik eigenlijk niet zoveel van had verwacht
omdat het zo toeristisch is en bloedheet, viel dus ineens het
kwartje. Wat een heerlijk land Colombia, met zoveel verscheidenheid,
zoveel leven op straat, zulke lieve mensen (afgezien van het continu
commentaar van de mannen dan).
Dagje fotograferen in Cartagena
Cartagena
Cartagena
Cartagena
Hard werk zo´n straatwinkeltje
Domino @ Cartagena
Inmiddels ben ik aangekomen in Guatemala. Daar ga ik me opnieuw onderdompelen in de yoga en
meditatie. Ja, noem het maar cliché en wat je maar wilt. Deze reis
heeft me zeker spiritueler gemaakt en nu ik nog even ´vakantie´ heb
wil ik daar zoveel mogelijk van profiteren en dus zoveel mogelijk
leren op dit vlak om het mee te kunnen nemen naar Nederland waar mijn
leven vast snel weer vol zit met afspraken, werk, een hypotheek en
verantwoordelijkheden. Hoe wel mijn voornemen is om het vooral
allemaal anders te gaan doen!
Fotografie begint steeds meer een passie van me te worden. Graag deel ik dus wat plaatjes met jullie die ik tot dusver tijdens mijn reis heb geschoten (en hier en daar digitaal bewerkt heb). Laat me weten wat jullie er van vinden!
Ik loop wat achter met mijn blog en hik dus ook al enige dagen op tegen het schrijven van een nieuw bericht. Want waar te beginnen... Laten we maar beginnen met vandaag. Ik geloof dat die mag gelden als één van de meest luie dagen van mijn reis tot dusver. Ik heb mijn bedbank hier in Bogotá nauwelijks verlaten. Maar lui is het eigenlijk niet echt te noemen, want met nog minder dan twee maanden te gaan hier ben ik me langzaam aan het voorbereiden op mijn terugkeer naar Nederland. En heb ik dus mijn cv maar eens bijgewerkt, een heuse sollicitatiebrief geschreven, het huurcontract met mijn onderhuurders opgezegd en nog meer van dit soort praktisch gedoe. Het is misschien niet helemaal ´in het nu´ leven, maar stiekem ben ik al best veel bezig met mijn terugkeer naar Nederland. Enerzijds kijk ik er naar uit om weer omringd te zijn door familie en vrienden en snak ik naar een bruine boterham met pindakaas, een vers glas melk, stamppot boerenkool en gezellige herfstavonden. Maar hoewel ik vol inspiratie en ideeën zit, jaagt het me ook angst aan dat ik weer op zoek moet naar werk, wellicht ga verhuizen en mijn leven weer op orde moet krijgen. Vandaag was dus een eerste stap in de voorbereiding daarop. Maar daar laat ik het voorlopig dan ook maar bij denk ik.
Ik ben dus terug in Colombia, nadat ik mijn verblijf in Pucará succesvol met drie weken had weten te verlengen. Het was wellicht een beetje raden voor jullie de afgelopen weken waar ik nu precies uithing, maar na twee zeer frusterende dagen rond de grens kon ik een nieuwe visa krijgen en dus terugkeren naar Ecuador. En gelukkig zonder iemand om te kopen, want hoewel dat in eerste instantie de bedoeling was had ik daar toch wat morele bezwaren tegen.
Prachtig uitzicht op de Cotacachi vulkaan
Terug in Pucará werd ik met veel enthousiasme ontvangen. Amber en ik gingen meteen voortvarend aan de slag met een actielijst voor de school: website afmaken, format voor de beginnerslessen maken, laatste workshops met de docentes organiseren, promotie email sturen naar de diverse reisgidsen, folders verspreiden in de Intag vallei, handout met basis Spaans en Engels maken voor de gastgezinnen en een handleiding voor de volgende coördinator. En daarnaast gaven we ook nog Engelse les, improles, trainden we de lokale jongeren tot gidsen en maakten we een bibliotheek. Genoeg om Pucará met een gerust hart te kunnen verlaten, plichtsgetrouw als ik ben.
Maykita & Ambercita
Maar wat heb ik het naar mijn zin gehad daar. Het vrijwilligerswerk pakte perfect uit, veel verantwoordelijkheid en ruimte voor eigen inbreng. Ik vind het lastig om het over te brengen wat het leven er zo fijn maakte: de kinderen, de pubers, Teresa, Paula & Fernando, de familie Flores, Don Fausto, workshops met de enthousiaste docentes, werken op Peter´s boerderij, improworkshops, de kleine rotmugjes waardoor je nooit een korte broek kunt dragen, Engelse les geven met Amber: ´love class´ en ´slang class´, kaarten bij de beervrijwilligers, taarten bakken, rijst, rijst rijst, kaarten maken samen met Amber, de heerlijke Rio Intag koffie, de logistieke onmogelijkheid om even naar Apuela te gaan, liefde en liefdesverdriet, het concert van Gerardo Moran, voetballen met de lokale jeugd, liften achterin een pickup truck, aardappelsoep, de wolken die zomaar opkomen en alles in mist hullen, alles wat je maar van suikerriet kan maken, de superzoete Ecuadoriaanse kwijlmuziek, Tango galletas, salticas, hutspot eten, schudden met je kont op Bomba muziek, de kleurrijke festivals, bier drinken @ el Paradero, de lokale jongens die als vliegen om je heen blijven zoemen, zoveel verschillende soorten bananen, wandelingen door de vallei, Pilsener, de gidsencursus met opstandige maar gemotiveerde pubers, het ontvangen en rondleiden van vrijwilligers, de prachtige omgeving, het sociaal activisme, Peter en zijn dochters, hiken, raften, zipline, Maykita & Ambercita, ya mismo ya, como le va, no te vayas!.
Het afscheid was dus ook emotioneel, zowel voor mij als voor de families bij wie ik gewoond heb. Ik hoop er ooit nog eens terug te keren. En nu ben ik dus weer op pad. De afgelopen week nog met Amber die me zeer dierbaar is geworden en met wie ik zoveel lol heb gehad en zoveel lief en leed heb gedeeld. Opnieuw een moeilijk afscheid dus. Ik ben eigenlijk moe van het opnieuw vrienden maken en hoewel ik nog steeds geniet van de prachtige landen en lieve mensen, zie ik op tegen het alleen onderweg zijn. Ik denk dat de houdbaarheidsdatum van het alleen reizen inmiddels wel verstreken is. Ik heb geen behoefte meer aan nieuwe vrienden, maar tegelijkertijd vind ik het lastiger worden om alleen te zijn en mis ik mijn vrienden en familie om mijn ervaringen mee te delen. Daarom ben ik dolblij om Chris over enkele weken te ontmoeten in Belize of Guatemala vanwaar we doorreizen naar Mexico. En na drie weken samen reizen met Chris is het echt al bijna tijd om naar huis te gaan.
Maar misschien klinkt dit allemaal wat somber, maar dat ben ik zeker niet. Ik voel me nog steeds gezegend dat ik deze prachtige reis mag maken en ook trots dat ik het (bijna) een jaar alleen heb weten te redden. De komende weken ga ik genieten van zon, zee en strand en heb ik nog een flinke roadtrip voor de boeg. De tickets naar Mexico zijn zo duur dat ik er voor kies om vier dagen met een bus Midden-Amerika te doorkruisen wat me eigenlijk wel een grappig avontuur lijkt. Ik zie jullie snel!
Meer foto´s vinden jullie hier en hier. En nog wat meer videos ter jullie vermaak:
Dansoptreden klein zusje Saharita
Folkoristisch (en onder begeleiding van voldoende alcohol) dansen in Apuela:
En de diagnose luidde: beestjes in mijn buik. Kennelijk krijg je daar een opgezwollen hoofd en enkels van. Vast omdat het zo vol is daarbinnen. Ik stel me een gezellig freggel achtig volkje voor die ik nu hardhandig om het leven heb gebracht met allerlei pillen. Maar ik voel me inmiddels een stuk beter.
