Op vakantie

Al weken keek ik uit naar het bezoek van mijn goede vriend Chris en inmiddels zijn we al bijna twee weken samen op pad. En dat is heel gezellig! ¨Waar zullen we vandaag eens gaan lunchen?¨ En na bijna een jaar reizen heb ik dus het gevoel dat ik op vakantie ben. Guatemala is vrij goedkoop en het is heel erg laag seizoen (en het ietwat negatieve reisadvies helpt vast ook niet mee), dus met fikse kortingen zit je op de eerste rang (voor mijn doen dan althans). En drinken we dus een mojito ter aperitief voordat we ons buikje maar weer eens vol eten bij het diner. Nou ja, die laatste extra kilo´s kunnen er ook nog wel bij.

Strategisch ontmoetingspunt was Flores, uitvalsbasis voor de Tikal ruines. En wat is het fijn om eindelijk weer samen te zijn met een vertrouwd iemand met wie je je eigen humor hebt, met wie je je ervaringen kan delen, bij wie je stil kan zijn als je moe bent of geen zin hebt om te praten en met wie het gewoon heel gezellig is! Vol goede moed verkenden we dus de Maya ruines van Tikal waar we ´s ochtends vroeg letterlijk de enige toeristen waren en enkel gezelschap hadden van slingerapen en brulapen. Nou ja, het eerste half uurtje dan. Maar toch, een hele verademing vergeleken met vergelijkbare attracties zoals Macchu Piccu of Ankor Wat. We overnachtten in het idyllische plaatsje El Rematé waar we wederom één van de weinige gasten waren en we op steenworp afstand verbleven van het blauwste meer wat ik ooit heb gezien. Na nog een dagje zwemmen en relaxen voor mij en voor Chris vooral de dag doorkomen omdat hij flink ziek was vertrokken we richting Antigua. Duidelijk toeristenbestemming nr 1 in Guatemala, want na de rust in El Petén (naam van de noordelijke regio) stikte het hier van de toeristen en bijbehorende ellende. En in combinatie met de nog steeds wat mindere gezondheid van Chris kon Antigua ons dus niet echt bekoren. Maar snel verder dus. Tijd om de chickenbus te nemen. Guatemala is een enthousiaste afnemer van afgedankte schoolbussen uit de VS en met een likje verf en een muziekinstallatie zijn ze zo weer als nieuw. Uiteindelijk moesten we 3 keer overstappen, twee uur op één bil zitten en reed mijn backpack nog bijna met de verkeerde bus weg, maar kwamen we heelhuids aan bij het Atitlán meer waar we de boot namen naar Santa Cruz. Hier vonden we wederom een zeer idyllisch plekje met uitzicht op het meer en de omliggende vulkanen. En genoten we nog maar eens van het goede leven. Lago Atitlán is een wat vreemde omgeving, Je vindt er een grote concentratie van gringo´s (met name Amerikanen) die zich hier gevestigd hebben en die een groot contrast vormt met de lokale bevolking met hun traditionele kledij. Maar desalniettemin zijn de mensen er ontzettend gastvrij en vriendelijk en genoten we dus van een prachtige wandeling langs het meer. Wat overigens ondanks die vriendelijke mensen  best gevaarlijk kan zijn (ivm overvallen onderweg), maar meer dan blaffende honden zijn we gelukkig niet tegen gekomen.

En toen was het wel weer tijd voor een chickenbus rit en dus door naar Quetzaltenango, oftewel Xela. In een razend tempo scheurden we door de bergen en wederom een hoop overstap hectiek, maar opnieuw kwamen we weer veilig aan op onze bestemming. Quetzaltenango is een wat traditionelere stad in de bergen, maar ook hier weer een opvallende gringo aanwezigheid (ditmaal in de vorm van taalstudenten). Hier beklommen we een vulkaan (nou ja, deels dan) en rustten we ´s middags uit in de heetwaterbronnen. En toen was het helaas alweer voorbij in Guatemala en namen we de bus naar Mexico.

Al met al heb ik maar twee weken in Guatemala mogen doorbrengen, maar ik heb nu al besloten dat ik hier zeker nog eens terug wil komen. Het voelt alsof ik er nu even aan heb mogen proeven en de rest kan bewaren voor een volgende keer. Het landschap is niet eens zo spectaculair, vooral heel veel mais en dennebomen. Maar met name de mensen en de cultuur hebben me positief verrast. En ik ben blij dat dat nog steeds kan na 11 maanden in Latijns Amerika. Weer iets voor op mijn verlanglijstje dus!

Foto´s volgen in een volgend bericht! 

Rust

¨Misschien kan ik vanavond wel dat courgette gerecht maken wat ik ooit in Uruguay had gekookt. Dat was best makkelijk en gezond. Ik heb nog wel wat knoflook... Stop met denken! Adem in... adem uit. Hmm, hoe ging die meditatie oefening van die Vietnamese monnik ook alweer. ´Adem in en kom tot rust, adem uit en glimlach... ?´ Maar misschien is het beter om echt niets te denken, dus ook geen woorden. Jeetje, waarom denk ik zoveel na. wat maakt het nou uit hoe ik mediteer? En nu zit ik alweer na te denken over nadenken en ben ik dus weer niet in het Nu. En mijn voet slaapt.¨

Het is nog niet zo makkelijk om niets te doen, niets te denken, maar enkel te zijn. Vergelijkbare dialogen had ik de afgelopen dagen regelmatig met mezelf terwijl ik meerdere malen per dag een half uur achter elkaar moest mediteren in Las Piramides in Guatemala. Geen begeleiding, geen tingel muziek om naar te luisteren, geen yoga vooraf. Nee, ga zitten en focus op je ademhaling. En dat leverde dus in het begin een fikse strijd op met mezelf. En confrontatie, met bijvoorbeeld perfectionisme: ik moet hier heel goed in zijn, verwachtingen: ik wil ook allemaal van die dingen zien zoals dat Noorse meisje, mijn altijd alles analyserende ik: ik zie een kat, wat betekent dat?! Na een paar dagen had ik dus het gevoel dat ik eerder meer dan minder ging nadenken en hoewel ik wel genoot van de yoga ´s ochtends, de spirituele colleges en de rust werd ik dus toch een beetje down omdat het allemaal niet ging zoals ik wilde. Tijdens een oefening waarbij we ons moesten concentreren op ons gevoel en dat vervolgens moesten delen met een ander vertelde ik dat ik me onrustig voelde en een beetje eenzaam, maar dat ik ook het gevoel had dat er iets goeds te gebeuren stond. 

Tijdens mijn reis heb ik meerdere mensen ontmoet die een bijzondere spirituele ervaring hadden gehad onder invloed van ayahuasca, een plantenbrouwsel veelal ritueel gebruikt door Indianen in Zuid-Amerika. Ik was ook nieuwsgierig naar een dergelijke ervaring, maar tegelijkertijd bang om een zeer hallucinerende drug te gebruiken en uiteindelijk was het er dus niet meer van gekomen. Ik merkte dat ik dat wel jammer vond, omdat ik het gevoel had dat zo´n ceremonie me misschien verder zou kunnen helpen een aantal patronen te doorbreken waar ik steeds tegen aan blijf lopen. En toen kwam ik afgelopen zondag bij toeval terecht bij een oude Amerikaanse hippie (oordeel in mijn hoofd: ´weer zo´n new age gringo´) die gebruik maakt van cacao voor vergelijkbare sessies maar waarbij je in tegenstelling tot ayahuasca volledig bij bewustzijn blijft. Zonder enige verwachting, behalve met een voorgevoel dat het weleens emotioneel zou kunnen worden, dronk ik dus mijn warme chocolademelk op. En zonder teveel op de details in te gaan kan ik alleen maar zeggen dat het heel bijzonder was en ik me een lichter mens voel sindsdien. En dat het dus het beste is wat me in lange tijd is overkomen. Ik merk dat het continu oordelen in mijn hoofd weg is, ik ben opener en onbevangen naar vreemden toe, kan mezelf en anderen accepteren zoals ze zijn en begrijp ineens een hoop dingen die eerder weliswaar logisch leken, maar nu pas op zijn plek vallen. Het mediteren de twee dagen erna was fijn en ontspannend en de dialogen verdwenen. Geen verwachtingen, geen doelen meer, maar gewoon zitten en ademhalen. En dat allemaal van een beker warme chocolademelk... 

Fotoblog: Zeiltocht San Blas en Panama city

Cartagena 

Genoeg ruimte voor iedereen @ la Rebeldía

En we zijn op weg! 

De Kuna zijn bezige bijtjes in hun kano´s

Fotosessie @ San Blas

Een uitgeputte zwaluw kwam bij ons uitrusten, maar  haalde de volgende dag helaas niet

Eén van de 100.000 foto´s met idyllische eilandjes

Kaarten met Julian en de Argentijnen

Kreeften te koop!

Geen interesse, want wij hadden zelfgevangen tonijn

En die was groot genoeg om 10 man mee te voeden

Kuna vrouwen komen hun handwerk verkopen

Kuna meisje

Kuna vrouw

En nog zo´n idyllisch eilandje

Er zijn er 365 naar het schijnt, één voor elke dag van het jaar

Zeiltochtje met Raul

Julian en Lady en een zeester

Hoe bedoel je contrast..

De president kwam met zijn helicopter ook een paar dagen vakantie vieren

Zucht.. 

Joepie!

En nog een keer!

Julian geniet van het warme Caribische water

Die spanjaarden kunnen wel koken

Onze boot: La Rebeldía

Kokosnootpalm klimmen, tja, je moet wat

Genieten.. 

Laatste keer eten met z´n allen

Jonny, de Spaanse kapitein

Panama city

Yoga oefenen @ Panama city

Mola´s 

Kuna vrouw @ Panama city

Eén van de 100.000 balkonfoto´s

Panama city

Kuna vrouw

Kuna vrouw

Panama kanaal en Mayke

Panama kanaal

Julian, mijn reisgenootje van de boot en met wie ik Panama city verkende 

Panama city

Big Tuna

Panama city

Verwachtingen en realiteit

Colombia is onder de meeste backpackers favoriet vanwege de mensen, de diversiteit en de nog redelijke onontdekheid waardoor het toch allemaal wat avontuurlijker aanvoelt dan bijvoorbeeld Peru waar busladingen toeristen dagelijks aankomen om Machu Picchu te bezoeken. Deze voorkennis heeft me steeds enigzins in de weg gezeten, want door deze verwachtingen sta je minder open voor verassingen. En stel je je bij alles de vraag, goh ja, dit is leuk, maar is dit echt zo leuk als ik had gedacht? Waardoor het vanzelf minder leuk wordt. Maar tijdens mijn laatste dagen in Colombia, in Cartagena, viel ineens het kwartje. Colombia is super chévere, bacano! Maar na ruim zes weken heb ik het gevoel dat ik nog steeds nauwelijks iets gezien heb van dit enorme land, dus ik heb me voorgenomen om nog maar eens terug te komen. Kan ik dat mooi combineren met een bezoekje aan Pucará.

Chau Ecuador, Hola Colombia!

Ik schreef dit o.a. vanaf zeilboot ¨La Rebeldía¨ waarmee ik de in vijf dagen van Colombia naar Panama ben gezeild. Eigenlijk had ik dit uit mijn plannen geschrapt vanwege geldgebrek, maar gelukkig ben ik ook heel goed in het omgooien van mijn plannen en besloot ik het de week ervoor flink zuinig aan te doen om toch deze overtocht te kunnen maken. Een besluit waar ik zeker geen spijt van heb gekregen. We zeilden langs onbewoonde eilandjes,ik zag haaien en roggen tijdens het snorkelen, heb meer palmbomen en kokosnoten gezien dan de rest van mijn leven en leerde de intrigerende ´Kuna´ kennen die redelijk autonoom op de San Blas eilanden wonen. En dan vergeet ik nog erbij te zeggen dat ik op een belachelijk luxe zeilboot terecht ben gekomen: 20 meter lang, iedere kamer een eigen badkamer en alles, maar dan ook alles vol automatisch. Een fotoverslag volgt snel (want ja, wat valt er verder te vertellen dan dat we heel veel gezwommen, gegeten en gezeild hebben en dat het heel mooi is). Na vijf dagen kwam ik aan in Panama en heb ik nog een dagje in Panama City doorgebracht, een verassend leuke stad. Daarna was het tijd voor de verschrikkelijke bustocht, ruim 40 uur via Costa Rica, Nicaragua, Honduras, El Salvador om uiteindelijk in Guatemala aan te komen. Wat uiteindelijk toch mee viel. Hopelijk kom ik nog eens terug om iets meer te zien van deze landen dan alleen de snelweg.

Maar nog even terug naar Colombia. Ik keek er tegen op om weer op reis te gaan, moe van het continu nieuwe mensen ontmoeten, het verhuizen van plek naar plek. Maar tegelijkertijd ook de drang om Colombia te verkennen, bang om iets te missen. Een eeuwige tweestrijd in mijn hoofd. Uiteindelijk werd het een compromis waarbij ik het merendeel van mijn route heb overgeslagen en ben blijven plakken op de plekken waar ik het naar mijn zin had. De eerste week in Colombia reisde ik samen met Amber, mijn vriendin uit Pucará. In de buurt van Popayan bezochten we een lokale markt in Silvia. Bijzondere kleurrijke kleding van de indianen en een levendige markt. We waren met name geintrigeerd door de bijzondere bloempotcoupe die populair scheen te zijn onder de lokale dames. Vooral toen we ´s avonds de film ´No country for good men´ zagen met een moordende psychopaat met exact hetzelfde kapsel. ´s Avonds kwamen we bij verassing terecht in het theater waar een folkloristisch dansfestival gaande was en we trots konden zijn op de Ecuadoriaanse delegatie.

Silvia

Na Popayan was het tijd voor Cali, salsa hoofdstad van de wereld. Na het plattelandsleven in Pucará waren we wel klaar voor wat party. We besloten de eerste nacht te gaan couchsurfen. Aangekomen bij de host bleek dat we bij zijn Opa en Oma verbleven en een kwijlende boxer. Na deze eerste teleurstelling bleek Francisco een leuke gast te zijn en hadden we een vermakelijke avond met zijn vrienden die de reputatie van Colombianen als feestbeesten zeker waarmaakten. Voor de rest leek Cali ons niet zo goed gezind. De tweede avond feestvieren viel nogal tegen en lukte het niet om dat ene leuke tentje met die leuke live salsa band te vinden. De volgende dag zouden we naar een rivier met onze couchsurf vriend Francisco. Maar die werd pas ´s middags wakker, dus dat uitje ging niet door. Toen we het zelf maar probeerden, bleek de bus ongeveer 1 keer per 3 uur te vertrekken. Een picknick in het park dan maar. Net onze kleedjes uitgespreid, broodjes te voorschijn gehaald toen het begon te regenen wat al snel veranderde in hagel (in een stad waar het ongeveer 30 °C is!) Onze schuilplek onder de boom bood niet veel bescherming en dus liepen we als twee verzopen katten door Cali. De laatste avond maakte gelukkig veel goed met eindelijk die leuke live band met typische tropische muziek van de pacifische kust. Daarna scheidden onze wegen en moest ik afscheid nemen van deze Amerikaanse lachebek die in korte tijd zo´n goede vriendin is geworden.

Met sarong, omdat mijn jurk door alle regen volledig doorschijnend was geworden

Vanaf Cali ging ik door naar Bogotá waar ik wederom een paar dagen bij Darío heb gelogeerd en met hem weer de hippe feestjes aldaar heb afgestruind. Maar ook de dagelijkse portie cultuur ontbrak niet en zo liep ik rond in een enorme zoutcatedraal onder de grond. Zeer indrukwekkend en mooi. Vanaf Bogotá door naar Santa Marta, 20 uur in de bus, want ik wilde naar de Caribische kust!! Santa Marta zelf heeft niet zoveel te bieden, dus de volgende dag door naar Nationaal Park Tayrona. Zoals ik al schreef wilde ik het zuinig aan doen om mijn boottocht te kunnen betalen. En dus kocht ik al mijn eten voor de komende dagen zodat ik niets in het dure park te hoeven kopen. Na twee uur door jungle en langs het strand te hebben gelopen kwam ik aan in Cabo San Juan waar bleek dat ik me voor niets een breuk had gesjouwd, want een keuken was niet aanwezig afgezien van een kampvuurtje. Maar zonder pannen, borden of bestek kom je daaar ook niet zover mee.

Zoutcathedraal

Maar afgezien daarvan was Tayrona prachtig en de tweede nacht lukte me het om een hangmat te bemachtigen aan zee en viel ik in slaap omringd door het geluid van brekende golven en een prachtige sterrenhemel (waar je overigens zonder lenzen niet zoveel van ziet). Maar in Tayrona kwam ik mezelf wel weer even tegen. Ik had in Santa Marta en onderweg naar Tayrona geen leuke mensen ontmoet om samen mee op te trekken en dus voelde ik me even heel alleen en dan lijkt het alsof iedereen wél iemand heeft en je de enige bent op de wereld die alleen is. De volgende dag voelde ik me na een yoga sessie op het strand een stuk beter en besloot ik dat ik er gewoon moet vertrouwen dat ik wel weer iemand tegen kom en ondertussen me niet teveel druk zou moeten maken over het ´alleen zijn´ wat dan een soort obsessie kan worden. En inderdaad ´s avonds leerde ik een leuk groepje mensen kennen en de volgende dag ging ik (alleen) op pad en maakte ikeen prachtige wandeling waarbij ik juist enorm genoot van het alleen zijn omringd door jungle en het geluid van brulapen op de achtergrond. Ondanks dat ik enigzins verzadigd ben met alle mooie dingen die ik heb gezien, kan ik nog steeds genieten van kleine en grote dingen. Zoals bijvoorbeeld Minca waar ik na Tayrona terecht kwam. Een klein dorpje in de bergen met uitzicht op Santa Marta en de caribische kust. Aangekomen in het hostel bleek Ahsley daar dagelijks yoga lessen te geven en met maar vier personen werd het al snel een nieuw tijdelijk thuis. En geleerd om naar mijn gevoel te luisteren, bleef ik hier dus om te genieten van de rust, yoga, meditatie en het goede gezelschap.

De eerste aap na 10 maanden reizen!

Eén van de meer idyllische slaapplekken van mijn reis @ Parque Tayrona

Parque Tayrona

Nog een aap!

Zonsondergang @ Minca

Daarna was het tijd voor Cartagena, waarschijnlijk de grootste toeristenattractie van Colombia. Een prachtige koloniale stad. Zeer romantisch om ´s avonds door heen te wandelen.. Maar goed, daar had ik als vrijgezel dan weer niet zoveel aan. En in Cartagena, waar ik eigenlijk niet zoveel van had verwacht omdat het zo toeristisch is en bloedheet, viel dus ineens het kwartje. Wat een heerlijk land Colombia, met zoveel verscheidenheid, zoveel leven op straat, zulke lieve mensen (afgezien van het continu commentaar van de mannen dan).

Dagje fotograferen in Cartagena

Cartagena

Cartagena

Cartagena

Hard werk zo´n straatwinkeltje

Domino @ Cartagena

Inmiddels ben ik aangekomen in Guatemala. Daar ga ik me opnieuw onderdompelen in de yoga en meditatie. Ja, noem het maar cliché en wat je maar wilt. Deze reis heeft me zeker spiritueler gemaakt en nu ik nog even ´vakantie´ heb wil ik daar zoveel mogelijk van profiteren en dus zoveel mogelijk leren op dit vlak om het mee te kunnen nemen naar Nederland waar mijn leven vast snel weer vol zit met afspraken, werk, een hypotheek en verantwoordelijkheden. Hoe wel mijn voornemen is om het vooral allemaal anders te gaan doen!