Fotografie begint steeds meer een passie van me te worden. Graag deel ik dus wat plaatjes met jullie die ik tot dusver tijdens mijn reis heb geschoten (en hier en daar digitaal bewerkt heb). Laat me weten wat jullie er van vinden!
Ik loop wat achter met mijn blog en hik dus ook al enige dagen op tegen het schrijven van een nieuw bericht. Want waar te beginnen... Laten we maar beginnen met vandaag. Ik geloof dat die mag gelden als één van de meest luie dagen van mijn reis tot dusver. Ik heb mijn bedbank hier in Bogotá nauwelijks verlaten. Maar lui is het eigenlijk niet echt te noemen, want met nog minder dan twee maanden te gaan hier ben ik me langzaam aan het voorbereiden op mijn terugkeer naar Nederland. En heb ik dus mijn cv maar eens bijgewerkt, een heuse sollicitatiebrief geschreven, het huurcontract met mijn onderhuurders opgezegd en nog meer van dit soort praktisch gedoe. Het is misschien niet helemaal ´in het nu´ leven, maar stiekem ben ik al best veel bezig met mijn terugkeer naar Nederland. Enerzijds kijk ik er naar uit om weer omringd te zijn door familie en vrienden en snak ik naar een bruine boterham met pindakaas, een vers glas melk, stamppot boerenkool en gezellige herfstavonden. Maar hoewel ik vol inspiratie en ideeën zit, jaagt het me ook angst aan dat ik weer op zoek moet naar werk, wellicht ga verhuizen en mijn leven weer op orde moet krijgen. Vandaag was dus een eerste stap in de voorbereiding daarop. Maar daar laat ik het voorlopig dan ook maar bij denk ik.
Ik ben dus terug in Colombia, nadat ik mijn verblijf in Pucará succesvol met drie weken had weten te verlengen. Het was wellicht een beetje raden voor jullie de afgelopen weken waar ik nu precies uithing, maar na twee zeer frusterende dagen rond de grens kon ik een nieuwe visa krijgen en dus terugkeren naar Ecuador. En gelukkig zonder iemand om te kopen, want hoewel dat in eerste instantie de bedoeling was had ik daar toch wat morele bezwaren tegen.
Prachtig uitzicht op de Cotacachi vulkaan
Terug in Pucará werd ik met veel enthousiasme ontvangen. Amber en ik gingen meteen voortvarend aan de slag met een actielijst voor de school: website afmaken, format voor de beginnerslessen maken, laatste workshops met de docentes organiseren, promotie email sturen naar de diverse reisgidsen, folders verspreiden in de Intag vallei, handout met basis Spaans en Engels maken voor de gastgezinnen en een handleiding voor de volgende coördinator. En daarnaast gaven we ook nog Engelse les, improles, trainden we de lokale jongeren tot gidsen en maakten we een bibliotheek. Genoeg om Pucará met een gerust hart te kunnen verlaten, plichtsgetrouw als ik ben.
Maykita & Ambercita
Maar wat heb ik het naar mijn zin gehad daar. Het vrijwilligerswerk pakte perfect uit, veel verantwoordelijkheid en ruimte voor eigen inbreng. Ik vind het lastig om het over te brengen wat het leven er zo fijn maakte: de kinderen, de pubers, Teresa, Paula & Fernando, de familie Flores, Don Fausto, workshops met de enthousiaste docentes, werken op Peter´s boerderij, improworkshops, de kleine rotmugjes waardoor je nooit een korte broek kunt dragen, Engelse les geven met Amber: ´love class´ en ´slang class´, kaarten bij de beervrijwilligers, taarten bakken, rijst, rijst rijst, kaarten maken samen met Amber, de heerlijke Rio Intag koffie, de logistieke onmogelijkheid om even naar Apuela te gaan, liefde en liefdesverdriet, het concert van Gerardo Moran, voetballen met de lokale jeugd, liften achterin een pickup truck, aardappelsoep, de wolken die zomaar opkomen en alles in mist hullen, alles wat je maar van suikerriet kan maken, de superzoete Ecuadoriaanse kwijlmuziek, Tango galletas, salticas, hutspot eten, schudden met je kont op Bomba muziek, de kleurrijke festivals, bier drinken @ el Paradero, de lokale jongens die als vliegen om je heen blijven zoemen, zoveel verschillende soorten bananen, wandelingen door de vallei, Pilsener, de gidsencursus met opstandige maar gemotiveerde pubers, het ontvangen en rondleiden van vrijwilligers, de prachtige omgeving, het sociaal activisme, Peter en zijn dochters, hiken, raften, zipline, Maykita & Ambercita, ya mismo ya, como le va, no te vayas!.
Het afscheid was dus ook emotioneel, zowel voor mij als voor de families bij wie ik gewoond heb. Ik hoop er ooit nog eens terug te keren. En nu ben ik dus weer op pad. De afgelopen week nog met Amber die me zeer dierbaar is geworden en met wie ik zoveel lol heb gehad en zoveel lief en leed heb gedeeld. Opnieuw een moeilijk afscheid dus. Ik ben eigenlijk moe van het opnieuw vrienden maken en hoewel ik nog steeds geniet van de prachtige landen en lieve mensen, zie ik op tegen het alleen onderweg zijn. Ik denk dat de houdbaarheidsdatum van het alleen reizen inmiddels wel verstreken is. Ik heb geen behoefte meer aan nieuwe vrienden, maar tegelijkertijd vind ik het lastiger worden om alleen te zijn en mis ik mijn vrienden en familie om mijn ervaringen mee te delen. Daarom ben ik dolblij om Chris over enkele weken te ontmoeten in Belize of Guatemala vanwaar we doorreizen naar Mexico. En na drie weken samen reizen met Chris is het echt al bijna tijd om naar huis te gaan.
Maar misschien klinkt dit allemaal wat somber, maar dat ben ik zeker niet. Ik voel me nog steeds gezegend dat ik deze prachtige reis mag maken en ook trots dat ik het (bijna) een jaar alleen heb weten te redden. De komende weken ga ik genieten van zon, zee en strand en heb ik nog een flinke roadtrip voor de boeg. De tickets naar Mexico zijn zo duur dat ik er voor kies om vier dagen met een bus Midden-Amerika te doorkruisen wat me eigenlijk wel een grappig avontuur lijkt. Ik zie jullie snel!
Meer foto´s vinden jullie hier en hier. En nog wat meer videos ter jullie vermaak:
Dansoptreden klein zusje Saharita
Folkoristisch (en onder begeleiding van voldoende alcohol) dansen in Apuela:
En de diagnose luidde: beestjes in mijn buik. Kennelijk krijg je daar een opgezwollen hoofd en enkels van. Vast omdat het zo vol is daarbinnen. Ik stel me een gezellig freggel achtig volkje voor die ik nu hardhandig om het leven heb gebracht met allerlei pillen. Maar ik voel me inmiddels een stuk beter.
Het is nooit te vroeg voor een glaasje Puro samen met mijn grote vriend Eloy
Fiestas de Colegio in Apuela
Nog meer dans (en regen) @ Fiestas de Colegio in Apuela
Estefania tijdens de miss Colegio verkiezing
´La gata´
Minga met de Amerikaanse vrijwilligers
Workshop met docentes Paula en Carmen
Feestje bij de beervrijwilligers en Mayke viel weer eens in de modder
Me & my dutch hoe
Ze noemen het niet voor niets cloud forest
Onafscheidelijk duo Amber & Mayke
Middagje vrij: 800 m canopy!
En dat ziet er ongeveer zo uit
800 meter is best ver
Intag es hermosa
The Team!
Hangjeugd van Pucará
Dansoptreden lokale kids
Shisela
Dansoptreden lokale dames en een paar gekke gringo´s
Shake that booty
Het publiek
Zusje Sajara en broertje Jurel
Tijd om afscheid te nemen...
En ook van deze lieve familie
Mijn afscheidsfeestje
Amber en gastoma Inez: echte matties
Mijn lieve broertje Jonathan
Afscheidsetentje bij Peter. Ooit gehoord van de Amerikaanse delicatesse s´more?
Best lekker namelijk
En nu ben ik in Colombia in afwachting van mijn poging opnieuw de grens over te steken
en leid ik aan een mysterieuze vorm van lichaamsopzwelling (zie je die hamsterwangetjes?).
Ik hoop dat ik genoeg charmes over hou om me de grens over praten.
