Ik ben alweer een paar dagen terug en Torres del Paine lijkt alweer heel ver weg. Misschien omdat het zo´n andere wereld was. Het was in ieder geval wel zo ongeveer het hoogtepunt van mijn reis tot dusver. En dat terwijl ik niet eens van plan was om de W-trek te doen. De trek heet de ¨W¨ vanwege de W-vorm:
Torres del Paine trekt jaarlijks 120.000 bezoekers. Het is dus niet bepaald een ´into the wild´ ervaring, maar de natuur is zo indrukwekkend mooi dat het me niet echt kon deren. Een verslag van dag tot dag:
Dag 0 - Voorbereiding
Dit was de meest stressvolle dag van mijn reis tot nu toe. We (Magdalena,Wayne en ik) dachten even in een paar uurtjes alles te regelen, maar uiteindelijk zijn we de hele dag bezig geweest en pas om half 1 ´s nachts klaar met inkopen doen, discussies voeren over de inkopen, inpakken etc. In Puerto Natales kan je alles huren, dus tent, slaapzak, matje, stokken, waterdichte broek, kookset en gasbrander gehuurd. Toen boodschappen.. we hadden allemaal weinig geslapen, dus verkeerden in een ietwat geprikkelde staat. En dat levert dus discussies over welke havermoutpap op en de aankoop van noten en gedroogd fruit voor 60 dollar (slaapgebrek = verminderde concentratie). Oeps. Maar goed, we konden er gelukkig om lachen.
Dag 1 - Lago grey - 11 km
Half 8 met de bus na een heerlijk ontbijtje in ons hostel. Na de busrit een kort boottochtje met prachtig uitzicht en gratis koffie. En toen begon eindelijk onze trek. Echter na 1 uur lagen Wayne zijn voeten al open. Hij had schoenen gehuurd, maar dit bleek helaas niet zo goed uit te pakken. Na wat eerste hulp met tape weer verder op pad. Onderweg prachtig uitzicht op de gletsjer plus meer en mooi weer! Na ongeveer 4 uur lopen besloten we te overnachten in een eerder kamp dan het plan was ivm de voetensituatie van Wayne. Daar de typische campingdiscussie over hoe de tent op te zetten en na het eten even een meditatief momentje gehad met een zonsondergang en ijsbergen in het water.
 |
| Stokken kwamen zeker van pas |
 |
| Glaciar Grey |
 |
| Uitzicht vanaf de camping |
Dag 2 - Lago Grey & Lago Pehoe -19 km
 |
| Au, my feet hurt |
Met frisse moed weer op pad. Flinke wind, dus de stokken kwamen goed van pas. Af en toe pakt de wind je bijna op, zeker met een flinke uitstekende backpack. Ook wat regen, maar de voorzorgsmaatregelen van alles in dubbel plastic inpakken waren nog niet echt nodig. Na ongeveer 3 uur lopen waren we weer bij het beginpunt van de vorige dag. Hier moest Wayne de handdoek in de ring gooien want er was weinig meer van zijn voeten over. En dus moesten Magdalena en ik het met z´n tweeën rooien en dus ook alles met z´n tweeën dragen. Maar dit viel me uiteindelijk alles mee. En een goede reden om alle koekjes en chocola zo snel mogelijk op te eten. Na nog een paar uur lopen aangekomen in Campamento Italiano en een mooi plekje tussen de bomen gevonden. Magda had met haar charmes vrienden gemaakt met de parkranger en dus zaten we ´s avonds ipv buiten te kleumen lekker binnen met een warm kopje thee.
 |
Ons huisje voor 5 dagen
dag 3 - Valle del Frances - 21 km |
Dag 4 - Lago Nordenskjild - 18 km
Dag 5 - Torres - 10 km
Hoewel iedereen een eigen route met eigen planning loopt staan veel mensen deze dag om 4 uur op om de zonsopgang te zien waarbij de Torres (torens) soms rood kleuren. Aangezien het sneeuwde, er al 3 wk niets rood te zien was geweest en het betekende dat je in het donker een berg op moest klimmen en last but not least je om 4 uur moest staan liet ik dit maar aan me voorbij gaan. Magdalena durfde het wel aan en heeft daar 3 uur op me zitten wachten terwijl ik beneden op haar zat te wachten met warme havermoutpap. Uiteindelijk om 7 uur naar boven geklommen waar ik halverwege het pad kwijt raakte. Ik had begrepen dat het letterlijk klimmen was, dus hoewel ik het nogal eng en steil vond dacht ik dat dit het juiste pad was. Tot ik een paar mensen 50 meter beneden me rustig over een pad zag lopen, terwijl ik dus met handen en voeten naar boven aan het klauteren was. Toen ik eindelijk bij de Torres was, had ik een magisch momentje, want iedereen van de zonsopgangploeg was inmiddels vertrokken en de grote horde was nog niet gearriveerd. Dus ik had deze highlight helemaal voor mij alleen. Daarna weer naar beneden waar Magda op me wachtte bij de tent. Vervolgens iets te relaxed mijn tweede ontbijt gegeten, toen we erachter kwamen dat het al veel te laat was en we op tijd terug moesten zijn voor de bus naar Puerto Natales. Dus letterlijk 3 uur naar beneden gerend (au zeiden de knietjes) en de hele busreis terug lekker geslapen. Aangekomen in Puerto Natales wachtte Wayne op ons met een heerlijke stoofschotel. Ik had nog grootse plannen om flink dronken te worden en de stad onveilig te maken, mar daar kwam natuurlijk weinig meer van.
Ik vraag me af of er nog iemand is die tot zover heeft doorgelezen. Het is al met al een heel verhaal geworden. Maar ik hoop jullie hiermee een beetje mee te kunnen nemen in wat voor mij dus echt een hoogtepunt was. Zo heerlijk om vijf dagen in de natuur te zijn. Ik besefte daar dat eigenlijk al mijn hoogtepunten van mijn reizen dit soort treks zijn geweest. En Torres del Paine is echt ontzettend mooi: gletsjers, bergen, meren, prachtige bloemen en planten. Ik was van tevoren wat argwanend, omdat er zoveel mensen naar toe gaan, maar dat is simpelweg verdiend omdat het buitengewoon mooi is. Magdalena bleek ook een uitstekend wandelmaatje die al improviserend de heerlijkste maaltijden bereidde (pasta con cuatro cuesos met paella). En ik heb havermoutpap herontdekt.
In mijn reisverslag zit nu een kort gat tussen Ushuaia en Torres del Paine, maar dat haal ik later wel in. Ik heb op picasa (zie link rechts) een hoop nieuwe foto´s geplaatst van Argentinië en Chili. Morgen ga ik voor het eerst hier in Patagonië ietwat van de gebaande paden af (ik reis inmiddels weer alleen). Ik vlieg naar een plaatsje Coyhaique waar ik twee dagen blijf. 24 december neem ik dan een boot naar Puerto Montt om vanaf daar naar het eiland Chiloë te gaan en daar hopelijk een gezellige kerstavond te vieren. Ik had van tevoren niet zo´n positief beeld van Chili, maar het valt me alles mee en is eigenlijk heel erg leuk. Iedereen is in de kerstsfeer en overal hoor je kerstliedjes en de dorpjes hebben hier een meer authentieke, ruige uitstraling dan de dorpjes in het Argentijnse Patagonië. Ook merk ik dat ik nu echt helemaal in het reisritme zit. Het voelt niet meer alsof ik net begonnen ben en mijn Spaans gaat ook met sprongen vooruit. Ik geniet dus nog steeds, zie maar:
