Chile

Na twee maanden heb ik gisteren Chili verlaten. Twee maanden en dat terwijl ik Chili eigenlijk nauwelijks in mijn reisplannen had opgenomen. Omdat het het meest westerse land in Zuid Amerika is had ik er geen hoge verwachtingen van. Misschien juist wel daarom is het me hier enorm goed bevallen en laat ik Chili dus ook met pijn in mijn hart achter. Ik heb opnieuw gemerkt dat één van de leukste aspecten van reizen voor mij het ontdekken en ´kennen´ van een land is. En meestal begin je het na zo´n zes weken allemaal een beetje te begrijpen. Een beetje, want om een nieuw land echt te kunnen begrijpen is zes weken natuurlijk nooit genoeg. Maar ik denk dat het genoeg is om jullie een klein inkijkje te geven.

Voor wie het nog niet wist: dit is de Chileense vlag

Ik bekeek in Valparaíso een aflevering van de vpro serie ¨Beagle, in het kielzog van Darwin¨ (zeker een aanrader en online te bekijken mocht je het gemist hebben op tv) over Chili en daaruit bleek dat Darwin hetzelfde gevoel had als ik hier heb in Chili. Je zit recht boven, naast, op, in de elementen en de kracht van moeder aarde die over miljoenen jaren het landschap hier gevormd heeft. Dit werd me natuurlijk nog eens flink duidelijk gemaakt door de aardbeving in Púcon, maar ook wanneer ik naar de Stille Oceaan kijk met z´n enorme golven, naar de Andes of naar een krater met suisend lava. Een groot contrast met ons moderne, gecultiveerde kikkerlandje.

Volcano Osorno @ Puerto Varas

Torres del Paine

Chiloë

Pali Aike

Waterval @ Pucon

Cajon del Maipo

Lava kanaal @ Pali Aike

Naast het prachtige landschap wat continu veranderd als je van het Zuiden naar het Noorden reist, ben ik erg enthousiast over de Chilenen. Dé Chileen bestaat niet, zoals Maxima gezegd zou hebben. De Chileense populatie is een potpourri van allerlei invloeden met een vrij recente instroom van immigranten. In het merengebied zijn met name de Duitsers goed vertegenwoordigd en zie je naast empenadas overal kuchen aangeboden. En ik heb me het Duits Chileense bier¨Kunstmann´ goed laten smaken. Veel mensen die ik ontmoet heb lijken ook vrij dichtbij Europese voorouders te hebben. Volgens mijn Spaanse leraar benadrukt men dit ook graag, liever dan een Spaanse of Indiaanse afkomst. Van de inheemse bevolking is helaas weinig meer over en degene die er nog zijn leven vaak in slechte omstandigheden. De Chilenen hebben overigens de reputatie de saaiste mensen van Zuid Amerika te zijn. Ik geloof dat ik het wel prettig vind dat ze iets bescheidener zijn dan de Argentijnen en tegelijkertijd zijn ze weer een stuk socialer dan b.v. de Bolivianen die erg verlegen en afstandelijk zijn. Op een paar uitzonderingen na heb ik alleen maar goede ervaringen gehad en waren mensen altijd behulpzaam en vriendelijk. Maar goed, dat schijnt ook te maken te hebben met mijn blauwe ogen en blonde haren. Ik ben heel blij dat ik ben gaan couchsurfen, want ik heb een aantal super leuke mensen hierdoor ontmoet die ik hopelijk nog eens terug zie. Het heeft mijn verblijf in Chile zeker verrijkt!

Chili is rijk en heeft een goede economie. Het lijkt zich sneller hersteld te hebben van het dictatoriale regime dan Argentinië. Tegelijkertijd is het verschil tussen arm en rijk enorm. Op de ´economic inequality´ ranglijst scoort Chili slechter dan Peru, Mexico en Argentinië. Als toerist is het makkelijk alleen de succesvolle kant van Chili te zien, maar er bestaat ook een andere kant. Aan de ene kant zie je enorme villa's in ´gated communities´ en 500 meter verder woont een gemeenschap omsloten door een muur zonder riool en electriciteit. Wat dat betreft heeft het land nog een lange weg te gaan.

Eten, ook niet een onbelangrijk element in mijn verblijf hier. Ik heb helaas er wat kilo´s bijgegeten en beschouw dat maar als een compliment voor de Chileense keuken. Ik vind zeevruchten een raar woord, maar ik geloof dat dat toch het woord is dat ik hier moet gebruiken aangezien dat is wat de pot hier graag schaft. Mijn vader had hier de tijd van zijn leven (hmm..) gehad met alle mosselen, schelpen en alle andere gekke dingen die ik op mijn bord ben tegen gekomen. En ik overweeg serieus een carrière switch. Ik begin mijn eigen empanada toko in Nederland. Mjam mjam, ik heb nog steeds niet alle smaken uitgeprobeerd maar ik kan er geen genoeg van krijgen. De empanadas hier zijn enorm in vergelijking met die in Argentinië. Wat iedereen inclusief mijzelf altijd verbaast is de koffie cultuur hier in Zuid Amerika. Of eerder het gebrek eraan. Oploskoffie is de norm. Maar dat wordt gelukkig dan weer gecompenseerd door de vele verse jugo´s (verse fruitsapjes) die je overal kunt krijgen. En niet te vergeten pisco sour, de nationale cocktail!

Cochayuyo: een zeewierdelicatesse die ik aan me voorbij heb laten gaan

Kunstmann brouwerij in Valdivia

Worst + brood = choripan = heel lekker

Paila Marina: soep met heel veel ondefinieerbare dingen

Chili was dus al met al een leuke verassing waarvan er hopelijk nog meer gaan komen. Want ik denk dat ik het met name zo waardeer omdat het Zuid Amerika is wat toch echt mijn hart heeft gestolen. Het is Westers, maar tegelijkertijd heeft het de typische (en soms rare) dingetjes die het interessant maken. In Valparaíso hoorde ik iedere dag de drumsolo´s van de mannetjes die gastanks rondbrengen. Om te laten weten dat ze er aan komen, drummen ze op de gastanks. Daar werd ik iedere keer weer blij van. Iets wat ik na twee maanden nog steeds niet begrijp, is het feit dat ze 5 mensen nodig hebben om 1 ding te verkopen. Een paar dagen geleden wilde ik shampoo kopen. Eerst is er een meisje die de shampoo aangeeft, vervolgens betaal je de shampoo bij een ander persoon die je een bonnetje geeft, met dat bonnetje kan je uiteindelijk je shampoo ophalen. Dit systeem heb ik overigens ook in een bar meegemaakt, dus voordat je je biertje hebt ben je een kwartier verder.

Altijd overal straathonden

De melkboer

Muziek en Chileense mannetjes @ Valparaiso

Peace y´all

Schaakmannetjes @ Santiago

Straatveger @ Santiago

Mijn laatste avond in Chili werd ik nog getrakteerd op een gezellige avond met wijn en hapjes door Judith en Waldo, mijn huisbazen. Judith begon al bijna als een tweede moeder te voelen en zoals moeders zijn, kreeg ik dus een gesmeerd boterhammetje mee voor in de bus. Hopelijk zie ik ze nog eens terug. En nu ben ik weer in Argentinië waar ik toch ook alweer heel erg van geniet. Weer van alles om te verkennen en ontdekken!

Afscheidsborreltje in Valparaíso met huisgenoot Temu en mijn ´huisbazen´

La vida en Valparaíso

Dit wordt een beetje een gek verhaal, want ik wilde een zeer enthousiast relaas houden over mijn verblijf in Valparaíso. Maar helaas is me gisteren iets overkomen waardoor ik juist tegenovergestelde gevoelens kreeg bij deze plek. Gisteravond gingen Sine, een Deense vriendin, en ik wat drinken in ons lieflijke buurtje toen ineens drie jongens opsprongen en aan onze tassen begonnen te trekken. We begonnen enorm hard te schreeuwen en omdat de jongens niet erg sterk en erg langzaam waren lukte het om onze tas vast te houden. Na een strubbeling van zo´n 20 seconden renden de jongens weg ´de nacht in´. Meteen kwamen vanuit alle hoeken en gaten bezorgde omwonenden wat erg fijn was. Twee jongens zijn er nog achterna gerend, maar zonder succes. Het was vreemd, want ik heb me steeds heel veilig gevoeld in mijn eigen buurt in tegenstelling tot de rest van Valparaíso die helaas ook een slechte reputatie heeft op dit vlak. Maar goed, het was niet erg gewelddadig en ook nog mislukt, maar ik voelde me toch wel even flink kut. Vooral door het besef dat het na Chili alleen maar onveiliger wordt. En de dag ervoor had een jongen ook al een zeer amateuristische poging gedaan om mijn portemonnee uit mijn tas te vissen in de bus.

Maar ik heb nog maar twee dagen te gaan en dan verlaat ik Valparaíso. Zaterdag vertrek ik naar Mendoza in Argentinië om via de Pampas en Buenos Aires door te reizen naar de schapenkaasboerderij in Uruguay waar ik een maand ga werken en hopelijk mijn extra kilo´s weer kwijt raak. Ik ben na vier weken ook wel weer klaar om verder te gaan en heb zin om weer een nieuw land te verkennen! Maar wat heb ik zoal uitgespookt de laatste tijd?

Spaans!
Ik heb vier weken vijf dagen per week drie uur per dag les gehad van Alonso. Ik had misschien iets te hoge verwachtingen, aangezien ik dacht dat ik hierna perfect Spaans zou spreken. Helaas is dat nog niet het geval. Ik heb heel veel grammatica en vocabulaire geleerd, alleen is het op dit moment nog een grote chaos in mijn hoofd. Ik heb de ingrediënten, maar kan er nog niet mee koken. Maar ik kan wel een krant lezen, in het Spaans chatten met mijn Chileense vrienden en een tandarts bezoeken die geen Engels spreekt. Dus eigenlijk kan ik al heel veel. Ik loop alleen tegen mijn eeuwige perfectionisme aan, dus wanneer ik accepteer dat het tijd nodig heeft komt het vast allemaal goed!

Valparaíso
Valparaíso is een stad to love or hate. Het is vies, slecht onderhouden en ietwat onveilig. Maar het is ook romantisch, cultureel, charmant, vol met kunst en pittoresk. Ik hou wel van het ongepolijste, dus ik voelde me hier prima thuis. Valparaíso was tot de aardbeving van 1906 het financiële centrum van Chili, heeft een rijk verleden als havenstad en staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO.. Het staat dus vol met prachtige gebouwen, alleen moet je door het verval heen kijken om die rijke historie te zien. De stad bestaat uit cerros (heuvels) en el plan (het centrum) beneden aan het water. De cerros zijn kriskras zonder enig stedebouwkundig plan bebouwd met huizen waardoor je uren kunt dwalen in steegjes en kleurrijke straten en op en neer kunt reizen met ascencores (een soort lift).  De stad heeft een grote aantrekkingskracht op kunstenaars, dichters en andere kunstzinnigen en is dus vol met straatkunst en er zijn continu culturele festivals. Helaas zijn ze hier niet erg logistiek aangelegd, dus je hebt al gauw een dagtaak om die festivals daadwerkelijk te vinden.

Ik heb veel vrienden gemaakt, zoals diverse straathonden die me graag een middagje vergezelden tijdens mijn struintochten door de cerros. Of de groenteman die iedere dag een poging deed om een afspraakje met me te maken, helaas voor hem zonder succes. Ook mijn huisbazen bleken super lieve mensen en geduldig genoeg om mijn hakkelende Spaans voor lief te nemen. Maar ook oude bekenden kwamen voorbij. Erg leuk was dat Ruben uit Amsterdam langs kwam samen met zijn vader! Na een tijdje begon mijn sociale leven zijn tol te eisen en kreeg ik keelontsteking, dus heb ik de kroegen en mijn vrienden even moeten laten voor wat het was.

Cerro in Valparaíso

Vorm van transport hier: ascensor

Eén van de vele muurschilderingen

Cerro Concepcion

Valle del Elqui
Samen met Jérome, de Chileense Hollander, heb ik een weekend doorgebracht in de Elqui vallei. Een prachtige groene vallei vol met wijngaarden, te midden van droge bergen. Ik wilde er graag heen om een observatorio te bezoeken waar je kan leren over de sterren en allerlei planeten door de telescoop kunt bewonderen. Er zijn vele observatorios in de vallei, omdat het er bijna altijd helder is. Bijna inderdaad, want op de dag dat wij gereserveerd hadden was het bewolkt dus dat avontuur ging niet door. Maar zonder een telescoop en met een piscola (Nationaal drankje Pisco met cola) kan je ook prima sterren kijken. We sliepen op een prachtige camping waar ik de enige gringa was en kon ik even proeven aan de Chileense manier van vakantie vieren. Die Chilenen houden wel van een feestje en kunnen heel goed vals zingen zonder enige gene. Zondag nog een prachtige paardrijtocht gemaakt door de bergen. Of het nu de magnetische krachten waren in de vallei of het goede gezelschap, ik kwam zeer ontspannen en een dag later dan gepland weer terug in Valparaíso. Ik moest helaas afscheid nemen van Jérome die vakantie ging vieren in het noorden, maar wie weet zien we elkaar nog eens terug in Nederland of elders.

Uitzicht vanaf mijn paardje in de bergen

Pisco in de maak

El valle del Elqui

Crea bea Jérome @ onze camping

Festival de las artes & Ritoque
Het weekend daarna kwam Tomás uit Santiago me opzoeken, omdat er een groot festival in Valparaíso was. Ondanks de logistieke drempels veel mooie dingen gezien en grappig om met Tomás door de stad te lopen waarbij hij bij elk gebouw wel een persoonlijke anekdote had (zijn grootvader was de gouverneur van Valparaíso). De volgende dag gingen we samen met Deense Sine paardrijden in Ritoque, een uur buiten Valparaíso. Wow, dat was de mooiste rit die ik tot nu toe heb gemaakt in Zuid Amerika en daarbij reken ik mijn vorige reis ook mee. Door zandduinen en over het strand met een heerlijk paardje. De eigenaar vertelde me dat ze regelmatig vrijwilligers hebben en was onder de indruk van mijn paardrijkunsten, dus mocht de schapenkaasboerderij tegenvallen dan heb ik hier nog een goed alternatief.

Festival de las artes

Paardrijden @ Ritoque

Paardrijden @ Ritoque

Zo.. en nu ga ik eten. Want daar hou ik de laatste tijd (iets teveel) van.

Beeldverslag van mijn vulkaanbeklimming

Het is alweer even geleden, maar nu ik de foto´s opnieuw bekeek vind ik het eigenlijk te spectaculair om het jullie te onthouden. In Pucón kun je de vulkaan Villarica beklimmen. Eén van de vijf vulkanen ter wereld met een actief lava meer. Nu ben ik helemaal niet zo´n klimmer, maar ik was toch wel erg nieuwsgierig naar de krater en het geluid van borrelend lava. Helaas waren de weersomstandigheden slecht en moest ik er dus 4 dagen op wachten in hypertoeristisch Pucón. Maar 5 januari (ja, dat is dus al even geleden) was het eindelijk zo ver. En het viel me alles mee. In 4 uur liepen we stapje voor stapje naar boven samen met 300 andere toeristen en heel veel luidruchtige Israeli´s. Naar beneden ging heel snel. Ik heb een nieuwe kwaliteit ontdekt. Ik kan heel goed en vooral heel snel sleeën op mijn kont. Misschien zijn die hollandse heupen dan wel breed, maar toch erg aerodynamisch.

Ok, ik heb een stukje gesmokkeld met de skilift. 

And up we go!

File @ Volcan Villarica

Uitzicht op nog meer vulkanen

Stapje voor stapje

Let eens op de kleine mensjes rechtsboven

Mayke en een vulkaan

Grote krater

Nog meer krater

Naar beneden sleeën

I kicked all their asses! 

Uitzicht op Pucón

Hoi!

En weer beneden

Couchsurfsuccesverhalen

Mijn goede voornemen voor 2011 was om eindelijk te gaan couchsurfen en mezelf wat van de gebaande paden af te duwen. De eerste weken heb ik de tijd gehad om weer in het reisritme te komen, aan Zuid Amerika te wennen en mijn Spaans bij te spijkeren. Nu was ik klaar om Chili van dichterbij te leren kennen. En ik kan het iedereen aanraden, want het heeft me alleen nog maar goeds gebracht tot dusver.

Na Pucón - waar ik overigens nog een geweldige dag op de vulkaan heb beleefd - kon ik in Santiago logeren bij Tomás. Dit was mijn eerste officiële couchsurfing host en ik had meteen de jackpot gevonden. Een prachtig appartement met uitzicht op de bergen, zwembad, een eigen kamer en badkamer en Tomás natuurlijk die een zeer prettige gastheer bleek.

Ontbijtje op het balkon in Santiago

Ik heb dus even mogen snuffelen aan het leven van de elite in Chile. Tomás heeft veel gereisd en hoorde op een dag onze prachtige taal Nederlands. Hij vond het zo´n leuke taal dat hij besloot in zijn vrije tijd Nederlands te leren. Zelfs zijn tomtom spreekt Nederlands. In het weekend nam hij mee naar de Maipo vallei waar we gratis konden ´canopyen´ (hoe zeg je dat in godsnaam in het Nederlands) bij vrienden en een heerlijke dag hebben gehad. De volgende dag vertrok ik naar Valparaïso met de wetenschap dat ik altijd een huisje in Santiago op me had wachten.

Maipo vallei

In Valparaïso ontmoette ik Jérome, ook via couchsurfing en wederom met een Nederlands tintje. Jérome is half Nederlands en geboren in Nederland, maar opgegroeid in Chili. En hij was zo aardig om me te helpen zoeken naar een kamer, dus samen diverse huizen bezocht. En aan het einde van de dag vond ik een fijne kamer in een heel mooi oud huis met een heel lief oud echtpaar. En een knappe finse huisgenoot. En komend weekend ga ik samen met Jérome de Elqui vallei verkennen, zo´n 7 uur richting het noorden. Deze vallei is het middelpunt van bovennatuurlijke aardstralen en daarnaast zo´n beetje de beste plek ter wereld om sterren te zien. Dus daar verheug ik me al op.

Het eerste gele huis is mijn huis!

En het derde couchsurf succesverhaal is Alonso die mij iedere dag drie uur Spaanse les geeft. Ik heb nu privéles voor minder geld dan in een groep en zijn lessen blijken ook echt goed te zijn. Wel ben ik nu van onbewust onbekwaam naar bewust onbekwaam gegaan, want ik hoor nu hoeveel fouten ik hiervoor eigenlijk maakte. En ik heb ontdekt hoeveel ik nog niet weet.. zucht. Maar volgens mijn leraar ben ik een geweldige student met (ik citeer) ´een perfecte uitspraak´. Dus dat moet goed komen lijkt me.

Valparaïso voelt ondertussen bijna surreëel. Het voelt soms alsof ik in een sprookjesstad rondloop. Rond 8 uur  ´s avonds is het licht zo mooi, bijna mediterraan. Overal zie je kunst op straat en iedere dag zie ik wel iemand schilderen of mozaïeken. Tegelijkertijd heeft de stad iets ongepolijsts en rauws, waardoor sommige mensen Valparaïso helemaal niet zo mooi en leuk vinden. Het is ook wel onveiliger dan waar ik tot nu toe geweest ben, dus ´s avonds niet teveel alleen over straat en niet teveel waardevolle spullen op zak. Maar afgezien daarvan ben ik blij dat ik deze plek heb gekozen om een tijdje te vertoeven. De groenteman groet me alsof ik hier al jaren woont en de twee straathonden op de hoek zijn mijn vriendjes geworden, dus ik voel me hier wel thuis.

Valparaiso

En bedankt voor al jullie mailtjes en reacties! Ik vind het leuk om reacties te lezen, dus ga zo door zou ik zeggen! Mijn blog wordt kennelijk door mensen gelezen dan ik soms in de gaten heb. Met mijn broers en zus heb ik inmiddels al enige skype sessies gehad. Heel fijn om af en toe even te kletsen met het thuisfront en te zien hoe de kroost groeit als kool! Wil je ook een live verbinding met Chili dan kan je me vinden onder de gebruikersnaam maykezz.

Me encanta mi vida en Valparaiso

Kamer gevonden, Spaanse leraar gevonden én de mooiste stad in Chile gevonden.

 Het leven is goed in Valparaïso!

Van het ruige zuiden naar jetset Pucón

Ik had jullie al eerder bericht over mijn enerverende ervaring met de aardbeving. Maar het is ook wel weer tijd voor een update van mijn overige reisavonturen. Ik verkeer momenteel in de relax stand, dus genoeg tijd om jullie weer eens wat nieuwe verhalen te vertellen. Sinds oudjaarsdag verblijf ik in Pucón, een super toeristisch dorpje in het merengebied van Chili. Eigenlijk vind ik Pucón helemaal niet zo leuk. Je wordt er doodgegooid met reisbureautjes, luxe winkels en op dit moment vooral veel Chileense toeristen. Maar ik heb er een geweldig leuke oud en nieuw gevierd, het hostel is een soort minihuisje waar we met z´n allen lijken te wonen en er is hier veel te doen. En zoals ik al zei, ik verkeer in de relax stand en geniet dus ook erg van uitslapen (9 uur.. is voor mijn doen eigenlijk best vroeg), uitgebreide ontbijtjes met vers fruit en lekker mijn boek (Bill Bryson -Tegenvoeters) lezen. Hoewel ik dus wat lui ben op het moment voel ik me tegelijkertijd ietwat gehaast. Ik wil eigenlijk niet teveel tijd hier in het dure en westerse zuiden doorbrengen en genoeg tijd over houden voor Colombia en Midden Amerika. Ik ben misschien iets te enthousiast geweest in mijn plannen, want het is toch een flinke afstand en als ik ook nog tijd wil hebben voor vrijwilligerswerk en Spaanse les, dan moet ik wellicht toch wat keuzes gaan maken. Brazilië staat op de nominatie overgeslagen te worden, aangezien ze er geen Spaans spreken en het enorm duur is. Een goede reden om nog eens terug te komen voor vakantie in combinatie met Suriname misschien?

Mijn laatste reisverslag schreef ik in Puerto Natales in het verre Zuiden van Chili. Na de ´W´ heb ik daar nog een paar dagen uitgerust en genoten van de goede zorgen van Susan in het hostel. Ik was van plan om vanaf daar met de bus richting het Noorden te reizen. Maar ik was me niet bewust van de ijsvelden die het onmogelijk maken om over land die kant op te reizen. Je kan de Navimag ferry nemen, maar dat kost 400 dollar en dat was me toch iets te gortig. Na lang studeren heb ik een vlucht geboekt naar Coyhaique om vanaf daar verder te reizen met een veerboot richting Puerto Montt. Dit betekende het afscheid van Magdalena en Wayne met wie ik al een tijd opgetrokken had. Jammer, maar ik had ook wel weer zin om alleen op pad te gaan.

Coyhaique

Coyhaique was een welkome afwisseling van de toeristische snelweg waar ik al een tijdje op zat. Ik vond een fijn hostel in het bos en heb daar rustig de omgeving verkend. Helaas was het nationaal park minder indrukwekkend dan de omgeving, maar niettemin genoten van mijn twee dagen daar. Coyhaique verkeerde in de tussentijd in kerstgekte. Het is het grootste dorpje in de omgeving, dus iedereen kwam naar Coyhaique om de laatste kerstinkopen te doen begeleid door de valse tonen van het plaatselijke kinderorkestje.

23 december checkte ik ´s avonds in op de veerboot. Omdat we op de boot zouden zitten tijdens kerst (is hier kerstavond =24 december) vieren, was het erg rustig. Ik had dus een hut voor mij alleen en een gratis upgrade met eigen badkamer. Een welkome afwisseling van de dormitories waar ik normaal in slaap. De volgende ochtend vertrokken we met enige vertraging voor een reis van 24 uur naar Puerto Montt door de fjorden van Zuid Chili. Helaas regende het voornamelijk, dus was het zicht slecht. Maar niettemin toch indrukwekkend en zelfs nog een paar zwemmende zeeleeuwen gespot. Op de boot valt niet heel veel te doen, behalve wat gesprekjes met de kapitein, truckers en de 4 andere backpackers en actiefilms. Ons kerstdiner was aardappelpuree met kip en de kerstavond werd opgefleurd met de altijd inspirerende film ´Conair´.

Vertrek vanuit Puerto Chacabuco

Fjorden onderweg

Vissersdorpje onderweg

Mijn kerstdiner op de veerboot

Eerste kerstdag kwam ik ´s ochtends aan in Puerto Montt. Vanaf daar ben ik meteen doorgegaan naar het eiland Chiloë. Dit was één van de weinige bestemmingen in Chili waar ik al vanaf het begin graag naar toe wilde. Ik had foto´s gezien van een pittoresk eiland met houten huisjes op fjorden en dus hoge verwachtingen. Maar toen ik er aan kwam was het er grauw en miezerig en de straten uitgestorven. En het hostel had niets georganiseerd voor de kerst waar ik stiekem op gehoopt had. En de andere reizigers in het hostel waren allemaal voor zichzelf aan het koken. En de winkels en restaurants waren allemaal dicht. En ik had geen eten bij me. En ik was alleen. Dus ik voelde me even niet zo blij. Hoewel kerst me niet heel veel zegt, had ik toch gehoopt op in ieder geval een gezellige kerst. Uiteindelijk was er toch een klein winkeltje open waar ik wat pasta en een paar blikjes tonijn vond. En er was een aardig Nederlands stel die hun chocolademousse met me deelden. Ze reizen samen met hun twee zoontjes van 1 en 2 tijdens hun ouderschapsverlof. Leuk om hun reisbelevenissen met kinderen te horen en vooral hoe de Zuid Amerikanen hun beleven. De volgende dag met de bus Chiloë verder verkend, maar dat was wederom een beetje een tegenvaller. Regen en alles dicht, want nu was het geen kerst meer maar zondag.

Chiloë

Maar de laatste dag op Chiloë werd het allemaal goed gemaakt met een prachtige hike langs het strand waar we verrast werden met pinquins! En koeien. 

Puerto Varas

Na Chiloë zou ik Wayne weer ontmoeten in Puerto Varas, een pittoresk plaatsje in het merengebied. De volgende dag doorgereisd naar Valdivia, de eerste grote stad die ik weer zag sinds Buenos Aires. Valdivia was het centrum van de Duitse immigratie in de 19e eeuw. Wikipedia vertelt me dat deze emigratie aangemoedigd werd door de Chileense regering die de kennis en kunde van de Duitsers goed kon gebruiken. In het hostel hadden ze tijdens een verbouwing een Duits dagboek uit 1938 gevonden. De dame die het schreef was een grote fan van Hitler en keurde relaties met Chilenen sterk af. Vanuit Chili droomde ze van het Grote Derde Duitse rijk. Heftig om te lezen.

Creatief met kerstbomen

Je ziet de Duitse invloed overal. Zo hebben we in Valdivia de bierbrouwerij Kunstmann bezocht. Een grappig contrast: Chileense meisjes die enorme duitse bierpullen tappen. Maar het bier smaakte zeker niet verkeerd. Ook bezochten we er een oud Spaans fort. De Spanjaarden hadden een uitgebreid stelsel van forten aangelegd in de baai van Valdivia om de stad te beschermen. Valdivia was een goede plek om te behouden. De Spanjaarden vonden er zoveel goud dat het goedkoper was om materialen zoals bitten voor de paarden en stijgbeugels van goud te maken dan andere materialen te gebruiken. Ook de Nederlanders hebben de stad kort bezet. Hun plannen om een groot Zuid Amerikaans rijk te stichten zijn uiteindelijk niet helemaal van de grond gekomen. Nog een grappige anekdote: in het fort werden tot voor kort scènes nagespeeld met de kanonnen. Helaas is dat inmiddels beëindigd omdat de acteurs in hun enthousiasme elkaar iets te vaak in de voeten schoten.

Na twee dagen Valdivia besloten we dat dit ook niet de ideale Oud en Nieuw plek was. Dat was na mijn mislukte kerst een beetje een obsessie voor me geworden. In Pucón vonden we een hostel waar ze een groot feest met barbecue organiseerden. Om half 12 gingen we met een paar mensen naar het strand, want ik hoef niet de hele avond in mijn backpacker bubble te zitten. Op het strand was een enorme mensenmassa samen gekomen voor een spectaculaire vuurwerkshow (zie filmpje). De Chilenen gingen helemaal uit hun dak bij het vuurwerk en gecombineerd met een fles bier in m´n hand was het de perfecte Oud en Nieuw. Na het vuurwerk speelde er een bandje op het plein waar we nog lekker gedanst hebben. En de avond werd afgesloten met een kampvuur bij het hostel. Het was mijn eerste Oud en Nieuw met uitzicht op een vulkaan. Tevens mijn eerste Oud en Nieuw waarbij ik een jurkje kon dragen. Want het is hier namelijk weer lekker warm na het koude Patagonië. En ook ik heb mijn nieuwjaarsduik genomen in een heerlijk verfrissend meer. Gisteren weer een flinke hike gedaan waarbij ik opnieuw mijn talent voor het missen van het juiste pad (richting waterval) heb laten zien. Maar de rivier was ook leuk en uiteindelijk de waterval wel bereikt. Morgen hoop ik de vulkaan te beklimmen en tot die tijd vermaak ik me met het verkennen van de omgeving.

Woensdagavond neem ik de bus naar Santiago waar ik ga couchsurfen. Couchsurfen betekent dat je bij mensen thuis logeert en het is een populaire manier van reizen omdat je zo meer in contact kunt komen met de lokale bevolking en het goedkoper is dan in hostels logeren. Hopelijk kan ik maandag starten met mijn Spaanse lessen, tevens via couchsurfing. Ik wilde jullie ook nog van alles vertellen over Chili, de cultuur en de  mensen hier en mijn indruk van het land. Maar het is nu al zo´n lang verhaal geworden dat ik dat even bewaar voor een volgende keer. Nu naar bed, want morgen is het tijd voor de vulkaan...

Aardkrachten in Pucón

Pucón - Chile

Vanmiddag zat ik even mijn mail te lezen toen ik me afvroeg waarom mijn bovenbuurman zo heen en weer zat te schudden op het stapelbed. Alleen zat er niemand op het stapelbed. Vervolgens dacht ik dat mijn bovenburen op de eerste verdieping erg enthousiast aan het rondstampen waren. Maar dat was ook niet het geval. Het was een aardbeving. Ons kleine hostelhuisje was flink heen en weer aan het schudden wat het gevoel gaf van enorm dronken zijn in combinatie met het gevoel van een schip in een ruige zee. We gingen daarom maar met z´n allen naar buiten waar op straat de Chilenen zich weinig aan leken te trekken van rondschuddend Pucón. Toen het eenmaal afgelopen was dacht ik dus dat het gewoon ´daily business´was, maar na wat googelen bleek het een flinke aardbeving met de kracht van 7.1 op de schaal van Richter te zijn geweest zo´n 150 km hier vandaan. We hadden allemaal een gevoel van spanning en sensatie in combinatie met angst. Pucón, het dorpje waar ik nu verblijf ligt namelijk naast een enorme vulkaan, Villarica, die nog steeds actief is. Ook deze borden die ik de afgelopen dagen heb gespot, maken duidelijk dat er hier wel degelijk gevaar is:

Februari 2010 vond er nog een flinke aardbeving plaats in Chili waarbij bijna 800 mensen om het leven kwamen. Op het eiland Chiloë en in Valdivia zag ik de gevolgen van de aardbeving van 1960. De zwaarste aardbeving ooit waargenomen met een kracht van 9,5 op de schaal van Richter. De aardbeving had een enorme tsunami als gevolg wat het landschap flink veranderd heeft. Overal vind je zogenaamde verdronken bossen. Als je op de kaart de ´Pacific ring of fire´ bekijkt, een gebied waar enorm veel aardbevingen en vulkaanuitbarstingen plaatsvinden, dan beslaat dat zo ongeveer heel Chili. Tijdens mijn vorige reis vertelde iemand in Peru me dat er de komende vijftig jaar een massaramp staat te wachten wanneer de twee aardplaten zo ver over elkaar heen schuiven dat een deel van Peru of Chili letterlijk zal verdwijnen. Ik hoop dat het in ieder geval nog even een jaartje wacht, laat staan nooit zal plaatsvinden.

Tijdens mijn vorige reis in Zuid Amerika ervoer ik ook al het gevoel dat er hier veel grotere krachten aan het werk lijken te zijn en zijn geweest. Nederland is zo gecultiveerd dat je soms bijna vergeet dat het niet alleen de mens, maar met name de aarde zelf is die het landschap vormgeeft. De Andes is zo indrukwekkend met z´n gletsjers, meren, enorme bergpieken (zoals in El Chaltén en Torres del Paine). Jaren en jaren van regen, ijs, aardbevingen, zeeën die verplaatst zijn, wind.. Je voelt je een nietig mensje omringd door dat alles. Misschien een beetje gek dus om af te sluiten met mijn plan om de komende dagen de vulkaan Villarica te gaan beklimmen. Maar als je de kans hebt om in een krater te kijken met het geluid van bubbelend lava, dan kan je dat niet voorbij laten gaan toch? Ik zal de dieren in ieder goed in de gaten houden. Als zij gaan rennen, ren ik ook. Achter hen aan.

Verdronken bos op Chiloë (Drowned Forest klinkt toch beter)

Feliz año nuevo!

Vanuit Pucón wens ik jullie een heel gelukkig 2011! Mijn Oud en Nieuw was in ieder geval een geweldige start!