Beeldblog: laatste week in Pucará

Cadeautjes uit Nederland!!!

Het is nooit te vroeg voor een glaasje Puro samen met mijn grote vriend Eloy

Fiestas de Colegio in Apuela

Nog meer dans (en regen) @ Fiestas de Colegio in Apuela

Estefania tijdens de miss Colegio verkiezing 

´La gata´

Minga met de Amerikaanse vrijwilligers

Workshop met docentes Paula en  Carmen

Feestje bij de beervrijwilligers en Mayke viel weer eens in de modder

Me & my dutch hoe

Ze noemen het niet voor niets cloud forest 

Onafscheidelijk duo Amber & Mayke

Middagje vrij: 800 m canopy! 

En dat ziet er ongeveer zo uit

800 meter is best ver 

Intag es hermosa

The Team! 

Hangjeugd van Pucará

Dansoptreden lokale kids

Shisela

Dansoptreden lokale dames en een paar gekke gringo´s 

Shake that booty

Het publiek

Zusje Sajara en broertje Jurel 

Tijd om afscheid te nemen... 

En ook van deze lieve familie

Mijn afscheidsfeestje

Amber en gastoma Inez: echte matties

Mijn lieve broertje Jonathan

Afscheidsetentje bij Peter. Ooit gehoord van de Amerikaanse delicatesse s´more?

Best lekker namelijk

En nu ben ik in Colombia in afwachting van mijn poging opnieuw de grens over te steken
en leid ik aan een mysterieuze vorm van lichaamsopzwelling (zie je die hamsterwangetjes?).
Ik hoop dat ik genoeg charmes over hou om me de grens over praten. 

Simpel

Hoe ver kunnen verwachtingen en realiteit uit elkaar lopen? Voordat ik naar Pucará kwam schreef ik over mijn angst voor eenzaamheid, somberheid en verveling hier En nu, na twee maanden heb ik het zo naar mijn zin dat ik eigenlijk nog niet weg wil en voel ik me denk ik het gelukkigst tijdens mijn reis tot tot nu toe. Ook schreef ik eerder in mijn dagboek, bijna met medelijden, dat de mensen hier zoveel dingen moeten missen waar wij zoveel plezier aan beleven. Een avondje uit, kranten, een gezellige huiskamer, internet, festivals.. Maar is dat werkelijk wat telt (cliché?!) en wat gelukkig maakt? Ik sluit zeker mijn ogen niet voor de problemen hier: alcoholisme, slecht onderwijs, armoede, huiselijk geweld en wat al niet meer. Máár.. de mensen lijken hier gelukkig en het voelt hier – ondanks alle roddels – warm.

Vorige week schreef ik over de geluksfactoren die ik hier probeer te onderscheiden en ik geloof ik dat ik deze week een belangrijke heb ontdekt: simpel leven. Ik heb net als veel van mijn generatiegenoten last van zogenaamde ´keuzestress´. De wereld ligt aan onze voeten, je kan alles doen en worden wat je wilt. Op mijn computer bewerk ik mijn foto´s, lees tegelijkertijd mijn emails, volg ook nog even de laatste roddels op facebook, lees ondertussen een artikel op nrcnext.nl en zoek tussendoor informatie over werk, fotografie, interieur, muziek en reizen. In Amsterdam is elke avond van de week iets te doen en mis ik dus altijd iets. Altijd heb ik het gevoel dat ik nog een andere keuze of mogelijkheid heb die ik niet benut. En dat verlamt.

Ik realiseerde me dit toen ik één van de Nederlandse tijdschriften las die mijn moeder me had opgestuurd. Leuke kleren, tuindingetjes, spulletjes voor in huis. Dat wil ik, dat heb ik (nog) niet, dat heb ik nodig. Koop, koop, koop! Hier in Pucará zijn twee winkeltjes die bijna niets verkopen, mijn avonden besteed ik lezend, gitaar spelend of schrijvend en om 10 uur ga ik naar bed. Er valt weinig te kiezen en ik mis niks. En dat vind ik heerlijk.

Maar wie is werkelijk beter af? Want de jongeren hier willen al die dingen die ik in Nederland heb en hebben weinig te kiezen. Zij kunnen niet zomaar worden wat ze het liefst zouden willen doen. En ik voel me dus verwend dat ik klaag over teveel keuzes. Zoals zo vaak met mijn gedachten ben ik er dus nog niet over uit. Maar ik ben dankbaar voor dit inzicht dat mijn verblijf in Pucará me heeft gebracht en zal het koesteren. De mensen hier zijn en leven dan misschien wel simpel, maar ik kan nog veel van ze leren.  

Weet je wat? Ik blijf gewoon nog even.

Zo makkelijk kan een beslissing soms zijn. Ik ben nog niet klaar om Pucará te verlaten en heb tegelijkertijd niet echt de behoefte meer om allerlei nieuwe plekken te gaan ontdekken. Dus ik heb mijn verblijf met twee weken verlengd. Nu nog hopen dat de grenswachten me goed gezind zijn en ik mijn visa kan verlengen...

Het pakket

Twee dagen later heb ik dan eindelijk het pakket bemachtigd! Gisterochtend twee uur in de rij gestaan bij de bank en toen ik aan de beurt was hield het systeem er mee op. Daarna alle andere banken afgegaan zonder succes, terug naar het postkantoor waar mijn smeekbedes geen succes hadden. Weer terug naar Banco de Guayaguil waar het einde van de middag het systeem inmiddels weer werkte...behalve voor mijn betaling dan. Nog meer smeekbedes bij de bank, want ik had allang terug gemoeten naar Pucará waar ik allerlei activiteiten had gepland. En moest alleen even de invoerbelasting betalen, maar dat was op geen enkele manier mogelijk. Kom morgen maar weer terug. Inmiddels was ik een goede bekende geworden bij de bank en het postkantoor, dus toen ik vanmorgen opnieuw binnenwandelde en de systemen me inmiddels wel goed gezins waren was het snel gepiept.

En het was het allemaal waard, de komende weken kan ik lekker genieten van Nederlandse dropjes, schapenkaas, tijdschriften, boeken, crempjes en douchegel (best een luxe na acht maanden reizen) en een nieuwe garderobe. Mijn moeder heeft weer eens oud hollands uitgepakt. Bedankt! Ik heb maar geluk met zo`n lieve familie! 

Yo amo a Intag!

Ik word gestraft voor mijn hebberigheid. Mijn oproep om vooral veel cadeautjes te sturen werd door mijn moeder vol enthousiasme beantwoord met een pakket vol cadeautjes. Maar.. dat gaat zo makkelijk nog niet. Allereerst deed het pakket er ruim een maand over om te arriveren, maar goed.. dat was te verwachten. Toen was het daadwerkelijk gearriveerd. Maar moest ik een groot aantal stappen doorlopen voordat ik het daadwerkelijk mee kon nemen. Die stappen konden niet allemaal in één dag worden uitgevoerd en dus keerde ik met lege handen terug naar Pucará (waar ze geen adressen hebben en waar geen post wordt bezorgd). Ik had Peter vervolgens opgezadeld met het verzamelen van de benodigde informatie. Maar de Ecuadoriaanse TNT liet niets van zich horen, dus dat leverde ook niets op. Dus vandaag terug naar Otavalo om opnieuw een poging te wagen. Aangekomen in het postkantoor bleek de desbetreffende dame niet aanwezig en moest ik later dus maar weer terugkomen. Toen ik haar eindelijk trof - we kennen elkaar inmiddels goed - leek het verrassend makkelijk. Ik kreeg een formulier en moest hiermee bij de bank betalen en daarna kon ik dan eindelijk mijn cadeautjes uitpakken. Máár.. de bank had een storing en dus kon ik niet betalen. Dus nu ben ik nog steeds in Otavalo, zonder mijn cadeautjes en ga ik het morgen opnieuw proberen. In het ergste geval kan ik het pas volgende week ophalen en vertrek ik de volgende dag naar Colombia met 8 kg extra bagage. En dat terwijl de bevolking van Pucará reikhalzend uitkijkt naar ´los caramelos salados´ oftewel zoute snoepjes oftewel drop. En voor de lieve mensen die me kaartjes hebben gestuurd, dank jullie wel!! Dat ging een stuk makkelijker dan dat pakket.

In Pucará geniet ik nog steeds van elke dag. Mijn dagen zijn gevuld met het bezoeken van families, workshops geven aan de docentes, werken aan de evaluatie, Engelse les geven aan kinderen, jongeren en de docentes, het ontvangen en begeleiden van vrijwilligers, heel veel heen en weer lopen berg op en berg af, werken op de boerderij, improviseren met de kinderen, het verorberen van suikerriet in elke mogelijke vorm en mijn nieuwe hobby voetballen. Ik heb inmiddels versterking gekregen van Amber, die mijn werk gaat voortzetten als ik over ruim een week vertrek. Amber en ik kunnen het bijzonder goed met elkaar vinden, dus dat maakt het extra gezellig. Ik woon inmiddels bij een andere familie, Spaanse lerares Paula en haar echtgenoot Fernando en hun twee kinderen Sajara en Yurel. Paula en Fernando zijn iets jonger dan ik, dus ik heb meteen aangegeven dat ik graag actief meedraai in het huishouden. Want het voelt bijzonder ongemakkelijk om continu verzorgd en gevoerd te worden door iemand die je vriendin zou kunnen zijn. Ik heb inmiddels iets meer luxe: een comfortabel bed, een plavuizen vloer, een tv en een dvd speler, maar heb mijn warme douche moeten inruilen voor koud water. Ook het eten is verbeterd: veel fruit en groenten, minder vet en vooral geen aardappelsoep meer! Althans, niet iedere dag.

Wel blijf ik me verbazen over sommige lokale gebruiken. Het strakke slaapritme wat men in Nederland hanteert voor kinderen is hier zeker geen gewoonte. Met als gevolg dat Sajara en Yurel of al liggen te slapen rond etenstijd en vervolgens om 2 uur ´s nachts wakker worden met honger waardoor Paula om 2 uur ´s nachts eten staat te maken. Of twee knikkebollende kindjes die met moeite hun eten naar binnen werken zonder in slaap te vallen. Koffie is hier volstrekt normaal voor kinderen, ook al zijn ze nog maar twee jaar. En mijn opmerking dat dat in Nederland toch niet echt gebruikelijk is werd met verbazing ontvangen. Het is een zoete inval bij Paula en Fernando en iedere avond eet één van de buurkinderen wel mee en Estefania van twaalf drinkt ook gerust een glaasje Puro mee (een soort rietsuiker jenever). En dat terwijl Paula en Fernando tot de meer ontwikkelde families van Pucará gerekend kunnen worden. Ook heb ik mijn appeltaartbakkunsten opnieuw vertoond, want (voormalig) broertje Jonathan werd 16 jaar en kennelijk werd dat niet gevierd. Maar ik als verjaardagfan vond dat niet kunnen en gaf hem dus een appeltaart cadeau die vol enthousiasme werd ontvangen door de familie: ¨Dat God me maar mag betalen¨

Hike met Amber, Luis en Jonathan 

Voetbalwedstrijd met lokale damesteams

Ik voel me hier bijzonder gelukkig. Ik probeer te achterhalen wat precies die geluksfactoren zijn, zodat ik ze in Nederland hopelijk ook kan toepassen in mijn leven. Ik geloof dat het vele buiten zijn, het omringd zijn door mensen en het dagelijkse voetballen me zeker goed doen. Ik was nooit zo´n voetbalfan wat voornamelijk komt doordat mijn broers me vroeger wijsmaakten dat ik zo´n goede keeper was zodat ze vervolgens al hun ballen op me konden afvuren. Maar ik heb er nu bijzonder veel plezier in en het is een goede dagelijkse training op 2.000 meter hoogte. Ook geniet ik van de kneuterigheid en de vele gesprekjes die ik elke dag heb, ook al gaan ze nergens over. Of ik hier voorgoed zou kunnen wonen weet ik niet, maar ik vind het jammer dat mijn verblijf alweer bijna tot een einde komt. En ik besef me dat ik eigenlijk een beetje uitgereisd ben. Ik wil nog niet naar huis, maar ik merk dat ik er tegen op kijk om opnieuw het backpackerscircuit in te gaan. Het voelt oppervlakkig, vluchtig en in zekere zin eenzaam, omdat ik inmiddels toch al 8 maanden alleen op pad ben. Máár.. gisteren kreeg ik het goede nieuws dat goede vriend Chris me op komt zoeken in Mexico! Maar ik ben er dus nog niet helemaal over uit wat mijn vervolgstap gaat zijn.

Improworkshop

Naast mijn avonturen in Pucará was ik dus ook nog een paar dagen in de Amazone. Ik kon meerijden met Peter die samen met twee begeleiders het één en ander moesten voorbereiden voor een groep scholieren die een maand naar Ecuador komt voor uitwisseling en vrijwilligerswerk. Een echte roadtrip die eindigde in een gezellige avond met vele cocktails en dus liepen we al zingend ¨Just like me, they long to be close to yooooooooouuuuu¨ over de brug terug naar het hotel. Daarna moesten zij aan het werk en had ik het druk met raften en door het oerwoud banjeren. Dat werd overigens nog een interessante ervaring. Ik bleek  het enige groepslid te zijn, dus ging ik samen met een gids die ik na een uur al zat was (´Alle toeristen vinden het hier zooo geweldig, ik heb vrienden in de V.S., Duitsland, Frankrijk, ik doe zoooveel voor de gemeenschap bla bla bla¨) en zijn twee zoons de jungle in. De eerste nacht sliep ik in een cabaña en had ik me ingesteld op een rustieke, natuurlijke omgeving, maar in plaats daarvan bleek ik in een reggaeton openluchtdiscotheek beland. Dus vol enthousiasme de volgende dag daadwerkelijk de natuur in waar we de tweede nacht zouden kamperen. Ik bleek de enige te zijn die wist hoe we de tent moesten opzetten en ik vroeg me sterk af of we niet een buitentent waren vergeten. Maar nee, dit was echt de tent. En ja, toen ging het regenen... en na een paar uur kon ik me niet langer tussen de druppels manouvreren en verhuisde ik dus maar midden in de nacht naar het schuurtje waar de rest sliep. Maar ik kon er eigenlijk wel om lachen en keerde dus voldaan terug naar Pucará om daar weer enthousiast aan de slag te gaan.

De idyllische camping in het regenwoud

Ik dacht eigenlijk dat ik niet zoveel te vertellen had, maar dat bleek wel mee te vallen... Hopelijk kan ik jullie melden dat ik misselijk ben van alle dropjes die me moeder me gestuurd heeft!

Best mooi in Pucará

Aardappelsoep en appeltaart

Ik heb het zowaar druk, op zijn Ecuadoriaans dan wel. Mijn goede voornemens om iedere dag een uur Spaans te studeren en hard te lopen zijn bij voornemens gebleven. Maar ik spreek de hele dag Spaans en loop van hot naar her. Mijn evaluatie van het project heeft geleid tot het geven van een reeks workshops met de docentes om de kwaliteit van de lessen te verbeteren. Daarnaast geef ik Engelse les om ze in ieder geval een basis vocabulaire aan te leren, want soms vervallen de lessen in een uur ´lost in translation´. En zo doe ik dus allerlei dingen die ik nog nooit eerder heb gedaan, maar die wel erg leuk zijn. De docentes zijn erg gemotiveerd wat het leuk maakt om met ze te werken. Verder bezoek ik alle families die vrijwilligers en studenten ontvangen, deels ter evaluatie om van hen te horen hoe zij het ervaren met die gringos in hun huis en verder om te bekijken wat er nog verbeterd kan worden aan de accomodatie. Sommige kamers hebben bijvoorbeeld geen deur, Of – in mijn geval – een matras die net zo goed geen matras zou kunnen zijn met als gevolg dat ik iedere ochtend rondloop als een oud vrouwtje. Ook heb ik twee lessen improvisatietheater gegeven aan de kinderen uit het dorp, in het Spaans (!) wat erg hilarisch was.

Ja, ik ben inderdaad wat uitgedijd.. 

Ook was het deze week mijn verjaardag! Vrienden en familie weten dat ik mijn verjaardag best wel belangrijk vind en misschien nog een beetje een klein meisje ben wat betreft cadeautjes en taart eten. Dus ik had mijn best gedaan om zoveel mogelijk mensen te vertellen dat het mijn verjaardag was, zodat het in ieder geval niet stil voorbij zou gaan. En dat pakte goed uit. Mijn dag begon al goed toen ik mijn mailbox opende en deze vol zat met felicitaties. Dank daarvoor! En ik had een ware primeur op mijn verjaardag: skypen met mijn moeder via de webcam. Na een skypemarathon met familie en vrienden terug naar Pucará. ´s Middags was het tijd om de door mijzelf gebakken appeltaart te delen met de familie wat een interessante ervaring was.´s Ochtends vond ik het al wat vreemd dat niemand me feliciteerde, dus ik dacht..dat zal later dan wel komen. De kinderen feliciteerden me inderdaad en zongen voluit ´feliz compleaños´, maar moeder, oma en opa hebben me uiteindelijk nooit gefeliciteerd. Nadat ik de taart uitdeelde verdween het merendeel van de familie naar de tv in plaats van gezamenlijk de taart op te eten. Een typisch geval van cultuurclash denk ik. Maar dit werd een paar dagen later goed gemaakt toen ze met mijn taartvorm (die ik aan de familie heb geschonken) wederom een taart hadden gebakken en de kinderen opnieuw ¨feliz compleaños¨ zongen en we de taart gezamenlijk opaten. Wellicht was het hen ook niet geheel duidelijk wat mijn plan was voor mijn verjaardag.

Mijn lieve zusje Shisela

Het grootste cadeau van de dag kreeg ik misschien wel van Shisela. Ze kwam mijn kamer in om me een verjaardagsknuffel te geven en had twee cadeautjes voor me, een pen en een ring van haarzelf. Ze leek op de één of andere manier aan te voelen dat ik het toch best lastig vond om mijn verjaardag hier te vieren zonder mijn familie en vrienden. En dus was dat simpele gebaar voor mij een groot en waardevol gebaar. Ik probeer haar wat extra aandacht te geven, want op de één of andere manier lijkt ze een beetje het buitenbeentje te zijn van de familie, terwijl het zo´n lief, intelligent en leergierig meisje is. De avond van mijn verjaardag was een gringo feestje met de vrijwilligers van het beerproject met bier, wijn en kaartspelletjes. En zowaar nog meer cadeautjes! Al met al een gezellige dag. En nu ben ik 30 en is alles nog hetzelfde.

Bier, wijn en spelletjes met de beervrijwilligers

Behalve dan dat ik leef in de bergen in Pucará waar het leven een groot contrast is met mijn leven in Nederland. Een aantal anekdotes:

Het is hier gewoonte om iedereen de gehele dag te groeten, de hand te schudden en een praatje te maken. Buenos dias, buenos dias, buenos tardes, como le va, adonde va (men wil altijd weten waar ik heen ga), hasta luego. Ik voel me dus soms best een lompe verstadste (?) Hollander die soms haast heeft en dan vergeet om dat hele gebruik af te werken. Maar ik leer met de dag en leer zo langzamerhand de lokale bevolking steeds beter kennen wat (bijna) allemaal lieve mensen zijn en het is best leuk om daar een tijdje deel van uit te maken. Maar ik zie ook de keerzijde van een kleine onderontwikkelde gemeenschap. Er wordt heel wat afgeroddeld, ongetwijfeld ook over mij. En ondanks de vriendelijkheid zijn mensen zijn niet altijd eerlijk tegen me, met name als het op geld aan komt.

Broertje Jonathan & wwoofvriendin Rachel die me kwam opzoeken in Pucará

Ik ben kennelijk een gewilde huwelijkspartner als lange blonde gringa. De eerste dag van mijn verblijf boden zich al twee vrijgezellen van middelbare leeftijd aan. De buurvrouw vond dat ik toch écht haar zoon moest ontmoeten, we zouden een leuk stel zijn. En mijn familie vond Peter een goede partij voor me met al z´n koeien en land. Dat zijn tenslotte belangrijke factoren.

Aardappelsoep en rijst. Ik wist niet dat je zo vaak hetzelfde kan eten, met enige varieteit dan wel. ´s Ochtends krijg ik meestal tortillas, een soort droge pannekoekjes, een superzoet fruitsapje, en koffie. Na een week heb ik maar gevraagd om koffie zonder suiker, want een kop koffie is hier half koffie, half suiker. Ook heb ik eens laten vallen dat ik die gefrituurde banaandeegballen (een soort oliebol) best lekker vond en nu krijg ik dat extra vaak voorgeschoteld. Lekker, maar vet, vet, vet. Lunch is de belangrijkste maaltijd van de dag met een soep en een ´seco´ wat meestal rijst is met b.v. bonen of aardappelen en vlees. Dat heb ik ook maar teruggebracht naar alleen soep of alleen ´seco´, want het voelt alsof ik een kilo per dag aankom aangezien ik alleen maar koolhydraten eet. Het avondeten is eigenlijk altijd aardappelsoep, soms opgefleurd met popcorn. Ook at ik een week elke dag varkensvlees met als gevolg een hoofd vol met puistjes. Nu eet ik nooit varkensvlees, maar wilde niet moeilijk doen. Later bleek dat mijn familie speciaal voor mij vlees had gekocht van buurvarken Suzy... Juist, dat had niet gehoeven hoor

Tijd op z´n ecuadoriaans. Ik had het genoegen om het lokale dorpsfeest mee te mogen maken. Om 5 uur´s ochtends knalde keiharde reggaeton door het dorp om iedereen op tijd (!?) wakker te maken voor de feestdag. Daar bleef de punctualiteit verder bij. Om 9 uur zou het feest beginnen met een voetbalwedstrijd. Om half 10 waren ze nog steeds het gras aan het maaien. Om half 11 nog steeds niemand te bekennen. Om 11 uur begon dan eindelijk de wedstrijd met een incompleet team van Pucará, omdat het merendeel van de spelers inmiddels zijn verhuisd. Ik geloof dat de helft van het programma nooit heeft plaatsgevonden, maar uiteindelijk was het een zeer gezellige dag met valsspelende brassband en veel dansen en veel drank. De volgende ochtend zag ik de non letterlijk de stoep van de kerk leegvegen want de borrachos (dronkenlappen) dronken nog vrolijk door.

De lokale feestband

Net dorpsfeest in Haskerdijken

- Afterparty met de zingende buurmannen - 

Tot nog niet zo lang geleden had niemand hier een auto en was dit een zeer geïsoleerd gebied. Nog steeds is er weinig verkeer en openbaar vervoer en zijn de (ongeasfalteerde) wegen soms slecht begaanbaar vanwege de regen. Als ik dus naar het internetcafe ga in nabijgelegen dorp Apuela moet ik nauwkeurig timen om de bus te halen die 3 keer per dag terug gaat naar Pucará. En als ik die dan mis, moet ik proberen een lift te krijgen. Nu is dat niet zo moeilijk, aangezien het de meest gangbare vorm van transport is hier. Maar er komt meestal maar één auto of vrachtwagen per half uur voorbij. Tijd is van een heel andere orde hier.

Maar ik ben heel blij dat ik besloten heb om hier een tijd vrijwilligerswerk te doen. Ik merk dat – zoals mijn manager bij Stadgenoot me al zei – ik een ´bouwer´ ben en ben dus volop aan het bouwen om het project verder te brengen in de korte tijd die ik heb. En dus, hoewel heel ver van Nederland in totaal andere omstandigheden, inspireert het me ook om na te denken over de toekomst als ik weer thuis ben. Ik geniet van de lieve mensen om me heen die je uitnodigen in hun huis en hun medicinale planten laten zien, de kinderen die weinig hebben en dus blij zijn met alles zoals het voorlezen van een verhaaltje, het werken met de vrijwilligers op de boerderij (dat doe ik namelijk ook nog), de prachtige omgeving met vele vlinders en kleurrijke vogels en hoop over een paar jaar zeker terug te keren om te zien hoe Pucará er tegen die tijd voorstaat.

Vrijwilliger Hannah aan het werk op de boerderij

Inmiddels heb ik even een klein weekje ´vakantie´ en ben ik in de Oriente zoals de amazone in Ecuador heet. En ben ik dus weer even de toerist/backpacker. Morgen ga ik raften en daarna een paar dagen de jungle in. Daarna nog zo´n drie weken aan de slag in Pucará en dan moet ik helaas weer verder, omdat mijn visa in Ecuador dan verloopt. Maar de Caribische kust van Colombia en Mexico verkennen is ook niet verkeerd.