Chevere

Colombia is chevere. Chevere is een favoriet stopwoordje in Colombia, wat zoiets betekent als cool, leuk of goed. Maar chevere is het dus zeker. Na mijn intensieve reisschema waar ik de vorige keer over schreef was ik wel even aan een pauze toe. Dat heeft geresulteerd in bijna twee weken Bogotá. De eerste week logeerde ik bij Diana en haar moeder en zusje plus een Golden Retriever met vijf pups. Ik werd erg hartelijk ontvangen, volgestopt met eten en met de auto overal naar toe gebracht (ondanks mijn protesten dat dat toch echt niet nodig was). Dat de Colombiaanse gastvrijheid ver gaat had ik hier dus al gemerkt, maar werd nog eens bevestigd door mijn verblijf bij Dario waar ik via mijn neef Jasper terecht kwam. Zonder me ontmoet te hebben bood hij me al een slaapplaats aan voor zolang ik wilde en van alle moderne gemakken voorzien. Na een korte kennismaking leek het me geen slecht idee om daar een tijdje te vertoeven en verhuisde Dario naar de bank (protesteren had geen zin) en kreeg ik zijn slaapkamer tot mijn beschikking plus privé badkamer. De moderne gemakken bestonden o.a. uit een interactief digitaal systeem waardoor ik mijn yoga kunsten kon verbeteren gebruikmakende van het yoga kanaal op de tv, een fiets en wederom een chauffeur die er op stond me overal naar toe te brengen. Dario werkt in de media branche en is nogal een feestbeest, dus voor ik het wist bevond ik me op de hipste plekken van de stad omringd door de creatieve klasse van Bogotá. En de Colombianen houden zéker van een feestje op zijn tijd!

Verjaardagsfeestje van Diana

Bogotá is een stad met vele tegenstellingen: arm en rijk, westers (Amerikaans) en latino, druk en rustig. Met z´n 8,5 miljoen inwoners is het mij een slagje te groot. Het duurt tijden om ergens te komen, omdat de stad verstopt is met verkeer. Daarom moeten alle autobezitters twee dagen per week hun auto laten staan, de dagen zijn afhankelijk van het laatste nummer van het nummerbord. Deze maatregel heet pico y placa en als ik het goed begrepen heb betekent dat letterlijk zoiets als kiss & ride. Ze hebben sowieso originele benamingen in Bogotá voor nieuw beleid (kan Amsterdam nog iets van leren). Een ander voorbeeld is ´ley zanahoria´ oftewel de wortelwet die inhoud dat café´s en clubs uiterlijk om 3 uur ´s nachts moeten sluiten. Wortel = goed voor je, net zoals op tijd naar huis gaan. Helaas pakt niet al het beleid even goed uit. Op dit moment ligt de hele stad open in verband met de aanleg van de Transmillenio - een soort bus die als metro moet voldoen - maar helaas is de aannemer er met het geld vandoor en schiet het werk dus niet op.

Bogotá

Colombianen zijn enorm trots op hun land en laten je dat ook graag weten. Daarnaast zijn ze ook flink gefrustreerd met de reputatie die het land heeft: cocaïne, guerilla, etc. Van de guerillastrijd en de paramilitairen heb ik tot dusver eigenlijk nog weinig gemerkt. Wel komt er af en toe een zwaarbewapende auto voorbij en zie je letterlijk politie op elke straathoek. De laatste jaren is de veiligheidssituatie in Colombia flink verbeterd. Maar er zijn nog steeds regio´s waar je als toerist beter niet naar toe kunt gaan en Colombia is nog steeds cocaine producent nummer 1. Maar al met al voel ik me hier eigenlijk heel erg veilig.

Naast uitgaan heb ik in Bogotá veel musea bezocht, geoefend met gitaar spelen en yoga en eigenlijk gewoon een beetje gerelaxed. Verder heb ik een klein uitstapje gemaakt naar het koloniale stadje Villa de Leyva. Erg mooi, maar vanwege de paasvakantie ook erg druk. Ik besloot dus daarom de natuur maar in te gaan, maar dit resulteerde in een hike van 8 uur door de modder tegen de berg op waar ik halverwege nog een greppel in tuimelde. Maar desalniettemin vermakelijk.

Villa de Leyva

Villa de Leyva

Waterval in Santuario de Flora y Fuana de Iquaque

Santuario de Flora y Fauna de Iguaque

Na twee weken Bogotá was het wel weer tijd om op pad te gaan en dus vertrok ik naar het zuiden van Colombia om in Popayan de befaamde processies mee te maken. Colombia heeft erg veel last van extreme regenval het afgelopen jaar en ik moet ook bekennen dat sinds ik hier ben het voornamelijk geregend heeft. Mijn busreis van 12 uur werd dus een busreis van 17 uur waardoor ik om 4 uur ´s nachts aan kwam in Popayan. Popayan was letterlijk overladen met (lokale) toeristen, maar ik vond het eigenlijk wel een gezellige drukte. De processies waren iets minder kleurrijk dan ik had verwacht, maar toch indrukwekkend. Helaas was ook hier de regen regelmatig spelbreker en moesten de religeuze beelden rennend de kerk in worden gebracht. Mijn laatste dag ben ik gaan fietsen in de bergen. Dat wil zeggen bergafwaarts, want ik werd met de auto naar boven gebracht. Maar eerst even lekker naar de ´hotsprings´ geweest en toen waren we klaar voor de afdeling. De omgeving was prachtig groen en bergachtig, zoals heel Colombia tot dusver. De busreizen zijn dus ook zeker niet saai. De volgende dag (eergisteren) vertrok ik richting Pasto om daar één nacht te blijven en vanaf daar door te reizen naar de grens met Ecuador. Gisteren was het tijd voor deel twee van de etappen en bezocht ik onderweg nog een spectaculaire kathedraal.

Protest jezus in Popayan

Processie

Processie

Processie

Processie

Onderweg op de fiets

En nu ben ik Colombia alweer uit en in Ecuador! Ik was van plan om vanaf nu geheel zonder plan te reizen, maar eigenlijk lukte me dat niet zo goed en had ik toch behoefte aan iets van een plan. Irritant af en toe, die idealen. Dus ik heb een week lang rusteloos nagedacht wel of niet Ecuador en ik besloot wél te gaan toen bleek dat ik kon werken op een biologische boerderij niet ver van de grens. Daarnaast kan ik hier eventueel een paar maanden vrijwilligerswerk doen wat bestaat uit het coördineren van een spaanse school en community tourism programma in een dorpje in de bergen. Maar ik heb ook een optie om in Guatamala aan de slag te gaan bij een vrouwen coöperatie die handwerk maakt en waar nog het één en ander valt te verbeteren. Lastige keuze, maar wel heel fijn dat ik een keuze heb tussen twee leuke opties.

Vanmorgen heb ik Peter ontmoet wie de eigenaar van de boerderij is en vele programma´s heeft opgezet voor community development & tourism. Vanmorgen ben ik met hem meegeweest naar een vergadering over een heraanplantingsproject (?) in een dorpje gelegen aan de voet van een vulkaan. Door de intensieve landbouw is de grond arm en de oogst laag, er is een tekort aan water en veel erosie, Het plan is daarom om opnieuw een bos aan te planten wat werk verschaft en hopelijk een inkomen in de toekomst door verkoop van een deel van de kleine boompjes. Ik was blij te merken dat ik alles grotendeels kon volgen in het Spaans. En het zou een goede leerschool kunnen zijn voor mijn ongeduld. Waar ik in Amsterdam soms al bijna tegen de muren omhoog vloog van frustratie gaan hier de zaken nog een stukje langzamer en met vele omwegen. Hopelijk lukt het de gemeenschap om binnenkort te starten met het project.

Al met al inspirerend! Ik merk dat het me goed doet om af en toe wat meer inhoud aan mijn reis toe te voegen. Ik verheug me dus op komende week in het dorp Pucará (2,5 uur van Otavalo) waar ik bij een familie logeer, op de boerderij werk en Spaanse les ga volgen. Genoeg om me voorlopig even bezig te houden dus!

Ondertussen in Brazilië, Paraguay, Argentinië en Colombia

Het is wel weer eens tijd voor een ouderwets reisverslag. Want naast mijn avontuur in de favela´s heb ik natuurlijk nog meer uitgespookt. Waaronder vooral heel veel reizen. (waarschuwing: dit wordt een lang verhaal)

Cabo Polonio, Uruguay - Florianopolis, Brazil
Na een iets te korte nacht met iets teveel caipirinhas was het tijd om het vredige Cabo Polonio in te ruilen voor bruizend Brazilië. Na drie verschillende bussen kwam ik tussen de middag aan in Chuy, een typische grensplaatsje (lees dodgy). Het was me volstrekt onduidelijk of ik nu in Brazilië of in Uruguay was, maar ik bleek me in niemandsland te bevinden en moest dus een half uur teruglopen naar de grenspost van Uruguay voor mijn vertrekstempel. Het busstation bleek Braziliaans te zijn en daar bleek dat ik tot 2 uur ´s nachts moest wachten tot de volgende bus. Hmm.. katerig en met een beginnende ooginfectie werd ik daar niet echt blij van. Dus besloot ik een hostel te zoeken waar ik met wat korting de dag kon uitzitten. 15 busuren en in totaal bijna twee dagen reizen later kwam ik aan in Florianopolis, mijn eerste bestemming in Brazilië. Grappig hoe alles ineens groen en tropisch was geworden.

Florianópolis
Mijn ooginfectie was inmiddels uitgebreid en ik bleek terecht gekomen te zijn in een typisch partyhostel. Van die combinatie werd ik niet echt blij. Al snel een ander hostel gevonden met uitzicht op zee, strand en palmbomen. Hier de nodige feestjes beleefd en een lichte caipirinha verslaving opgebouwd. Toch kwam ik hier nogmaals tot de conclusie dat de typische backpackersscene misschien niet helemaal mijn scene is. Vluchtige ontmoetingen, weinig inhoud en vooral veel Europeanen. Misschien ben ik hier inmiddels te oud voor..

Portugese vriendjes

Helaas niet altijd zonnig strandweer

Barra Lagoa

Veel surfers in Floripa

Curitiba
Volgende bestemming was Curitiba. Een stad die internationaal bekend staat om zijn inventieve bussysteem en leefbaarheid. Nou, ik heb verschillende bussen genomen, maar de inventiviteit is me niet helemaal duidelijk geworden. Om de backpackers te ontvluchten ging ik couchsurfen bij Andreza die me de stad heeft laten zien en me alles vertelde over Brazilië wat ik maar wilde weten. Zoals bijvoorbeeld de persoonlijke ontboezeming dat ze na iets teveel kilo´s aangekomen te zijn in Europa liposuctie had ondergaan. Net zoals haar moeder. Normaalste zaak van de wereld in Brazilië. Ik wilde graag de trein naar de kust nemen van Curitiba, maar helaas reed deze niet vanwege de vele overstromingen. Een teleurstelling, maar niet te lang om getreurd. Wel bezocht ik het Oscar Niemeyer museum. Een prachtig gebouw vol moderne kunst en omringd door tientallen dansende pubers (?). Vanwege de vele regen besloot ik mijn plannen te wijzigen en tóch naar Rio de Janeiro te gaan, wat ik eerder uit mijn planning had gegooid. Als je dan toch in Brazilië bent, kan je dat toch eigenlijk niet overslaan.

Drink met je billen bloot melk uit een kokosnoot

Dansende pubers

Nog meer dansende pubers

Oscar Niemeyer museum

Rio de Janeiro
En wat ben ik blij dat ik deze keuze heb gemaakt. Ik heb er helaas maar vier dagen maar kunnen doorbrengen, maar wát een stad! Het is vooral de locatie aan het strand en de ligging in de bergen die het zo indrukwekkend maakt. Ik was naar Rio gereisd met een aantal mensen die ik in Florianopolis had ontmoet en met hen de stad verkend. Rio is net zoals de meeste steden in Zuid Amerika een stad met vele contrasten. De wijk Copacabana is zo westers dat je in Europa waant, maar in de favela´s zie je een heel andere kant. Gisteren de indrukwekkende documentaire ´Onibus 174´ gezien die nogmaals duidelijk maakt dat lang niet iedereen profiteert van de economische vooruitgang in Brazilië. Naast mijn avontuur in de favela´s een dag uitgerust op het wereldberoemde strand van Copacabana. Net als het ingenieuze bussysteem kon het strand van Copacabana me niet echt verassen, maar een dagje relaxen is nooit mis. Ook Jezus op de berg bezocht die helaas bij aankomst niet aanwezig leek te zijn. Maar ons geduld werd beloond en langzamerhand trokken de wolken weg en openbaarde Hij zich aan ons. En het uitzicht was ook erg mooi. De laatste avond sloten we af met een streetparty in Lapa waar ik mijn samba moves (geleerd bij Zumba) heb gedemonstreerd. Het leek helaas meer op gabberen dan op samba, maar de plaatselijke mannen vonden het desalniettemin goed genoeg. Nog even een duik in de zee genomen bij zonsopgang en de volgende dag wederom met te weinig slaap en ietwat brak op doorreis naar Foz de Iguazu.

Een bibliotheek met heel veel boeken

Een kerk met heel veel raampjes

Waar is Jezus?

Ah, daar is ie

Samen met heel veel toeristen 

Uitzicht op Rio

Overal fruit 

Capoeira in het hostel

Foz de Iguazu
Wereldberoemde toeristenattractie met heel veel watervallen. Heel mooi, maar voor mij te toeristisch en omdat ik nog steeds nauwelijks zonlicht kon verdragen door mijn ooginfectie een beetje een tegenvaller dus. Wel waren er veel leuke beestjes te vinden.

Foz de Iguazu, Brazil - Asuncion - Paraguay
Ik had in Uruguay het lumineuze idee gehad om een ticket van Asuncion naar Bogotá in Colombia te kopen. Want het was goedkoop. Nu heb ik al eerder spijt gehad van dit soort keuzes en wederom vroeg ik me af of dit nu werkelijk wel die 70 euro minder waard was. Want het was nogal een detour. Maar daarentegen kon ik wel kort bezoek brengen aan Paraguay. En het voelde eigenlijk ook wel weer als een ouderwets reisavontuur.

Om 7 uur opgestaan en een bus naar de grens gepakt. Vanaf de grens moet je een brug oversteken om in Paraguay te komen en op die brug schijnt het nogal gevaarlijk te zijn. Dus vrienden gemaakt met een paar Braziliaanse vrouwen en met hen meegelopen naar de overkant. Ze vonden het erg gezellig met me die 5 minuten en beloofden me dat God goed op me zal passen. Vanaf de grens een taxi naar het busstation waar ik meteen een bus werd ingeloodst. Asuncíon was maar 350 km dus dat zou niet zo lang duren dacht ik. Maar de stopte ongeveer elke kilometer, dus 6,5 uur later kwam ik aan in Asuncion. Wat ik wel erg leuk vond was dat ze werkelijk van alles kwamen verkopen in de bus dus vervelen deed ik me niet. In Asuncion zijn geen hostels, dus ik kwam in een hotel terecht. Een eigen kamer met airco. Wat luxe! Alleen maakte die airco zoveel lawaai dat het leek alsof er een vrachtwagen in de kamer stond. Ik had iets te lang in Brazilië rondgehangen dus helaas weinig tijd om iets van Paraguay mee te maken. Maar mijn indruk is een land dat een stuk armer en ongeorganiseerder is dan zijn buren, meer oorspronkelijke bewoners en veel platteland.

Asunción, Paraguay - Buenos Aires, Argentina - Bogotá, Colombia
Mijn vlucht was waarschijnlijk zo goedkoop, omdat het een tussenstop van een dag in Buenos Aires bevatte. Maar dat vond ik helemaal niet erg, want het betekende een dagje extra in deze heerlijke stad. Vriendin Binkie uit Amsterdam bleek ook in town te zijn en dus ´s avonds gegeten in haar gezellige huisje en onze reiservaringen en persoonlijke ontdekkingstochten uitgewisseld. Gelukkig zien we elkaar weer in Colombia, want een avond was veel te kort natuurlijk. De volgende ochtend om 4 uur opgestaan om richting Bogotá te vliegen. In Bogotá ging ik wederom couchsurfen en werd ik hartelijk ontvangen door de moeder van host Diana en hun hond met vijf puppies.

Omdat ik het backpacken op het moment een beetje zat ben - mijn hoofd zit vol met indrukken en moe van het constante verhuizen - heb ik besloten vanaf nu de reisplannen naast me neer te leggen en van dag tot dag te zien waar ik terecht kom. Dat is nog niet zo makkelijk, want ik hou nou eenmaal van plannen maken en nieuwe plekken ontdekken en verkennen. Maar ik heb mijn dagen de afgelopen week doorgebracht met de stad verkennen, heel veel Spaans spreken, gitaar spelen, yoga en het nachtleven van Bogotá. En dat bevalt uitstekend. Behalve de regen dan..

Later meer over Bogotá en het geweldige Colombia en de zeer lieve, prettig gestoorde Colombianen, want het verhaal is lang genoeg zo lijkt me.

Dag lieverds, bedankt voor jullie positieve reacties op mijn verhalen en foto´s, veelal via de mail. Dat doet mij deugd. Ga zo door!

Vijf maanden onderweg

7 landen

40 verschillende bedden

200 busuren

58 nieuwe facebook vrienden

Een paar duizend foto's

Oneindig veel nieuwe ervaringen en inzichten

Een dag in een andere wereld

Soms pakt het heel goed uit wanneer je de plannen flink omgooit. Ik besloot vorige week naar Rio de Janeiro te gaan in plaats van op een tropisch eiland in de regen te zitten. Eerder had ik al gehoord over het project Favela painting van twee Nederlandse jongens. Ze hebben de afgelopen jaren een drietal kunstprojecten uitgevoerd in de favela´s (sloppenwijken) samen met lokale jeugd waar ik graag meer over wilde weten. Een paar emails verder bleek dat zij niet in Brazilië waren, maar ik werd doorverwezen naar Nanko van Buuren, directeur van stichting Ibiss die me wellicht verder kon helpen. Zo gezegd zo gedaan en voor ik het wist ging ik de volgende dag op pad met Nanko die toch een Belgische journalist moest rondleiden. En ik kan terugkijken op één van de meest indrukwekkende dagen tot dusver.

Mede met het oog op het toekomstige WK en de Olympische Spelen in Rio is de stad bezig met een flinke schoonveegactie. Een groot deel van de bevolking in Rio woont in favela´s die gecontroleerd worden door drie drugsbendes die al jarenlang een gewelddadige strijd met elkaar en de politie voeren. De politie is op zijn zachtst gezegd niet welkom en wie de favela wilt betreden moet langs een checkpoint waarbij de bendes controleren wie er binnen komt en uitgaat. November vorig jaar heeft het leger één van de favela´s, Vila Cruzeiro, overgenomen na een veldslag van twee weken met vele doden tot gevolg aan beide kanten. De drugsleiders zijn verjaagd en de favela is nu onder controle van het leger. Hoogstwaarschijnlijk zullen er nog meer wijken volgen. De journalist wilde in zijn artikel een vergelijking maken tussen Vila Cruzeiro en de wijken die nog onder het bewind van de drugsbendes vallen en dus bezochten we diverse favela´s om de verschillen te bekijken.

Vila Cruzeiro stond dus als eerst op het programma. Nanko stuurde ons er op uit om de kunst van favela painting te bewonderen. Ietwat huiverig klommen we de trappen op om vanaf daar te genieten van het uitzicht. De wijk voldeed aan mijn verwachtingen van een favela. Kleine straatjes opklimmend tegen de heuvels, muziek uit alle hoeken en gaten en het leven wat zich voornamelijk op straat afspeelt. Na ons korte excursie dronken we een biertje voor de plaatselijke mini market en eigenlijk voelde het wel gemoedelijk. Nanko bleek een waar instituut en wordt door alle bewoners met veel respect en enthousiasme begroet. Waar de overheid het liet afweten heeft Ibiss zich de afgelopen jaren op allerlei manieren ingezet voor de favela´s en zijn bewoners. We schudden dus vele handen. Hoe gemoedelijk ook, de vele kogelgaten in de muren herinnerden ons aan de veldslag die hier nog maar kort geleden plaats vond. Verderop in de wijk heeft Ibiss een groot wijkcentrum opgezet waar vele activiteiten zoals zwemles, gezondheidszorg, cultuur en sport plaatsvinden. Daarnaast biedt Ibiss jongens een kans wanneer zij er voor kiezen de bende te verlaten door ze een baan en/of training aan te bieden. Nu de drugsbende de wijk verlaten heeft, is er een bron van inkomsten weggevallen voor veel bewoners. Een goed moment dus voor jongens om het roer om te gooien. Een vijftal jongens in straatwerkers outfit waren daar een mooi voorbeeld van.

Vila Cruzeiro

Na Vila Cruzeiro gingen we door naar de volgende favela die nog onder het bewind van de drugsbendes valt. Waar het in Vila Cruzeiro eigenlijk wel veilig en misschien zelfs gezellig te noemen viel werd het hier wat grimmiger. Na de wegblokkade omzeild te hebben kwamen we langs een checkpoint waar Nanko ook weer met veel enthousiasme onthaald werd. Ook hier weer wat biertjes gedronken terwijl de journalist zijn interviews afnam. De heen en weer rennende jongens met walk en talkies plus de drugsdealer op de hoek maakten duidelijk dat we hier in een andere omgeving waren. Hier zou ik nooit en te nimmer zonder Nanko kunnen komen, wat ook erg onverstandig zou zijn. Dus absoluut geen foto´s en ook niet even je sms´jes lezen, want wie weet maak je foto´s met je mobiel die later in een krant opduiken. Nadat we wat lacherig opmerkingen maakten over twee jongens die steeds langs kwamen fladderen werden we snel terecht gewezen dat dit geen grapje is en dat zij de boel in de gaten hielden voor de bendeleider wiens hand ik zojuist geschud had. Hmm.. Terwijl we de wijk weer uitreden ving ik nog een korte glimp op van het pistool van één van de jongens bij het checkpoint. Ok.. geen kattepis dus. Dit alles werd nog eens bevestigd door de enorm heftige verhalen van Nanko en het feit dat hij de dag ervoor nog twee goede vrienden van Ibiss had moeten begraven.

Ik had via de media wel het één en ander meegekregen over de strijd tussen de politie en de bendeleiders. Na een dag het met eigen ogen aanschouwd te hebben is het lastig de balans op te maken. Buurtbewoners geven aan dat de wijk er voor hen niet zozeer op vooruit is gegaan. Er is nauwelijks geld meer in omloop, dus kleine ondernemers hebben geen inkomen meer. En hoe gewelddadig ook, de bendeleiders zorgden voor bescherming van hun eigen bewoners die zich dus veiliger voelden dan nu het leger de controle over heeft genomen. Tegelijkertijd is dit een kans voor veel jongeren om het bendeleven in te ruilen voor een normale baan, wordt de wijk toegankelijker voor buitenstaanders zoals ondernemers en hulpverleners en kan het voor geen enkel kind gezond zijn om op te groeien in een wereld die gedomineerd wordt door drugshandel. Een dag is niet genoeg om een oordeel te vellen over een wereld waar de politie zo corrupt is dat ze vijf keer meer uitgeven dan verdienen, jongens van 20 jaar oud al 300 politiemoorden op hun geweten hebben en toeristen vermoord worden omdat de TomTom ze per ongeluk de favela instuurden.

Maar indrukwekkend was het zeker. En hoopgevend om te zie hoe Ibiss in deze trieste omstandigheden geweldig werk verricht (bezoek de website!). De welzijnsstichtingen in Nederland kunnen nog wat leren van de voortvarendheid van Nanko en zijn collega´s. Dit werd nog eens benadrukt in het geweldige steak restaurant waar we de dag afsloten bediend door jongens uit de favela´s die hier een tweede kans gekregen hebben en ons trots voorzagen van veel, heel veel vlees.

Easy livin´ in Cabo Polonio

Dump een stel hippies op Schiermonnikoog, schakel stroom en stromend water uit en je bent in Cabo Polonio. Een prachtige plek waar ik bijna een week lang heb vertoefd in een huis met enkel een put voor water en kaarsen voor verlichting. Ik heb er niet veel meer gedaan dan lange strandwandelingen maken en wijn drinken bij kaarslicht, dus veel valt er niet te vertellen. Maar de foto´s spreken voor zichzelf lijkt me.

Lokale hippie architectuur

Altijd even paardrijden

Ons huis voor een week

Chillende zeeleeuwen (volgens mij doen die sowieso nooit zoveel)

Huisgenoten voor een week

Geen electra, dus koken bij kaarslicht

Ik mocht de vuurtoren aanzetten!

Tadaa!

En nu ben ik in Brazil! Grappig hoe alles meteen tropisch en groen lijkt te worden zodra je de grens oversteekt. Ik laat me de caipirinhas en fruitshakes goed smaken. Helaas wat fysiek ongemak van een oog infectie, dus ik ben de afgelopen week niet op mijn best geweest, maar langzamerhand weer op de goede weg!