Mayke op avontuur

Je zou zeggen wanneer je op reis bent je alle tijd van de wereld hebt om rustig een leuk verhaal te schrijven. Maar het tegendeel is waar. Ik ben al dagen van plan een blog te posten, maar het kwam er simpelweg niet van. Zelfs niet nu ik ben gezwicht voor het gemak.. en een netbook heb gekocht. Maar goed, nu zittend op mijn stapelbedje eindelijk wat tijd vrij gemaakt om jullie bij te kunnen praten over mijn avonturen.

Op dit moment ben ik in Puerto Natales in Zuid Chili. Morgen ga ik mezelf op de proef stellen, want dan start mijn vijf-daagse trek in Torres del Paine. Gisteren een korte uitleg gehad die ongeveer op het volgende neer kwam: het is koud, het is nat, het is zwaar maar het is het uiteindelijk allemaal waard. Sinds een week reis ik samen met Magdalena en Wayne (en een derde persoon die inmddels afgehaakt is wat we niet heel erg vinden) en samen met hen ga ik dus vijf dagen hiken en kamperen in de bergen. Nou ja.. jullie horen wel hoe het me is vergaan.

Maar eerst even terug naar El Chaltén waar ik mijn laatste bericht schreef. Achteraf heb ik spijt dat ik daar niet wat langer ben gebleven, maar hopelijk haal ik dat hier weer in met vergelijkbaar natuurschoon. Na El Chaltén was het tijd voor El Calafate. El Calafate is toeristenbestemming nr 1 in Patagonië vanwege de gletsjer Perito Moreno. Eén en al afritsbroeken en goretex. Het is hier allemaal behoorlijk toeristisch, maar El Calafate was toch wel het summum en ik voelde me er dus niet helemaal thuis. Met twee Amerikaanse jongens die ik in El Chaltén had ontmoet de gletsjer bezocht. De gletsjer ziet er uit alsof hij speciaal neergelegd is om van te kunnen genieten. Misschien had ik iets te hoge verwachtingen - enorme afbrekende ijsbergen - of misschien lag het aan het enorme toeristische gehalte van het alles maar het viel me toch wat tegen. Perito Moreno was prachtig, maar soms lijkt het niet echt binnen te komen en is het niet meer dan prachtig. En dan is een uitgestorven dorpje wat je onderweg tegen komt indrukwekkender. Maar goed, de gletsjer samen met de vele biertjes met de Amerikanen maakten El Calafate toch een leuk intermezzo.

En daarna verder naar Ushuaia wat zichzelf tot meest zuidelijke stad van de wereld heeft gedoopt. Wat feitelijk niet waar is, maar desalniettemin trekken ze er veel toeristen mee. Ik ging naar Ushuaia met een tussenstop van een nacht in Rio Gallegos. Ik waaide er bijna weg met backpack en al. Verder niet noemenswaardig. Om vanaf daar naar Ushuaia te komen moest ik twee keer de grens oversteken. Van Argentinie naar Chili en daarna weer Argentinië in. Dat was mij een beetje ontgaan, dus lekker onvoorbereid reisde ik met al mijn kruiden, pasta, olie, fruit en groenten richting Chili waar het verboden is om dit alles in te voeren. Vervolgens netjes aangegeven, maar niemand die er om vroeg, dus uiteindelijk semi legaal mijn etenswaren Chili in en uit gesmokkeld (ondanks het twee keer scannen van mijn backpack).

Perito Moreno gletsjer @ El Calafate

Alweer een heel eind gereisd!

Toen ik aankwam in Ushuaia was ik even reismoe. Moe van dezelfde gesprekjes ´Hey, how you´re doing, where are you from, where are you going, bla bla bla bla´ en van steeds opnieuw een plek verkennen en leren kennen. Van eenzaamheid dus geen sprake, eerder een gebrek aan rust en privacy. Ik maakte me wel even zorgen, want zo lang ben ik nog niet onderweg en ik heb nog een lange tijd te gaan dus als ik het nu al zat was... Gelukkig was het na een dag eenzame opsluiting weer over en heb ik me met hart en ziel weer in het backpackers leven gestort. Hierover (backpackers) de volgende keer meer overigens. Ushuaia vond ik een fijne, maar rare plek. Het winkelaanbod is duidelijk afgestemd op de grote cruiseschepen die er aanleggen op weg naar Antartica, maar zonder de cruisepassagiers is het winkelaanbod wat buiten proportie. Maar de setting is prachtig aan het Beagle kanaal en de bergen op de achtergrond. In Ushuaia weer lekker gewandeld, met een auto Vuurland verkend en met een boot het Beagle kanaal doorkruisd. Veel dieren en bijzondere bloemen en planten gezien (foto´s volgen later). Ook het museum van de Yámana idianen bezocht. Indrukwekkend om de historie van dit gebied te verkennen. Het gebied werd voorheen bevolkt door de Yámana die best logisch bedacht geen kleren droegen omdat ze toch continu nat zouden worden. Maar wel een gek contrast met alle toeristen in hun wind -en waterdichte outdoorkleding. Want zoals ze zeggen in Ushuaia ´the weather is crazy here´, zoiets als ´same same but different´ in Thailand. Je kan er regen, wind, zonneschijn en sneeuw in één dag hebben. Maar er zijn vrijwel geen indianen meer te vinden in het gebied, zoals eigenlijk in heel Argentinië. Ik ben ook nog een avond terecht gekomen op een lokaal tangofestijn wat me deed denken aan een Argentijnse versie van het dorpsfeest in Haskerdijken. Jong en oud enthousiast meezingend met de Argentijnse tangozanger Alberto Podesta begeleid door prachtige tangodansers.

Tierra del fuego

Na Ushuaia met mijn reisgenoten vertrokken naar Punta Arenas in Chili, een verrassend mooi stadje. Vooral mooi door de koloniale gebouwen die herinneren aan de tijden dat Punta Arenas nog een belangrijke doorvoerhaven was, voordat het Panamakanaal geopend werd. Vanuit Punta Arenas met de auto (ik heb al heel wat kilometers gereden hier) naar het park Pali Aike gegaan. Een soort vulkanisch niemandsland wat me deed denken aan Mordor uit Lord of the Rings. De parkranger waarschuwde ons vooral uit de buurt van de puma met pups te blijven want 100 % kans op een aanval. Oke....Ik keek dus regelmatig even over mijn schouder. Prachtige omgeving waarbij we wandelden tussen de guanaco´s (familie van de lama) en de Zuid Amerikaanse versie van de struisvogel (naam even kwijt). En we waren zo goed als de enige bezoekers van het park, wat ook wel fijn is na alle drukte overal.

Tierra del fuego

En nu dus in Puerto Natales waar ik morgen ga beginnen aan de ´W-trek´ van vijf dagen in Torres del Paine. De meeste mensen weten dat ik niet bepaald de meest sportieve persoon ben, dus ik vind het een beetje spannend. Maar mocht het echt niet gaan, dan kan ik halverwege afhaken. Maar zolang mijn knieën het volhouden, ga ik er zeker voor.

Ik zal in het vervolg iets vaker schrijven, want ik merk dat een aantal details toch verloren gaan die eigenlijk interessanter zijn dan de grote lijnen. Dus een insiderstory over backpacken komt eraan plus een ooggetuigenverslag van de W trek. En daarnaast nog heel veel mooie foto´s.

Ik heb wat mailtjes gekregen dat het onduidelijk is hoe je kan reageren op mijn blog. Daarom nog een korte uitleg (voel je niet verplicht natuurlijk):

- klik op reageer of .. reacties

- typ een bericht in het vak rechtsonder

- als je geen google account heb kun je kiezen voor anoniem of je naam invullen bij Naam/URL

Nu is het tijd om de laatste voorbereidingen te treffen en hopelijk valt er niet weer zoals vannacht iemand uit het stapelbed bovenop mij midden in de nacht. Patagonië is helemaal wat ik er van verwacht had: ruig, desolaat, duur, winderig, toeristisch, prachtig, indrukwekkend en spectaculair!